Skip to main content

நெடுநல்வாடை : பூங்குழை; வார்குழை; அவிர் நூல் கலிங்கம்.


நேரங்காலம் தெரியாமல் 12மணிக்குப் பசியெடுத்தது. கேண்டீனுக்குப் போனால் பிரெட் ஆம்லெட் சாப்பிடலாம். வறட்சியான சப்பாத்திக்கு அதுமேல்.
நண்பனை கூட்டிக்கொண்டு அலுவலகமாடியில் உள்ள கேண்டீனுக்குச் சென்றேன். கேண்டீன்காரர் கடவுளின் தேசத்தைச் சேர்ந்தவர். ஆனாலும் இளையராஜா ரசிகராக இருப்பார் போல... மெல்லிசைகளால் இழைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

குடகுமலை காற்றில் வரும் பாட்டுக்கேட்குதா ... ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் போது மூன்று யுவதிகளும் கேண்டீனுக்கு வந்திருந்தார்கள். என்னே ரம்மியம். மூவரில் வெண்ணிற ஆடை அணிந்திருந்த பெண்மீது கண்கள் திரும்பியது.
கொஞ்சமாக ரசித்துவிட்டு,அவர்கள் நகர்ந்து சென்றதும் நண்பனிடம் சொன்னேன். அந்த வெள்ளைநிற ஆடையிலிருந்த பெண் நல்ல அழகில்லையா என்று. அட! நானும் அவரைத்தான் கவனித்தேன் என்றார். கவனிக்கவில்லை என்றால்தான் ஆச்சர்யம்.

மோசமான கம்மெண்ட்களோ, தேவையில்லாத வெளிப்படுத்தலோ இல்லாமல் ஒரு குழந்தையைக் கடந்துபோவது போலான கவனித்தல் இது.
அதென்னமோ இந்த மண்ணின் அடையாளத்தோடு எளிமையான அணிகலன்களோடு எதிர்படும் ஒரு பெண் சட்டென்று ஈர்த்துவிடுகிறாள்.
அணிகலன் என்றதும் நேற்றைக்கு பார்த்த நெடுநல்வாடை நினைவுக்கு வந்தது. அந்த காலத்தில் பெண்கள் என்னென்ன அணிகலன்கள் அணிந்திருப்பாள் என்று தேடத் தவித்தேன்.




பிரெட் ஆம்லெட்டுக்கும், பைனாப்பிள் ஜூஸுக்கும் காசுகொடுத்துவிட்டு இருக்கைக்கு வந்ததும் முதல்வேலையாக நச்சினார்க்கினியார் உரையினைத் தேடத் தொடங்கினேன்.

சிக்கியது மேட்டர். அன்றைய பெண்கள் காதிலே குழை அணிந்திருக்கிறார்கள். அதிலே பூங்குழை, வார்குழை என்று இரண்டு விதம். கைகளில் தொடி புனைந்திருக்கிறார்கள். விரல்களில் நெளி மோதிரம்... இப்படி இன்னும் நிறைய..

கி.ராவிடம் தான் நான் அணிகலன்களைக் கற்றுக்கொண்டது.
பூடி, அலுக்கு, தாழம்பூ, ஒன்னப்பு, முருகு, குருத்தட்டு, பச்சைக்கல், வெத்திலைச் சுருட்டு, மூண்டுக்கு மணி, குவலை, பீங்காந்தட்டு, பவளம், புடை தாங்கி, நெத்திச்சுட்டி, பெருவிரல் முடிச்சு, பீலி, பில்லணை என்று அவர் ஒரு லிஸ்டே போடுவார்.

புதிதாக ஏதும் சிக்குகிறதா என்று துலாவியபோது ஆடைகள் பக்கம் கவனம் திரும்பியது. பெண்கள் மார்பிலே கச்சினை அணிந்திருக்கிறார்கள், பூ வேலைபாடுகொண்ட பூந்துகில்,‘அவிர் நூல் கலிங்கம் ’ என்ற நூலால் ஆன
ஆடைகள் (மஸ்லின்?) என்று வாசிக்கும் போதே தீபாவளி நெருங்குவது நினைவிற்கு வந்தது.

