Skip to main content

கண்ணாத்தி




ன்னைக்கு கருக்கலில் சொன்ன வார்த்தையில
இன்னவரைக்கும் எனக்கு எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்ல பார்த்துக்க...
பழுது கிழுதுன்னு எதுவும் இல்லாத உங்கன்னத்துக்கு மேல
ரெண்டு கண்ணு இருக்குதுபார் அதத்தான் சொல்லுறேன்.
என்ன கண்ணுட்டீ அது. கூழாங்கல்ல முழுங்கிட்டு, 
தொண்டைக்குள்ள தண்ணீய புடிச்சு வச்சுக்கிட்டமாதிரி
ஈர கண்ணு. கன்னுக்குட்டிக்கு இருக்கும் பாத்தியா அப்புடி.
ஓம் பார்வையில விழாதவரைக்கும் நா பத்திரமாத்தான்டீ இருந்தேன்.
எப்ப முள்ளுக்காட்டுல சுள்ளி பெறக்க நின்னவள்ட்ட,
கொதவள வறண்டுபோச்சி, ஏ புள்ள கொஞ்சம் குடிக்கத் தண்ணி கிண்ணி கெடைக்குமான்னு கேட்டனோ அப்ப இருந்து
மழ பொத்துக்கிட்டு ஊத்துன கததாம்போ...
அடைமழ அன்னைக்கி சாயம் மக்கிப்போன சன்னல் கம்பில
வரிசைகட்டி நிக்கும் பாத்தியா நீர்க்குண்டு.
அந்தமாதிரி ஒரு பார்வை பார்த்தியே. செத்தேம்....போ

ஒரு நெத்திய ஏத்தி, இந்தக் கன்னத்த எக்கி வக்கனமா
நீ வீசிவிட்டுப் போற கொளுக்கட்ட
பார்வைய ஏஞ்சேக்காளிக்குப் புரிய வைக்கணும்ன்னா
ஊருக்கு நடுவாப்புல இருக்கும்  வட்டக்குளத்தில
போட்டு வெளாண்ட பரூம் சீனிக் கல்லைத்தான் நான் முங்கித் தேடணும்.
அதே குளத்துல அரப்பும் மஞ்சளும் தேய்ச்சி குளிச்சிட்டு ஈரவாடை வீசியடிக்க மண்ணுப்பாதையில விளார் விளார்ன்னு நீ நடந்து போனப்ப... உங்கால்ல இருந்து உதுந்த ஈரமண்ண காயுறதுக்கு முன்னால அள்ளிக்கிட்டுப் போய் மோந்து பார்த்திருக்கேன் தெரியுமா...
எல்லாம் ஒரு கிறுக்குத்தனம்.
தோட்டுன துண்ட தலைல சுத்திக்கிட்டு, ரசம்போன பொட்டுக் கண்ணாடியில மொகம்பார்த்துக்கிட்டே,
இரண்டு கண்ணுக்கும் நடூசா நீ
கோவிப் பொட்டு வைக்கிற அழகு இருக்கே
அத என்னத்தன்னு நா எழுதட்டும்.
ஆராம்புளில இருந்து அம்மிக்குளவி கொத்த வந்தவன்
இரண்டு கொத்துக்கு ஒருதரம் ஊர்ப்பேச்சு பேச்சு பேசுனாலும்
கைவுடாம அம்மியக் கொத்துறது மாதிரி நம்மூரு சந்தையில
எந்த கூட்டத்துக்கிடையில  நீ இருந்தாலும் யாவாரத்தப் பார்த்துகிட்டே
ஒரு இணுக்கு விலகாம விட்டு விட்டு  ஒன்னையே வேடிக்க பாப்பேன்.. பாத்தது உன்னையா ஒங்கண்ணையான்னு சந்தேகங் கிந்தேகங் கெளப்பிறாத அப்புறம் நா ஆம்புட்டுக்குவேன்.

