Skip to main content

அம்மன் சன்னதி



காலம் எவ்வளவோ மாறி இருக்கிறது என்பார்கள். திருநெல்வேலி மட்டும் அப்படியே இருக்கிறதாகத் தான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. என்ன கொஞ்சங்கொஞ்சம் அங்கங்கே சிமெண்ட் ரோடுகள் வந்துவிட்டது. பாளையங்கோட்டைக் காரனாக பிறந்து வளர்ந்தவனென்பதால் ஆற்றுக்கு அந்தப்பக்கமுள்ள நெல்லை டவுண் மீது ஏகபோகமாக ஒரு ஈர்ப்பு உண்டு எனக்குள். டவுணுக்குச் கூட்டுப் போகிறார்கள் என்றால் ஏதோ திருவிழாவுக்குச் செல்வது மாதிரி நினைப்பில் அலைவேன்.
அரசுப் பொருட்காட்சி, ஆனித் தேரோட்டம், தீபாவளி துணியெடுப்பு, பொங்கல் இந்தமாதிரியான நாட்களில் தான் டவுணுக்குக் கூட்டுப் போவார்கள். இதுபோக ராயல், ரத்னா தியேட்டர்களில் படம்பார்க்கப் போவதெல்லாம் பேரதிசயம் தான். இத்தனைக்கும் பாட்டன்மார்களுக்குப் பூர்வீகமே டவுண் குற்றாலரோடு தானாம். இன்னும் சுண்ணாம்புக்காரத் தெரு என்று கேட்டால் தெரியும் என்பார்கள். தாத்தன்கள் எல்லாம் சாலைத்தெருவிலும், சாலியார் தெருவிலும் வியாபாரம் பண்ணிக் கொண்டிருந்ததாகச் செவிவழிச் செய்தி. நான் கண்ணால் பார்த்ததில்லை. ஏழு தாத்தன்களில் மிச்சமிருந்த ஒன்று ரெண்டு பேரும் நான் விரல் சூப்பிக் கொண்டிருந்தபோதே படுக்கையாக விழுந்திருந்தார்கள்.
அம்மையைக் கட்டிக்கொடுத்த விதத்தில் நான் பாளையங்கோட்டையிலே வளர்ந்தாலும் ஆற்றைக் கடந்து மேம்பாலம் ஏறி கோயில்வாசலில் பஸ்ஸை விட்டு இறங்குகிறோம் என்றாலே மனசுக்குள் ஒரு குதியாட்டம் வந்துவிடும். ரதவீதிகளை வா(ய்)பார்த்துக் கொண்டு, முன்னே இழுத்துக் கொண்டு நடக்கிற கையின் வேகத்துக்கு இணையாக ஓட்டமும் நடையும் போட்டிருக்கிறேன்.
ஆச்சி சொல்லும் ‘இங்கிருந்தே ஒரு கும்பிட போட்டுக்க வேண்டியதுதான்’ நெல்லையப்பனுக்கு என்று. எஸ்.என். ஹைரோட்டுக்கு சுவாமி நெல்லையப்பர் நெடுஞ்சாலை என்றும், அது ஆசியாவிலே நீளமான சன்னதி என்றும் விபரம் புரிந்தபோதுதான் ஆச்சி சொன்னதற்கு அர்த்தம் பிடிபட்டது. நெல்லையப்பருக்கு சன்னதி அத்தனை பெரிது. டவுண் கோயில் வாசலில் ஆரம்பித்து, பாளையங்கோட்டை முருகன்குறிச்சி சிக்னல் வரைக்கும் நூல்பிடித்தமாதிரி ஒரே சாலை தான். முருகன்குறிச்சியில் வந்துதான் திருவனந்தபுரம் திருச்செந்தூர் சாலைகள் பிரிகிறது.

