Saturday, 23 April 2016

10 புத்தகங்கள்


01, கோபல்ல கிராமம் (1976)
கி. ராஜநாராயணன்.
காலச்சுவடு பதிப்பகம்.




 

02, கடைத்தெரு கதைகள்
ஆ.மாதவன்.
நற்றிணை பதிப்பகம்.




03, வெண்ணிலை (2006)
சு.வேணுகோபால் .
தமிழினி பதிப்பகம்.



04,கொற்கை(2013)
ஜோ டி குருஸ்
காலச்சுவடு பதிப்பகம்.



05,கூளமாதாரி (2000)
பெருமாள் முருகன்
காலச்சுவடு பதிப்பகம்.


06, கோவேறு கழுதைகள் (1994)
இமையம்.
க்ரியா பதிப்பகம்.


07, சிறகுகள் முறியும்
அம்பை.
காலச்சுவடு பதிப்பகம்.



08, அஞ்சலை
கண்மணி குணசேகரன்
தமிழினி பதிப்பகம்.



09, உப்புவேலி – ராய் மாக்ஸம்.(2015)
தமிழில் : சிறில் அலெக்ஸ்
 “எழுத்து”



10, மௌனத்தின் சாட்சியங்கள் (2015)
சம்சுதீன் ஹீரா

பொன்னுலகம் பதிப்பகம்.


Wednesday, 13 April 2016

ராம் முத்துராம் சினிமாஸ் | Ram Muthuram Cinemas | Tvl

ண்பர் வே.ராமசாமி முகநூல் பக்கத்தில் திருநெல்வேலி ராம் தியேட்டர் பத்தின பேட்டியைப் பகிர்ந்திருக்கிறார். அதைப் பார்த்ததுமே ஒருமாதிரி பரவசம்.



நெல்லை சந்திப்பிலிருந்து தச்சநல்லூருக்குப் போகும் பாதையில் உடையார்பட்டி குளத்தாங்கரை முக்கில் நிற்கிறது ராம் முத்துராம் தியேட்டர்ஸ்.ஊருக்குச் செல்கிறபோது பைபாஸ் ரயில்வே பாலத்தில் பேருந்து ஏறுகிறபோதே ராம் தியேட்டரின் கூரையைப் பார்த்துவிட்டால் ஒரு திருப்தி.  “இம்ம்...” இன்னும் கொஞ்ச தூரம்தான் வண்ணாரப்பேட்டைக்கு என்று முதுகில் பையை எடுத்து மாட்டிக்கொள்ளலாம்.

சிறுசில் ஒரு பத்து இருபது சேக்காளிகளாக படத்துக்குப் போகவேண்டுமென்று முடிவெடுத்ததும் ஒவ்வொருத்தன் சைக்கிள்களாகத் திரட்டுவோம். சைக்கிள் இல்லாதவன் டபிள்ஸ் அடிக்கத் திராணி உள்ளவனோடு கூட்டு சேர்ந்துகொள்வது. முன்னாள் ஒருத்தன் பின்னால் ஒருத்தனாக மூன்று பேர், நான்கு பேராகவெல்லாம் வெக்கு வெக்கு என்று பாளையங்கோட்டையிலிருந்து படம்பார்க்கப் போவோம். டிக்கெட்டுக்கு காசு பார்க்கவே கடுகு டப்பாக்களைக் கலவரப்படுத்த வேண்டிய சூழல் எப்போதாவது ஏற்படும். இல்லை என்றால் படம் பார்க்கவும், பரோட்டாவுக்குமாக அண்ணன் சட்டையில் காசு பார்க்க வேண்டியிருக்கும்.

ராம் தியேட்டரில் தான் பெரிய நட்சத்திரங்களின் புதுப்படங்கள் வெளியாகும். மற்ற மொழிமாற்றம் செய்து தமிழுக்கு வரும் ஹாலிவுட் படங்கள் பார்க்கணுமென்றால் முத்துராம். இருட்டில் ஒளிரும் பச்சை லேசர் லைட்டை இருக்கைகள் மீதெல்லாம் பரவ விட்டு, டிஜிட்டல் டிடிஎஸ் விளம்பரச் சத்தத்தைப் போட்டு படத்தை ஆரம்பித்தால் களை கட்டும். இண்டர்வெல்லுக்கு எழுந்து வந்து கேண்டீன் பக்கத்தில் அடுக்கி இருக்கும் “”நூறாவது நாள், நூற்றைம்பதாவது நாள்’’ ஷீல்டுகளைப் பார்த்து அந்தப்படம் வந்த நேரத்தில் டிக்கெட் எடுக்க, எப்படியெல்லாம் கவுன்டரில் மல்லுக்கட்டி, அடித்துக்கொண்டோம் என்ற கதைகளைச் சொல்லி தீனித்தின்று திரும்புவது ஒரு சொகம்.