சரி ஆண்கள் ஆடை ஏதும் இருக்கிறதா என்று பார்த்தால் ... அடப்பாவமே இரண்டுபக்கமுமாக தோளில் தொங்கும் துப்பட்டாவை அணிந்திருக்கிறார்கள் ஹஹா... பகடிகள் ஒருபக்கம் இருக்கட்டும். அந்த "குழை" என்ற சொல்லைக் கவனித்தீர்களா... அதில்தான் எத்தனை குழைவு.







 (படங்கள் : நன்றி : அமுதா தமிழ்)






மஸ்லின்?
_________________



அவிர் நூல் கலிங்கம் மஸ்லினா என்றுத்தெரியவில்லை. கலிங்கம் ஒரிசாவைக் குறிப்பது. மஸ்லின் ஆந்திரத்தின் மசூலிப்பட்டினத்தைக் குறிப்பிடுகிறது. இரண்டுக்குமான இடைவெளி சொற்பம் தான். ஆனால் மஸ்லின் பருத்தியைப் பற்றிச் சொல்லியே ஆகவேண்டும். அன்றைக்குக்காலத்தில் மஸ்லின் துணிகள் அணிந்துகொள்வது பெருமையாகவே கருதப்பட்டது. இங்கிலாந்து பெண்கள் இந்திய மஸ்லினுக்கு தவம் கிடந்தார்கள்.  மஸ்லின் இங்கிலாந்து பருத்தியின் வணிகத்தை பாதிக்கவே செய்தது.

ஆகவே, இங்கிலாந்து பருத்திக்காக இந்தியாவில் ரகங்களில் அழித்து ஒழித்த பருத்தியில் மஸ்லினும் ஒன்று. மஸ்லின் நூலை நெய்வதற்கு முன், அதனை மிருதுவாக்கவும், மெலிதாக்க ஒரு வித்தை பண்ணுவார்களாம். அதாவது, கட்டைவிரல் நகத்தை நீளமாக வளர்த்து அதிலே ஒரு பொடி துளைபோட்டு அதன் வழியே மஸ்லின் நூலை நுழைத்து.. நூல் சுற்றும்போது கையை மேலும் கீழும் அசைத்து அசைத்து மிருதுவாக்குவார்களாம்..
எப்போது மஸிலின் ஆங்கிலேய வணிகத்தைப் பாதித்ததோ அப்போதே மஸ்லின் நெசவாளர்களை பிடித்துவைத்து அவர்களின் விரல் நகத்தை/விரலை வெட்டிவிட்டதாகக் காற்றுவழிச் செய்திகள் உண்டு.

கார்த்திக்.புகழேந்தி|
13-10-2015

Comments

Popular posts from this blog

‘நல்ல சுழி சல்லி மாடு’ - ஜல்லிக்கட்டு ஒரு கிராமத்தான் கதை

            பால்க்காரக் கோனாரிடம் கதைகேக்கப் போனால் அவர் முதலில் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறது மாடுகளின் கதையைத்தான். அப்படி மாடுமாடாய் வரிசைக்கு நிறுத்தி அவர் சொன்ன கதைகளில் ஒன்றுதான் அய்யமுத்துத் தாத்தனின் கதை. எங்கள் வட்டாரமான திருநெல்வேலியில் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுக்கென்று காளை வளர்ப்பவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் இருந்தார்கள். அய்யமுத்து தாத்தா அதிலொருத்தர். நல்ல வளர்த்தியான பாராசாரிக் குதிரையும், வில்வண்டியும் கட்டிக்கொண்டு, கருத்த உடம்பும், கழுத்தில் வெண்சங்கு மாலையும் போட்டுக்கொண்டு ஊருக்குள் நடமாடுவாராம். நான் சொல்லுவது எழுபது எண்பது வருசத்துக்கு முந்தி. மூக்குக் கருத்து, முதுகெல்லாம் வெளுத்து, நல்ல காட்டெருது கனத்தில் கிண்ணென்று நிற்கும் காளை ஒன்று அவர் வளர்ப்பிலே சிறந்த வித்து என்று வெளியூர் வரைக்கும் பேர் இருந்தது. ஆட்களெல்லாம் வண்டிகட்டிக்கொண்டு வந்து அந்த மாட்டை விலைக்குப் பேசுவார்களாம். “காளிப்பட்டிச் சந்தையில் வாங்கிவந்த நேர்விருத்தி இவன். அஞ்சாறு தலைமுறை தொட்டு வந்த  கலப்பில்லாத ஆண் வாரிசு. பிள்ளை மாதிரி இருப்பவனை விக்கவா கொடுப்போன். போவே அந்தப் பக்கம்” விரட்டித் தள்ளுவாராம். உழுவதற்…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும் | நூல் வெளியீடு நிகழ்வு