கொஞ்சம் வளர்ந்த பிறகு, டவுண் சாப்டர் பள்ளிக்கூடப் பையன்களுடன் கிரிக்கெட் ஆடச் செல்வோம். கிட்டத்தட்ட கதீட்ரலில் படித்த எங்களுக்கும் , அவன்களுக்கும் அப்போது ஒரேமாதிரியாக சிமெண்டு நிறத்தில் கால்ச்சட்டை மாற்றி இருந்தார்கள். நிறைய ஆட்டங்கள் பிறகு அவனவன்கள் வீட்டுக்கு அழைத்துப் போவான்கள். அங்கே சொம்பு நிறைய தண்ணியைக் குடித்துவிட்டு நடந்தே பாளை மார்க்கெட்டுக்கு வர இருட்டியிருக்கும்.
இந்தக் காலக்கட்டங்களில் தான் டவுண் கலாச்சாரங்களுக்குள் மெல்ல நான் புகத் தொடங்கினேன். நிறைய நாள் இதே ‘அம்மன் சன்னதி தெருவில்’ நடந்தலைந்திருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் இந்த மஞ்சள் சுண்ணாம்புக் காரை வீட்டை எட்டே நின்று பிரம்மிப்பாகப் பார்த்துவிட்டு, தாண்டி ஓடியிருக்கிறேன். உள்ளே உறைந்திருக்கிறவர் தமிழுக்கு செவிமயங்கிக் கிடக்கிற வயது வரைக்கும் அவர்பற்றிய சிலாக்கியங்களைக் கேட்டு அசைபோட்டுக் கொண்டதோடு சரி.

கொஞ்சமே கொஞ்சமாகத் தமிழ் படிக்கத் துவங்கின திருநெல்வேலி மாவட்ட நூலகங்களில் கடலலைக்கு ஒதுங்கின சிப்பி மாதிரி படிந்துகிடந்தேன். யாராவது எடுத்து எறிந்தால் கடலுக்குள் போவதுமாதிரி மீண்டும் வீட்டுக்குக் கிளம்புவது வரைக்கும் புத்தகங்கள் மேய்வது. அப்படித்தான் நெல்லை கண்ணன் ஐயாவைத் தெரிந்துகொள்கிறேன். பிறகு பலகாலங்கள் கழித்து அவர் பேச்சுப் பதிவுகளைக் கேட்டு பரிபூரணமாக அந்தத் தமிழுக்கு தலைசாய்ந்து நிற்கத் துவங்குகிறேன். அடுத்து வந்த நாட்களில் சொக்கல் சந்த் சேட் கடையில் கடைச் சாமான்கள் வாங்க அனுப்பப் படுகிறபோதெல்லாம் அம்மன் சன்னதியிலிருக்கும் இந்த மஞ்சள் காரை வீட்டை அத்தனை பிரம்மிப்போடு கடந்து போவதுண்டு.
சென்னைக்கு வந்த பிறகு ஊர்திரும்பிச் செல்கிற நாட்களில் மூங்கில் மூச்சு படித்ததும் சுகா அண்ணன் இங்கே தான் இருப்பாரோ, தாயார் சன்னதி என்று இந்தத் தெருவைத்தானே எழுதினார். இங்கேதானே சொக்கப்பனை எரியும்.என்ற நினைப்புகளோடு, ஐயா எழுதின குறுக்குத்துறை ரகசியங்களில் வரும் இராவண்ணா கதைகளும் அவர் இப்போது உயிரோடு இல்லையே ‘ச்சே’ என்ற வருத்தமும் கிளர்ந்து எழும்.