திருநெல்வேலிக்குள் இன்னும் முள் முறுக்கு வித்துக்கொண்டு, ஆரஞ்சு கலர் மைதா மாவு கோன் ஐஸை இருபது ரூபாய்க்கு விற்கும் மற்ற திரையரங்குகளில் இருந்து ராம் தியேட்டர்ஸ் மாறுபட்டுக்கொண்டே இருந்ததைக் கண்கூடாகப் பார்த்தறிகிறேன். மெறிகேறின ஒலி வசதிகளோடு முதலில் இயங்கத் தொடங்கினசர்கள் இவர்கள்தான். ஆட்டோக்களில் திரைப்படங்களின் ஸ்டிக்கர்களை ஒட்டும் விளம்பரப் பாணியைக் கையாண்டார்கள். 

நான் சின்னவயதில் பார்த்திருக்கிறேன். முக்கோண தகரப்பலகையில் அசோக், செல்வம் தியேட்டர்களில் ஓடும் படங்களில் வால்போஸ்டர்களை ஒட்டிக்கொண்டு சக்கடை வண்டி ஒன்று மையச் சாலைகள், மார்க்கெட் பக்கம், தெற்கு பஜார் வழிகளில் உலவும். இதன்வழியாக, இன்ன படம் இந்த அரங்கில் ஓடுகிறது என்ற செய்தி பீடி சுற்றும் வீட்டுப் பெண்களிடையே காட்டுத்தீயாக பரவும். பிறகு முக்கிய இடங்களில் வால்போஸ்டர்கள் ஒட்டி மக்களைக் கவர்வது வழக்கமாக இருந்தது. இன்ன தியேட்டருக்குப் போனால் இந்தப்படம் ஓடுகிறது என்பதை அதன் மூலமும் தெரிந்துகொள்ளலாம் என்றிருந்தது. பாளை மார்க்கெட்டில் ஏ.டி.ஜே பஸ் ஏறினால் அமுதாங்காடி வருவதற்குள் பார்க்கப் போகும் படங்கள் பற்றிய முடிவே  குடும்பத்துக்குள் மாறிப்போகும் அளவுக்கு வால்போஸ்டர்கள் நிறைந்திருக்கும்.

ராம் தியேட்டரில் இந்த முறையை மாற்றி, தங்கள் திரையரங்கில் ரிலீஸ் ஆகும் படங்களின் விளம்பரம் மற்றும் காட்சிகளை சுவரில் வண்ணச் சித்திரமாகத் தீட்டினார்கள். பாளை எல்.ஐ.சி எதிரில் இருக்கும் ஏ.ஆர்.தேவர் பில்டிங் காம்பவுண்டுச் சுவற்றில் வரையப்பட்ட ஒவ்வொரு படங்களையும் கண்ணாறக் கண்டு கதையடிப்போம். அந்த ஏ.ஆர்.தேவர் பில்டிங் தான் விக்ரமின் “சாமி’’ திரைப்படத்தில் உதவி ஆணையாளர் அலுவலகமாக நடித்தது. இன்னும் நியாபகம் இருக்கிறது, “ஆளவந்தான்’’ வந்தபோது இரட்டைக் கமல்களில் நந்துவின் ஆர்ம் சைஸைப் பார்த்து  “எத்தத்தண்டி’’ என்று சேர்மதுரை வாயைப் பிளந்ததெல்லாம். இப்படி பட விளம்பரங்களை ஊரில் முக்கியமான இடங்களில் வரைந்து வரைந்து கவனம் ஈர்த்தார்கள் புதுப்படம் ரிலீஸ் ஆகும்போதெல்லாம் படங்கள் மாறும். அத்தான் ஒருத்தர் சுவர் ஓவியக்காரராக இருந்ததால் எனக்கு அவரோடு படம் வரையப் போகவும் அவ்வப்போது வாய்ப்பு கிடைத்தது.