ஒருவாட்டி பீடியெல ஆபீசுக்குப் போறப்ப டவுனு பஸ்சுலவச்சி
உங்க அத்தைக்காரி முனியடிக்கிற கதசொல்லிட்டு வரும்போது
எதுவும் நம்புறமாதிரியே யில்லன்னு அவாளுக்குத் தெரியாம
வாபொத்தி சிரிச்ச தான.. அந்தமாரிதான் ஒனக்கே தெரியாம உன் கதையெல்லாம் கேட்டுக்கிட்டே உன் கண்ணையும் கன்னத்தையும் வெறிச்சு வெறிச்சு பாத்துட்டுப் போய் ஆத்தங்கரை மண்டபத்துல கல்லு கல்லாச் செதுக்கிட்டு திரியுறேன்.
ஆனாலுங் கோவம் வந்தா என்னா மொற மொறைக்கட்டீ நீ.
கண்ணக் கண்ண உருட்டிக்கிட்டு நீ பாக்கும்போது,
சலங்க குதிக்க பந்தங்கொளுத்திட்டு வர்ர
கருப்பனுக்குக் கூட நா அத்தன பதறல.

மஞ்ச தாவணிக்கு பச்ச உடுப்பு போட்டு,
வெள்ளிக்கொலுசுல குளிச்ச ஈரம் வடிய,
ஈரத்தலைய தொவட்டி நுனி கொண்ட போட்டு,
டிங்கு டிங்குன்னு நீ திரியும் போதெல்லாம்
இந்த கண்ணாத்திய கொத்திக்கிட்டுப் போக
சந்தச்சேரில இருந்து ஒருத்தன் வருவான்னு ஒரு தெனமும் நெனைக்கல.

கல்யாணம்லாம் முடிச்சு உம்புருசம் பின்னால குனிஞ்சமேனிக்கு  கடத்தெருவத்  தாண்டித்தாண்டி உங்கம்ம வீட்டுக்கு நீ வாரப்பல்லாம் புளியமரத்துக்கு பேய் புடிச்சாப்லதான் ஆயிடுது மனசு.
மொதல்ல எளவு இந்த கண்ண கண்ண உருட்டுறத நிப்பாட்டு... 
போட்டு சாவடிக்காத...மனுசன...

-கார்த்திக்.புகழேந்தி

26-01-2016

Comments

Popular posts from this blog

‘நல்ல சுழி சல்லி மாடு’ - ஜல்லிக்கட்டு ஒரு கிராமத்தான் கதை

            பால்க்காரக் கோனாரிடம் கதைகேக்கப் போனால் அவர் முதலில் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறது மாடுகளின் கதையைத்தான். அப்படி மாடுமாடாய் வரிசைக்கு நிறுத்தி அவர் சொன்ன கதைகளில் ஒன்றுதான் அய்யமுத்துத் தாத்தனின் கதை. எங்கள் வட்டாரமான திருநெல்வேலியில் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுக்கென்று காளை வளர்ப்பவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் இருந்தார்கள். அய்யமுத்து தாத்தா அதிலொருத்தர். நல்ல வளர்த்தியான பாராசாரிக் குதிரையும், வில்வண்டியும் கட்டிக்கொண்டு, கருத்த உடம்பும், கழுத்தில் வெண்சங்கு மாலையும் போட்டுக்கொண்டு ஊருக்குள் நடமாடுவாராம். நான் சொல்லுவது எழுபது எண்பது வருசத்துக்கு முந்தி. மூக்குக் கருத்து, முதுகெல்லாம் வெளுத்து, நல்ல காட்டெருது கனத்தில் கிண்ணென்று நிற்கும் காளை ஒன்று அவர் வளர்ப்பிலே சிறந்த வித்து என்று வெளியூர் வரைக்கும் பேர் இருந்தது. ஆட்களெல்லாம் வண்டிகட்டிக்கொண்டு வந்து அந்த மாட்டை விலைக்குப் பேசுவார்களாம். “காளிப்பட்டிச் சந்தையில் வாங்கிவந்த நேர்விருத்தி இவன். அஞ்சாறு தலைமுறை தொட்டு வந்த  கலப்பில்லாத ஆண் வாரிசு. பிள்ளை மாதிரி இருப்பவனை விக்கவா கொடுப்போன். போவே அந்தப் பக்கம்” விரட்டித் தள்ளுவாராம். உழுவதற்…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும் | நூல் வெளியீடு நிகழ்வு