சென்னையில் ஒரு புத்தக வெளியீட்டு நிகழ்ச்சியில் என்னை மட்டும் குமரேசன் அண்ணன் அடையாளம் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தாலோ, ஐயாவிடம் அறிமுகம் செய்துவைக்காமல்போயிருந்திருந்தாலோ இன்றைக்கு வரைக்கும் தாயார் சன்னதி தெருவும், இந்த வீடும் நினைப்புகளுக்குள்ளே மட்டுமே வாழ்ந்திருக்கும்.
ஆனால் காலம் ஒருநாள் இந்த வீட்டின் நடுக்கூடத்துக்கு என்னை அழைத்துச் சென்றது. பெரியவர் காலில் விழுந்து வணங்கச் செய்தது. இதே வீட்டில் தலைவாழை இலையில் சோறு போட்டு இன்னும் வேணுமா என்று கேட்கச் செய்தது. ஊரேக்கூடி அவர் பிறந்த நாளுக்குக் கொண்டாடுகிற மேடையில் கைகட்டிக் கொண்டு அவர் பக்கத்திலே இரண்டுநாட்கள் நிற்கச் செய்தது. முகநூலில் எழுதுகிறதைப் படித்துவிட்டு, “என் பிள்ளைகள் எனக்குப் பின்னாலும் உண்மைகளைத் தைரியமாகச் சொல்லுகிறவர்களாக இருப்பார்கள்” என்று அவர் வாயாலே பேறு பெற வைத்தது.

முதல்தடைவை எழுதின புத்தகத்தை அவர் கையில் கொடுத்து, “இவன் தான் எழுதினான்” என்று குமரேசன் அண்ணன் சொன்னபோது, “அதுக்கு என்ன செய்ய. கட்டி வச்சி தொலிய உரிச்சுருவமாடே?” என்று கேட்டபோது அந்தக் கணமே சிரித்துத்தான் விட்டேன். “கார்த்தி ஏறு வண்டியில, ஒழுங்கா சாப்ட்டு போ”, “என்னவாம் அவனுக்கு” என்கிற சில வார்த்தைகளுக்கே வாயடைத்து நிற்கிறதுதான் எனக்கு வேலையாக இருக்கும். இப்போதும் யார் கேட்டாலும் சொல்லுகிறேன். நாங்கள் தாயார் சன்னதியில் நெல்லை கண்ணன் ஐயாவை வா பார்த்து வளர்ந்த பிள்ளைகள் என்று.

-கார்த்திக்.புகழேந்தி.

13-05-2016



Comments

Popular posts from this blog

‘நல்ல சுழி சல்லி மாடு’ - ஜல்லிக்கட்டு ஒரு கிராமத்தான் கதை

            பால்க்காரக் கோனாரிடம் கதைகேக்கப் போனால் அவர் முதலில் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறது மாடுகளின் கதையைத்தான். அப்படி மாடுமாடாய் வரிசைக்கு நிறுத்தி அவர் சொன்ன கதைகளில் ஒன்றுதான் அய்யமுத்துத் தாத்தனின் கதை. எங்கள் வட்டாரமான திருநெல்வேலியில் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுக்கென்று காளை வளர்ப்பவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் இருந்தார்கள். அய்யமுத்து தாத்தா அதிலொருத்தர். நல்ல வளர்த்தியான பாராசாரிக் குதிரையும், வில்வண்டியும் கட்டிக்கொண்டு, கருத்த உடம்பும், கழுத்தில் வெண்சங்கு மாலையும் போட்டுக்கொண்டு ஊருக்குள் நடமாடுவாராம். நான் சொல்லுவது எழுபது எண்பது வருசத்துக்கு முந்தி. மூக்குக் கருத்து, முதுகெல்லாம் வெளுத்து, நல்ல காட்டெருது கனத்தில் கிண்ணென்று நிற்கும் காளை ஒன்று அவர் வளர்ப்பிலே சிறந்த வித்து என்று வெளியூர் வரைக்கும் பேர் இருந்தது. ஆட்களெல்லாம் வண்டிகட்டிக்கொண்டு வந்து அந்த மாட்டை விலைக்குப் பேசுவார்களாம். “காளிப்பட்டிச் சந்தையில் வாங்கிவந்த நேர்விருத்தி இவன். அஞ்சாறு தலைமுறை தொட்டு வந்த  கலப்பில்லாத ஆண் வாரிசு. பிள்ளை மாதிரி இருப்பவனை விக்கவா கொடுப்போன். போவே அந்தப் பக்கம்” விரட்டித் தள்ளுவாராம். உழுவதற்…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும் | நூல் வெளியீடு நிகழ்வு