ராம் சினிமாஸ் இன்றைக்கு இணைய தளங்களிலும், சமூக வலைப்பக்கங்களிலும் இயக்கத்தில் இருக்கும் ஒரே தெற்கத்தித் திரையரங்கமாகக் கண்ணில்படுகிறது. சினிமாவை நேசிக்கிறவர்களும், அஜீத், விஜய், விக்ரம், அவர் இவரென்று எல்லாத்தரப்பு  ரசிகர்களும் திரையரங்கத்தோடு அணுக்கமாக நடந்துகொண்டு மாறி மாறி தங்கள் நாயகர்களின் கட் அவுட்டுகளாலும், மாநாட்டுச் சாயல் பந்தல்களினாலும் திரையரங்கை உய்வித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். இவ்வளவு ஏன் ஒருமுறை பந்தல்போட்ட இடத்தில் வண்டியைவிட வழியில்லாமல் நிரம்பிப்போக வெளியே வாகனங்களை நிறுத்தி டோக்கன் போட்டு இம்சிக்கிற அளவுக்கு ...

எனக்கு நினைவுதெரிந்து திருநெல்வேலியி்ன் முதல் இரட்டைத் திரையரங்கம் ராம் முத்துராம் தான். எங்களூரின் முதல் ‘மல்டிப்ளெக்ஸ்.’ பழைய பேரெடுத்த பல திரையரங்கங்கள் இன்றைக்கு கல்யாண மண்டபங்களாகவும், ஜவுளிக் கடைகளாகவும், டிராக்டர் கம்பெனிகளாகவும், சொத்துப் பிரச்சனைகளில் சிக்கி சிதிலமடைந்த கட்டிடங்களாகவும் நிற்கையில், புதிய புதிய தொழில்நுட்ப மாற்றங்களை உள்வாங்கி, தன்னை மேம்படுத்திக்கொண்டே இருந்தது ராம் சினிமாஸ். திருநெல்வேலியில் உலகக்கோப்பை கிரிக்கெட்டை முதலில் தியேட்டரில் போட்டதே அவர்கள் தான்.

காலமாற்றத்திற்குப் பின் “பிழைத்து நிற்றல்’ தியரியில் தப்பித்துக் கொண்ட திரையரங்கம் என்றால் அதற்கு நல்ல சான்றாக  “பேரின்ப விலாஸை”ச் சொல்லலாம். ஆம் அவர்கள் தப்பித்துக்கொண்டார்கள். ஜங்‌ஷனில் இருந்து படம்பார்க்கக் கிளம்புகிற பேர்வாதிக் கூட்டம் பூர்ணகலாவுக்குள் நுழைந்துவிடுவதால் ஆரம்பத்தில் ரொம்ப சிரமப்பட்டவர்கள் மெல்ல திரையரங்கை நவீனப்படுத்தினார்கள். ஒலித்துல்லியம் மேம்படுத்தப்பட்டது. இன்றைக்கு “சென்ட்ரல்’ மாதிரி பழைய அரங்குகள் ஒலி, ஒளி தரத்தில் காமராஜர் காலத்திலே நின்றுவிட, பேரின்பவிலாஸ்  “”பண்டோரா’ கிரகம் மாதிரி அதிசயிக்கச் செய்தது என்றுதான் சொல்லவேண்டும். ரத்னா மாதிரி திரையரங்கங்கள் காசைமட்டும் அதிகம் வாங்கிக்கொண்டு இன்னும் நிலக்கரிச் சுரங்கம் போன்ற சந்துகளுக்குள்தான் டிக்கெட் கொடுத்து ரசிகனை ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. 

கடைசியாக திருநெல்வேலிக்கு வந்த திரையரங்கமான “பாம்பே” கொஞ்சம் பரவாயில்லை. ஆட்களை மதிக்கிறார்கள். ஹைகிரவுண்டுக்குப் பக்கம் பொழுதுபோக்கு அம்சத்துக்கு வழியில்லாமல் வெறிச்சோடிக்கிடந்த நிலத்தில் அது ஒரு வரம் தான். குறிப்பாகச் சொன்னால் ராம் சினிமாஸ் எப்படி கமல் ரசிகர்களுக்கு(ம்) வரப்பிரசாதமோ! அதுபோல அது சூப்பர் ஸ்டார் ரசிகர்களுக்கான கோட்டையாக ‘பாம்பே’ திகழ்கிறது. தியேட்டர் தொடங்கின முதலில் “படையப்பா’ படம் போட்டு பூஜையை முடித்தவர்கள் அவர்கள். 

இன்றைக்கும் புது வருடம் பிறக்கிறது என்றால் டிசம்பர் 31ம் தேதி பாம்பே தியேட்டருக்குப் போய் “தலைவர்’ படம் பார்த்து, சரியாக 11.55க்கு இண்டர்வெல் விட்டு, ஜனவரி தொடக்கத்தின் நள்ளிரவு 12மணிக்கு “”ஹேப்பி நியூ இயர் தலைவா’’ என்று மேளதாளத்தோடு ஆடித்தீர்த்தால் அது எங்கோ போயஸ் கார்டனின் இடதுதிருப்பத்தின் கடைசியிலுள்ள ராகவேந்திரா அவென்யூவிலிருக்கும் ரஜினிகாந்துக்கே வாழ்த்துச் சொல்லியது போல இருக்கும் என்று நினைக்கும் மாவட்ட ரஜினி ரசிகர்களைக் கொண்டிருக்கும் மண் இது.