ஒன்பது சிறுகதைகள் எழுதி முடித்து கைவசம் இருந்தன. ‘ஊருக்குச் செல்லும் வழி’ என்கிற கட்டுரைத்தொகுப்பு வெளியாகி, விற்பனைக்கு வந்து ஒரு மாதம் கூட முடிந்திருக்கவில்லை. அடுத்து எந்தப் பக்கம் கவனத்தைச் செலுத்த என்கிற மனத்தடையோடு நிற்கிறபோது இந்தச் சிறுகதைகளை எல்லாம் ஒரு ரவுண்டு திரும்ப வாசிக்கிற சூழல் அமைந்தது. ஊழ்வினை நம்மைச் சும்மாய் இருக்க விடாதில்லையா... 
அத்தனையையும் சீர்பார்த்து, முடிக்கிறபோது  ‘மைதீன் முதலாளி’ என்கிற தேங்காய்ப் பட்டணத்து கருவாட்டு வியாபாரியின் கதையான  “வள்ளம்” தனித்துவமாக மின்னி நின்றது. அதை உட்கார்ந்து ஓர் நாள் இரவு முழுக்க எழுதித் திருத்திவிட்டு, ஜோ டி குரூஸ் சாருக்கு அனுப்பிவைத்தேன்.

 "தம்பி.
நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் தேங்காப்பட்டனம் கடற்கரையில் நின்றபடி பாடு கேட்டது போலிருந்தது. ஆங்கில மாதங்களையே கேட்டுப் பழகிவிட்ட இன்றைய நிலையில் சித்திரைப்பாடு என்ற வார்த்தைப் பிரயோகமே கதைசொல்லி கார்த்தியோடு மனதளவில் நெருக்கமாக்கி விட்டது. சொன்ன சொல்லுக்கு மருவாதியோடு அறம் சார்ந்து வாழ்ந்தவர்கள் அன்று இருந்தார்கள். சிங்களத்தானுக்கு நம்ம ஊரு கருவாட்டைக…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும்

மழை இன்னும் கொட்டித் தீர்த்தபடியேதான் இருந்தது. நாளைக்குச் சந்திக்கலாம் என்று கடைசியாக ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது அவளிடமிருந்து. கொடிய இரவின் நீளத்திற்கு அது இன்னமும் அகலத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. போகலாமா வேண்டாமாவென்ற குழப்பம் ஒருபக்கம். போனாலும் என்னத்தைப் பேசுவது புரண்டு புரண்டு படுக்கிறேன் உறக்கம் பிடிக்கவில்லை கண்களுக்கு.
முதல்தடவை திருவான்மியூர் புத்தகக்கடையில் அவளைச் சந்திக்கும்போதே நீண்டநாளாகத் தெரிந்தவனைச் சந்தித்தது போல, அவளாகவே பெயரைச் சொல்லி அழைத்தாள். கிட்டேவந்து, ‘உங்க புக் வாங்கத்தான் வந்தேன்’ என்றாள். பெயரைச் சொல்லி அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டாள். படித்துக்கொண்டே ஏதோ ஒரு என்.ஆர்.ஐ ட்ரஸ்ட்டில் இயங்குவதாகச் சொன்னாள். கையில் வறீதையா கான்ஸ்தந்தின் எழுதின ‘என்னைத் தீண்டின கடல்’ இருந்தது. வெள்ளை நிற சல்வார், வெறும் நெற்றி, குதிரைவால் தலைமுடி என்று எந்த களேபரங்களும் இல்லாமல் பளிச்சென்று சிரித்தாள்.
*
இரண்டாவது தடவையில் எழும்பூர் ரயில் நிலைய நடைமேடையில் எதேச்சையாக அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. மின்சார ரயிலில் இப்போதுதான் வந்திறங்கியதாகச் சொன்னாள். “நீங்க!?” என்ற அவளுடைய…