ஒன்பது சிறுகதைகள் எழுதி முடித்து கைவசம் இருந்தன. ‘ஊருக்குச் செல்லும் வழி’ என்கிற கட்டுரைத்தொகுப்பு வெளியாகி, விற்பனைக்கு வந்து ஒரு மாதம் கூட முடிந்திருக்கவில்லை. அடுத்து எந்தப் பக்கம் கவனத்தைச் செலுத்த என்கிற மனத்தடையோடு நிற்கிறபோது இந்தச் சிறுகதைகளை எல்லாம் ஒரு ரவுண்டு திரும்ப வாசிக்கிற சூழல் அமைந்தது. ஊழ்வினை நம்மைச் சும்மாய் இருக்க விடாதில்லையா... 
அத்தனையையும் சீர்பார்த்து, முடிக்கிறபோது  ‘மைதீன் முதலாளி’ என்கிற தேங்காய்ப் பட்டணத்து கருவாட்டு வியாபாரியின் கதையான  “வள்ளம்” தனித்துவமாக மின்னி நின்றது. அதை உட்கார்ந்து ஓர் நாள் இரவு முழுக்க எழுதித் திருத்திவிட்டு, ஜோ டி குரூஸ் சாருக்கு அனுப்பிவைத்தேன்.

 "தம்பி.
நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் தேங்காப்பட்டனம் கடற்கரையில் நின்றபடி பாடு கேட்டது போலிருந்தது. ஆங்கில மாதங்களையே கேட்டுப் பழகிவிட்ட இன்றைய நிலையில் சித்திரைப்பாடு என்ற வார்த்தைப் பிரயோகமே கதைசொல்லி கார்த்தியோடு மனதளவில் நெருக்கமாக்கி விட்டது. சொன்ன சொல்லுக்கு மருவாதியோடு அறம் சார்ந்து வாழ்ந்தவர்கள் அன்று இருந்தார்கள். சிங்களத்தானுக்கு நம்ம ஊரு கருவாட்டைக…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும்

மழை இன்னும் கொட்டித் தீர்த்தபடியேதான் இருந்தது. நாளைக்குச் சந்திக்கலாம் என்று கடைசியாக ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது அவளிடமிருந்து. கொடிய இரவின் நீளத்திற்கு அது இன்னமும் அகலத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. போகலாமா வேண்டாமாவென்ற குழப்பம் ஒருபக்கம். போனாலும் என்னத்தைப் பேசுவது புரண்டு புரண்டு படுக்கிறேன் உறக்கம் பிடிக்கவில்லை கண்களுக்கு.
முதல்தடவை திருவான்மியூர் புத்தகக்கடையில் அவளைச் சந்திக்கும்போதே நீண்டநாளாகத் தெரிந்தவனைச் சந்தித்தது போல, அவளாகவே பெயரைச் சொல்லி அழைத்தாள். கிட்டேவந்து, ‘உங்க புக் வாங்கத்தான் வந்தேன்’ என்றாள். பெயரைச் சொல்லி அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டாள். படித்துக்கொண்டே ஏதோ ஒரு என்.ஆர்.ஐ ட்ரஸ்ட்டில் இயங்குவதாகச் சொன்னாள். கையில் வறீதையா கான்ஸ்தந்தின் எழுதின ‘என்னைத் தீண்டின கடல்’ இருந்தது. வெள்ளை நிற சல்வார், வெறும் நெற்றி, குதிரைவால் தலைமுடி என்று எந்த களேபரங்களும் இல்லாமல் பளிச்சென்று சிரித்தாள்.
*
இரண்டாவது தடவையில் எழும்பூர் ரயில் நிலைய நடைமேடையில் எதேச்சையாக அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. மின்சார ரயிலில் இப்போதுதான் வந்திறங்கியதாகச் சொன்னாள். “நீங்க!?” என்ற அவளுடைய…