பாளையங்கோட்டையில் ஈகிள் புக்செண்டருக்குப் பக்கத்துத் தெருவாக உள்நுழையும் தெருவுக்கு புதுப்பேட்டை வடக்குத்தெரு என்று பேர். வாய்க்காலுக்கு இந்தப்பக்கம் குடியிருப்புகளும் அந்தப்பக்கம் பைபாஸ் சாலைவரைக்கும் வயல்களுமாக இருந்க்கும். அந்தத் தெருவில்தான் என்னுடைய “லார்வா’ பருவம் அமைந்தது. புதுப்பேட்டைத் தெருவின் நுழைவாயிலாக, சுப்பையா நரம்பியல் மருத்துவர் வீடும், அடுத்ததாக எழில் பரோட்டாக்கடைக்காரர் வீடும் இருக்கும். அடுத்து பிரம்மாண்டமாய் இருக்கும் காம்பவுண்டுச் சுவர் வீடு (அ) பங்களா ராம் தியேட்டர்ஸ் முதலாளியினுடையது.

(மேற்சொன்ன ஏ.ஆர்.தேவர் பில்டிங்கும் அவர்களுடையதே. அதுவே பழைய திருநெல்வேலி ஆர்.டி.ஓ அலுவலகமும் கூட. இப்போது அது வணிகவளாகம் போல வடிவமைக்கப்பட்டு, நிவேதிதா உணவகம் ஒன்று இயங்குகிறதாக அறிகிறேன். )

ராம் தியேட்டர் முதலாளியின் வீட்டில் வளரும் அயல்ஜாதி நாய்கள் அந்தப் பகுதியில் வசித்த சிறுவர்களுக்கு மிரட்டலானவை. ஏழடி ஆளின் நெஞ்சில் அசால்டாக கால்களைத் தூக்கிவைத்து முகத்தைக் கவனிக்கும் நாய்களின் உயரமும், அதன் தேஜஸும் தெருவெங்கும் பேச்சாகவே இருக்கும். “எம்மா அதமாதிரி நாய் ஒண்ணு வளக்கணும்மா’’ என்றால், “”உன்ன வளக்குறதே பெரும்பாடா இருக்கு’’ என்று பதில் வரும் அம்மைமார்களிடமிருந்து.

இன்றைக்கு ராம் தியேட்டர்ஸின் நிர்வாக இயக்குனராக இருக்கும்  ”ராமசாமி ராஜா’ அப்போது ஒரு சிகப்பு நிற ‘பல்சரில்’ சர்புர்ரென்று தெருக்களில் பறக்கும்போது கவனித்திருக்கிறேன். பல்சர் பைக்குகளின் அறிமுக காலத்தில் டயர் வண்டி ஓட்டுகிற ஒருத்தன் அவரைக் கவனித்திருக்கிறான் என்பதில் எந்த செய்தியும் இல்லைதான். என்ன செய்ய?, எழுதுகிறது என்று வந்துவிட்டால் எல்லாமும்தான் வந்து தொலைக்கிறது. தொடர்பைவிட்டுவிட்டு எங்கோ போகிறேன் பாருங்கள்.

திருநெல்வேலியில் ராம் தியேட்டர்கள் மட்டுமில்லை. பழைய பேலஸ் தியேட்டரில் தொடங்கி இன்றைய மிச்சமிருக்கும் திருநெல்வேலியின் ஒவ்வொரு திரையரங்கத்தின் பின்னாலுள்ள கதைகளை எழுதச் சொன்னாலும் பக்கம் பக்கமாய் எழுதலாம். அவ்வளவு அனுபவித்திருக்கிறேன் ஒரு திலி.காரனாக...

டவுண்“ராயல்” தியேட்டரை மூடிவிட்டு போத்தீஸைக் கட்டிவிட்டார்கள் என்றதும், ஏதோ சொந்த வீட்டை இடித்துவிட்டான்களே என்று வருத்தம் கொள்கிறானே ஒவ்வொரு திருநெல்வேலிக்காரனும் அதெல்லாம் சும்மா வந்து விழும் வார்த்தைகளா என்ன? 