ஒன்பது சிறுகதைகள் எழுதி முடித்து கைவசம் இருந்தன. ‘ஊருக்குச் செல்லும் வழி’ என்கிற கட்டுரைத்தொகுப்பு வெளியாகி, விற்பனைக்கு வந்து ஒரு மாதம் கூட முடிந்திருக்கவில்லை. அடுத்து எந்தப் பக்கம் கவனத்தைச் செலுத்த என்கிற மனத்தடையோடு நிற்கிறபோது இந்தச் சிறுகதைகளை எல்லாம் ஒரு ரவுண்டு திரும்ப வாசிக்கிற சூழல் அமைந்தது. ஊழ்வினை நம்மைச் சும்மாய் இருக்க விடாதில்லையா... 
அத்தனையையும் சீர்பார்த்து, முடிக்கிறபோது  ‘மைதீன் முதலாளி’ என்கிற தேங்காய்ப் பட்டணத்து கருவாட்டு வியாபாரியின் கதையான  “வள்ளம்” தனித்துவமாக மின்னி நின்றது. அதை உட்கார்ந்து ஓர் நாள் இரவு முழுக்க எழுதித் திருத்திவிட்டு, ஜோ டி குரூஸ் சாருக்கு அனுப்பிவைத்தேன்.

 "தம்பி.
நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் தேங்காப்பட்டனம் கடற்கரையில் நின்றபடி பாடு கேட்டது போலிருந்தது. ஆங்கில மாதங்களையே கேட்டுப் பழகிவிட்ட இன்றைய நிலையில் சித்திரைப்பாடு என்ற வார்த்தைப் பிரயோகமே கதைசொல்லி கார்த்தியோடு மனதளவில் நெருக்கமாக்கி விட்டது. சொன்ன சொல்லுக்கு மருவாதியோடு அறம் சார்ந்து வாழ்ந்தவர்கள் அன்று இருந்தார்கள். சிங்களத்தானுக்கு நம்ம ஊரு கருவாட்டைக…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும்

மழை இன்னும் கொட்டித் தீர்த்தபடியேதான் இருந்தது. நாளைக்குச் சந்திக்கலாம் என்று கடைசியாக ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது அவளிடமிருந்து. கொடிய இரவின் நீளத்திற்கு அது இன்னமும் அகலத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. போகலாமா வேண்டாமாவென்ற குழப்பம் ஒருபக்கம். போனாலும் என்னத்தைப் பேசுவது புரண்டு புரண்டு படுக்கிறேன் உறக்கம் பிடிக்கவில்லை கண்களுக்கு.
முதல்தடவை திருவான்மியூர் புத்தகக்கடையில் அவளைச் சந்திக்கும்போதே நீண்டநாளாகத் தெரிந்தவனைச் சந்தித்தது போல, அவளாகவே பெயரைச் சொல்லி அழைத்தாள். கிட்டேவந்து, ‘உங்க புக் வாங்கத்தான் வந்தேன்’ என்றாள். பெயரைச் சொல்லி அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டாள். படித்துக்கொண்டே ஏதோ ஒரு என்.ஆர்.ஐ ட்ரஸ்ட்டில் இயங்குவதாகச் சொன்னாள். கையில் வறீதையா கான்ஸ்தந்தின் எழுதின ‘என்னைத் தீண்டின கடல்’ இருந்தது. வெள்ளை நிற சல்வார், வெறும் நெற்றி, குதிரைவால் தலைமுடி என்று எந்த களேபரங்களும் இல்லாமல் பளிச்சென்று சிரித்தாள்.
*
இரண்டாவது தடவையில் எழும்பூர் ரயில் நிலைய நடைமேடையில் எதேச்சையாக அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. மின்சார ரயிலில் இப்போதுதான் வந்திறங்கியதாகச் சொன்னாள். “நீங்க!?” என்ற அவளுடைய…