ராயலில் தான் தங்கர்பச்சானின் அழகி படம் பார்க்கப் போனது. “ஒளியிலே தெரிந்த தேவதை” மாதிரி பள்ளிக்கூடத்தில் யூனிபார்மிலே பார்த்துப் பழகிப்போன கூடப் படித்த வேணியை குடும்பத்தினரோடு கலர் உடுப்பில் பார்த்து, கண்மயங்கி நிற்கிற கதையெல்லாம் அங்கே அழியாமல் பதிந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு திருநவேலிக்காரனுக்கும்  ஒவ்வொரு நினைவுக்குப்பிகள் சையனைடு மாதிரி கழுத்திலே தொங்கிக்கொண்டிக்கிறது. அந்தந்த இடங்களை பலகாலம் கழித்துக் கடக்கிறபோது சையனைடைச் சப்பிச் சுவைத்து பழசுகளால் மெல்ல மெல்லமாய் உயிர்ப்பித்துக் கொள்கிறது தன்னை.

என்வயசுக்கு முன்னே உள்ள  ‘பழசுகளையும்’, “பெருமைகளையும்’ எழுதுகிற ஆட்கள் ஏகத்துக்கு திருநெல்வேலியில் மூலைக்கு மூலை இருக்கிறார்கள். அவர்கள் பார்த்த திருநெல்வேலியின் அதே பழசை அவர்கள் இடுப்பு உயரத்தில் நின்றுகொண்டு நான் பார்த்த  பார்வையில் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். 

என் சையனைடு குப்பியை நான் ருசித்துக் கொள்வது மாதிரி.


-கார்த்திக். புகழேந்தி
13-04-2016.



Wednesday, 6 April 2016

உப்புவேலி | ராய் மாக்ஸம்


     பாற்கடலைக் கடைந்தபோது நஞ்சு தோன்றியதாகவும், அந்த ஆலகால விஷத்தை பரமசிவன் விழுங்கியதும் பார்வதி அவர் கழுத்தைப் பற்றிப் பிடித்துக்கொள்ள, பரமனுக்கு நீலகண்டன் என்று பேர் வந்து தாண்டவம் ஆடியதும் புராணத்தில் கதையாகச் சொல்வதுண்டு,

இதற்கு இன்னொரு மாற்று விளக்கம் ஒன்று வாசித்தேன். பாற்கடலைக் கடைந்தபோது, வெளிப்பட்டது விஷம் அல்ல அது உப்பு என்று. கையிலாயத்தில் கிடைக்காத பொருளும் அதுதானே? பொதுவாகவே மலைப்பாங்கான இடங்களில் உப்பிற்கான ஆதாரங்கள் குறைவு. அங்குள்ள மக்களுக்கும் சரி, விலங்குகளுக்கும் சரி  உப்பு கிடைப்பதில் பெரிய இடர்பாடுகள் உண்டு. கடல்சாரா நிலங்களில் வசிக்கும் காட்டுவிலங்குகளில் யானைகள் தான் உப்புருசி எங்கே கிடைக்கும் என்றுத் தேடியலைந்து உப்புச்சுவையுள்ள மண்ணைக் கண்டுபிடிக்கும். மற்ற விலங்குகள் யானையைப் பின் தொடரும்.  

கயிலாய மலையில் வசித்த சிவனுக்கு உப்புச்சத்து குறைவாகவே கிடைத்திருக்கிறது. அதனாலே பாற்கடலைக் கடைந்தெடுத்த  உப்பை அவர் விழுங்க, தொண்டைப் பகுதியில் உள்ள தைராய்டு சுரப்பிக்கு உப்பின் சத்துகள் கிடைக்கும் வண்ணமாக பார்வதி கழுத்தைப்பற்றிக் கொள்கிறார். உடல்சோர்வு நீங்கி பரமசிவன் தாண்டவம் ஆடுகிறார். இப்படியாக நான் வாசித்த வேறொரு புத்தகக் கதை சென்றது. புராணம் என்பதில் மறைபொருட்கள் ஆயிரம் உண்டு என்பதால் அதுபற்றி பெரிதாக காரணம் தேடாமலும், தவிர்க்காமலும் கடந்து விட்டேன்.

சரி இதெல்லாம் வேறு வேறு தொடர்புகள். ஆனால் மனித வாழ்க்கையின் ஆதார ஸ்ருதியாக உப்பு இருந்திருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. இன்றுவரைக்கும் உப்பில்லாத பண்டம் குப்பையிலே தான். கடல்புரங்களை அருகருகில் கொண்ட தென்னிந்திய, கிழக்கு, மேற்கு கடலோரங்களில் இருந்தே உப்பு இந்தியா முழுமைக்கும் உற்பத்தியாகிறது. மேற்படி வட இந்திய நிலத்தில் வசிக்கும் மக்கள் தங்கள் உப்புத்தேவைக்கு பன்னெடுங்காலமாக வங்காளம், குஜராத், தமிழகம், ஒரிசா பிரதேசங்களையே சார்ந்திருக்கிறார்ல்கள். தன் வாழ்நாளில் கடலையே பார்த்திராத வட இந்திய மக்களை நீங்கள் இங்கே மனதில் உருவகம் செய்துகொள்ளவும்.

            சரி இதனால் என்ன வந்தது? அனைத்து மக்களுக்கும் தேவையான, அத்யாவசிய ஒரு உணவுப் பொருளான உப்பின் மீதான வரியை நீக்க, தண்டி கடற்கரையில் உப்புக் காய்ச்சுவதன் மூலம் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார் காந்தி. அன்றைக்கு கடலில் குளித்துவிட்டு அவர் சிரட்டையில் அள்ளிய உப்பு வெள்ளையர் சட்டத்தை மீறிய செயல் என்று வரலாற்றுப் பாடம் நமக்கு உணர்த்துகிறது. இதன்ன் மூலம் ஆங்கிலேயர்கள் காலனி ஆட்சியில் உப்பின் மீது எக்கச்சக்க வரி விதித்திருக்கிறார்கள் என்ற மேலோட்டமான வரலாற்றை நாம் அறிந்து வைத்தும் இருக்கிறோம்! பிறகென்ன? (உண்மையில் காந்தி உப்புசத்தியாகிரகத்தில் ஈடுபட்ட சூழலில் உப்புக்கான வரி முன்னர் காலங்களைவிடக் குறைவுதான் ) 
    உப்பு என்ற வணிகத்தில் ஆங்கிலேயர்கள் சம்பாதித்த பணம் இங்கிலாந்து பருத்தியை எல்லாம் தூக்கிச் சாப்பிடும் அளவுக்குச் செல்வத்தைக் கொட்டிக்குவித்தது. கிளைவ் இந்தியாவில் குவித்த சொத்துகளால் இங்கிலாந்து நாடாளுமன்றத்தையே கைக்குள் வைத்திருந்தான். அத்தனையும் இந்தியர்களிடம் சுரண்டிய பணம். இங்கேதான் ஒரு மாபெரும் வரலாறு நம்மிடையே மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 1995வரைக்கும் ஒரு குறிப்புகள் கூட இல்லாத இந்திய நாட்டின் மிகப்பெரிய பொருளாதாரச் சுரண்டலின் வேரை அதே லண்டனில் இருந்து கிளம்பிவந்து கடைக்கோடி இந்திய கிராமங்கள் முழுக்க அலைந்து திருந்து, ஒரு பெரிய வரலாற்று அடக்குமுறையை வெளிக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். ஆவணக் காப்பாளர் ராய் மாக்ஸம்.

ராய் மாக்ஸம்

 “உப்புவேலி” நாவலை முதல்தடவைக் கையில் எடுக்கும் முன்னே இந்தியாவையே இரண்டாகப் பிரித்த ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்தின் நீண்ட வேலியைப் பற்றிய சிலகுறிப்புகள் வாசிக்கக் கிடைத்திருந்தது. முழுமையான ஆய்வுகளோடு கூடிய மொழிப்பெயர்ப்புக்காகக் காத்திருந்த வேளையில்,  ராய் மாக்ஸமின்  "The Great Hedge of India" சிறில் அலெக்ஸ் மொழிப்பெயர்ப்பில் வெளியானதை அறிந்தேன். மிக எதேச்சையாக தோழியிடமிருந்த அந்த புத்தகத்தை வாசிக்கவும் பெற்றிருந்தேன்.

 இந்திய நகரங்கள், கிராமங்கள் முழுக்க ரயில்கள், அரசுப் பேருந்துகள், டோக்ளா வண்டிகள், சைக்கிள் என்று அலைந்து திரிந்திருகிறார் ராய். நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு கைவிடப்பட்ட அந்த ஒரு புதர்வேலியின் மிச்சங்களை நேரில்காண்பதற்காகத் தொடங்கியது அவர் பயணம். அதன் முதல் சுழி விழுந்த இடம் லண்டன். 

இந்தியாவில் பணிபுரிந்து ஓய்வு பெற்ற  ஒரு ஆங்கிலேய அதிகாரியின் நினைவுக்குறிப்புகளை லண்டன் வீதியில் விலைகொடுத்து வாங்குகிறார் ராய். அந்தக் புத்தகத்தில் இந்தியாவையே இரண்டாகப் பிரித்த ஒரு பிரம்மாண்டமான வேலி பற்றிய சிறு குறிப்புகளைக் காண்கிறார். ஆரம்பத்தில், ‘இதென்ன முட்டாள்த்தனமாக இருக்கிறது’என்று, வேலி பற்றிய மேலதிகக் குறிப்புகளைத் தேடத் தொடங்குகிறவருக்கு, இது இங்கிலாந்தின் சுரண்டலின் உச்சமென்று தெரியவருகிறது. 

பழைய வரைபடங்கள், எக்கச்சக்க புத்தகங்கள், பழைய அரசு ஆவணங்கள், கணக்குவழக்கு தொகுப்புகள் என்று தொடர்ச்சியாகத் தேடித் தேடி வாசிக்கத் துவங்குகிறார் ராய். நண்பர்கள் யாரைப் பார்த்தாலும் வேலி பற்றியே பேசுகிறார். இந்தியப் பயணத்திற்குத் திட்டமிடுகிறார். தோழியின் சொந்த ஊர் வழியே வேலியின் தடம் செல்கிறதை வரைபடம் மூலம் அறிந்தவர் 1995-2000 ஆண்டுகளுக்குள் ஐந்து முறை இந்தியாவிற்குள் சுற்றுப்பயணம் செய்கிறார். அவரது பயண அனுபவமும், உப்புக்கு வரி விதிக்கப்பட்டதின் ஆரம்பகால காரணங்கள் முதல் யாரெல்லாம் வதைக்கப்பட்டார்கள், உப்பின் விலை உயர்வால் இறந்தவர்கள் யாரெல்லாம், யாருக்கெல்லாம் பலனளித்தது, எதன் காரணமாக வேலி அமைக்கப்பட்டது, வேலி அமைக்கப்பட்ட விதம், அதன் நீள அகல தூரங்கள், தனிமனிதனுக்குத் தேவையான உப்பின் அளவு, உலகப்போரில் செய்யப்பட்ட உப்புச் சோதனைகள் என அத்தனையையும் அலசுகிறார் ராய்.




பண்டைய காலனியாதிக்க இந்தியாவில் உப்புக்கு விதிக்கப்பட்ட வரியோடு சேர்த்து அதன் விலை என்பது இந்திய விவசாயியின் இரண்டு மாத சம்பளத் தொகையை ஒத்திருக்கிறது. உப்புத்தயாரிப்புக்குக் கட்டுப்பாடுகள் விதித்து, விற்பனையைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்ததோடு, இங்கிலாந்திலிருந்து இறக்குமதி செய்யும் உப்பின் அளவுக்கு உள்ளூர் உப்புக்கு வரி விதிப்பது என்று எக்கச்சக்க அட்டூழியங்கள் புரிகிறது கிழக்கிந்திய கம்பெனியும், பிறகு வந்த இங்கிலாந்து நேரடி ஆட்சிமுறையும். இதனால் தரமற்ற உப்புத்தயாரிப்பும், கொள்ளையும், கடத்தல்களும் உருவாகத் தொடங்குகின்றன.

கடத்தலைத் தடுக்க சுங்க வேலிகளை அமைத்து மக்கள் எல்லையைத் தாண்டாமல் அதன் பராமரிப்புக்கு பாரா காவலர்களையும், அதிகாரிகளையும் நியமித்து, கடத்தல் குற்றங்களுக்கு தண்டனைகளும் வழங்கத் துவங்குகிறார்கள் இப்படி உருவானதுதான் சுங்கவேலி என்ற இந்தியாவின் பெர்லின் சுவர். வடமேற்கில் இமாலயத்தில் துவங்கி கிழக்கில் ஒரிசா வரைக்கும் வளைவெட்டுத் தோற்றத்தில் இந்தியாவின் மீது ஒரு குறுக்குக் கோடு இழுத்ததுபோலச் செல்கிறது அந்தச் சுங்கவேலி. நீளம் 1500சொச்சம் மைல்கள், காவலர்கள் 14000பேர்கள். 

            முன்று பக்கம் கடலாலும் ஒரு பக்கம் நிலத்தாலும் சூழப்பட்ட இந்திய நிலப்பரப்பில் ஒருபகுதி மக்களுக்கு மட்டும் உப்பு கிடைக்காமல் செய்யவும், அதன் மீது வரி விதித்து உட்சபட்ச லாபங்கள் அடையவும் அவ்வளவு மெனக்கிட்டிருக்கும் கொ(வெ)ள்ளையர்களை நம் வரலாற்றுப் பாடங்கள் இன்னமும் ‘பிரபு பிரபு’ என்று கூழைக் கும்பிடுபோட்டே பாடஞ்சொல்லிக் கொடுக்கிறது.  அதிலும் உப்புவேலிகுறித்த எந்தத் தகவலும் வரலாற்றில் நமக்கு மிச்சமாக இல்லை. ராய் பேசத் தொடங்காத வரைக்கும்.


             “பர்மத் லயின்” என்ற கிராம மக்களில் எஞ்சிய சிலருக்கு இருக்கும் நினைவுகளும், துறவியாகிவிட்ட கொள்ளைக்காரர் ஒருவரின் நிலவியல் அறிவும்தான் மிச்சமிருக்கும் சுங்கவேலியின் சிதைவுகளை ராய்க்கு அடையாளங்காட்டிக் கொடுக்கிறது. இன்றைக்கிருக்கும் தொழில்நுட்பங்கள் இல்லாத காலத்தில் ராயின் தேடல் நெற்றிச் சுருக்க வைப்பது. நிச்சயம் நீங்கள் வாசிக்க வேண்டிய வரலாற்றுப் பதிவு இந்தப் புத்தகம்.

            மற்றபடி சிறில் அலெக்ஸின் மொழிப்பெயர்ப்பு ரொம்ப தட்டையானது. மதன் மாதிரியானவர்களின் கையில் இந்த புத்தகம் சிக்கியிருக்கவேண்டும். வரலாற்றுப் பாடத்தில் உறங்க வைக்கிற ஆசிரியர் மாதிரி சற்றும் சுவாரசியமில்லாத மொழிப்பெயர்ப்பு கூகுள் ட்ரான்ஸ்லேட்டரின் மேம்படுத்தப் பட்ட பொறியாகத் தோன்றுகிறது. இதைச் சொல்லாமல் என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை. ஆனால் அதற்காகவெல்லாம் அவர் உழைப்பை சாதாரணமாக விட்டுவிட முடியாது. உப்புவேலி என்ற நூலின் வழியாக அவர் செய்திருப்பது ஒரு வரலாற்றுப் பதிவு.  

      ராய் மாதிரியானவர்களுக்கு இந்திய நில அமைப்பு தெரியாது; மக்களையோ அவர்கள் வாழ்க்கை முறையோ முக்கியமாக மொழியோ அரசியலோ தெரியவே தெரியாது. எல்லாவற்றையும் முதல் புள்ளியிலிருந்து தொடங்கிக் கற்றுக்கொண்டு தேடிக் கண்டடைந்து எழுதுகிறார்கள். அதனால் அவரால் போகிற போக்கில் வேடிக்கையாகத் தான் கண்ட உண்மைகளைச் சொல்லிவிட முடிகிறது. அதை அப்படியே பதிய சிறில் முனைந்திருக்கிறார்.

நம் ஊரின் புகழ்பெற்ற (Copy & Paste) வரலாற்று, ரஷ்ய, ஜென், சூஃபி, மொழிப்பெயர்ப்பு எழுத்தாளர்கள் இந்த வரலாறுகளைக் கையில் எடுக்கும்போது அரசியல் உள்ளீடுகளோடு சேர்த்தே பல உண்மைகளை அம்பலப் படுத்தமுடியும். உப்புவேலிக்கும் டாடாவுக்கும் உள்ள உறவு என்ன? மஸ்லின் நெசவாளர்களின் அழிப்பில் இன்றைய இந்திய தொழில் ஜாம்வான்களின் முன்னோர்கள் செய்த துரோகம் என்னென்ன? அபினி யுத்தத்தில் சீனாவுக்கு போதைப் பொருள் கடத்திய இந்திய பெருமுதலாளி யார் யார் என்பதெல்லாம் அவர்களால் ஆதாரத்தோடு எழுதமுடியும். அதற்கான தரவுகளும் அவர்களுக்குக் கிடைக்க வழிவகைகள் உண்டு. 

ஆனால் பாவம் கார்ப்பரேட்டுகளின் கைவாட்களுக்கு உண்மையை அடியாழம் வரைக்கும் சேர்த்து எழுத முதுகெலும்புத் திசுவுக்குக் கொஞ்சம் குறைச்சல் இருப்பதால் மேலோட்டமாக மேய்ந்துவிட்டுச் செல்வதில் காசு பார்க்கவே நேரம் பத்தமாட்டேன் என்கிறது. அவர்களைச் சொல்லி குற்றமில்லை.

-கார்த்திக். புகழேந்தி

06-04-2016
There was an error in this gadget