Skip to main content

பரிசல் புத்தக நிலையம் தொடக்க விழா




    ல்டாம்ஸ் சாலையில் அரசுப்பள்ளிக்கு எதிர்புறம் இருந்த கட்டிடத்தின் இரண்டாவது தளத்திற்கு அக்கம்பக்கத்தில் கொஞ்சம் விசாரித்து மாலை ஒரு ஆறுமணிக்கு மேலே போயிருந்தேன். அதற்கும் முன்னே நீதியரசர் சந்துரு மற்றும் அழைப்பிதழில் குறிப்பிட்டிருக்கிற வர்களெல்லாம் இணைந்து தொடக்க விழா நிறைவு பெற்றிருந்தது. புறப்படுகிற தருவாயில் இருந்த நண்பர்களைச் சந்தித்துப் பேசிவிட்டு உள்ளே நுழைந்து இரண்டு புத்தகங்கள் மட்டும் வாங்கிக் கொண்டேன்.
            பல தடைகளுக்குப் பிறகு தன் கையை உயர்த்தி இருக்கிறார் ‘பரிசல்’ செந்தில்நாதன் அண்ணன். சென்னைக்கு வந்தபிறகு நிறைய ஓடியாடி சாடியிருக்கிறேன். அதில் முக்கியமான ஒன்று சொந்தமாக ஒரு தொழிலைத் தொடங்கினது. கோவையில் என்னோடு ஒண்ணுமண்ணாய்ப் புளங்கின தம்பிகளைக் கூடே வைத்துத் தான் அந்தக் கடையை ஆரம்பித்தது. இராப்பகல் உழைப்பிருந்ததாலும், முன்னேறடவேணும் என்ற துடிப்பிருந்ததாலும் ஒன்று இரண்டு என இன்றைக்கு மூன்று கடைகளைத் திறந்து தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

   பரிசல் அண்ணனைச் சந்திக்கிறபோதெல்லாம் “கார்த்தி எழுதுகிறான் என்பதைவிட ஒரு தொழிலதிபர் அவன்” என்று எல்லோருக்கும் மத்தியில் சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார். இயல்பாகவே நமக்கு இருக்கும் கூச்சத்தில் சத்தமில்லாமல் அந்த வார்த்தையைக் கடந்துவிடுவேன். அது கொஞ்சம் கூடுதலான சொல்தான். சொந்தமாக ஒரு ‘திறப்பு’ என்பது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியும் அதே சமயம் எவ்வளவு சுமைகளையும் தரும் என்பதை என்வயசுக்கு கொஞ்சம் பட்டுவிட்டேன் தான்.   ஆனாலும் விருப்பப்பட்ட வேலையைச் செய்துகொண்டு நகர்வதால் அதன் கடுமை பாதிக்கவில்லை.

   இந்த ஊரில் எனக்குக் கிடைத்திருக்கும் அத்தனைபேரும் தானாய்த் தேடிப் பழகிச் சேர்த்தவர்கள்தான். முதல்தடவைப் பேசுகிறமாதிரி பழக்கத்தை தொடர்கிறவர்கள் ரொம்ப அபூர்வம். அப்படி அபூர்வமானவர்களில் நான் நேசிக்கிற மனிதர் பரிசல் அண்ணன். கொஞ்சம் உரிமை எடுத்துக் கொள்கிறதிலும் கூட. அவருடைய தொடர்புகள் எல்லாம் ரொம்பப் பெரியவட்டம். இந்த புத்தகக் கடை அவர் எப்போதோ தொட்ட உச்சங்களின் ஒரு பிந்திரும்புதலாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால் நாங்கள் மகிழ்ச்சி கொள்கிறோம். நாங்கள் என்றால் வாசிக்கும் உங்கள் எல்லாரையும் சேர்த்துத்தான்.

    புத்தகங்களை வாசிக்கிறவனுக்கு புத்தகங்களை நேசிக்கிறவர்களைப் பிடித்திருப்பது சாதாரணமானதுதானே. இங்கே புத்தகங்களோடே வாழ்கிறவருக்கு அன்பு செய்யவும், துணை நிற்கவும் இல்லாமல் போனால்தான் வித்யாசமாகிவிடும். அந்த வகைக்கு எங்கள் மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள் அண்ணே..

-கார்த்திக். புகழேந்தி.
02-03-2016.



Comments

  1. மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்.... அவர் வெற்றி பெறட்டும்.....

    ReplyDelete
  2. நன்றி கார்த்திக் :)

    ReplyDelete
  3. அவர் வெற்றி பெற வாழ்த்துகள்

    ReplyDelete

Post a Comment

மேலான விமர்சனங்கள் வரவேற்கப்படுகின்றது

Popular posts from this blog

‘நல்ல சுழி சல்லி மாடு’ - ஜல்லிக்கட்டு ஒரு கிராமத்தான் கதை

            பால்க்காரக் கோனாரிடம் கதைகேக்கப் போனால் அவர் முதலில் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறது மாடுகளின் கதையைத்தான். அப்படி மாடுமாடாய் வரிசைக்கு நிறுத்தி அவர் சொன்ன கதைகளில் ஒன்றுதான் அய்யமுத்துத் தாத்தனின் கதை. எங்கள் வட்டாரமான திருநெல்வேலியில் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுக்கென்று காளை வளர்ப்பவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் இருந்தார்கள். அய்யமுத்து தாத்தா அதிலொருத்தர். நல்ல வளர்த்தியான பாராசாரிக் குதிரையும், வில்வண்டியும் கட்டிக்கொண்டு, கருத்த உடம்பும், கழுத்தில் வெண்சங்கு மாலையும் போட்டுக்கொண்டு ஊருக்குள் நடமாடுவாராம். நான் சொல்லுவது எழுபது எண்பது வருசத்துக்கு முந்தி. மூக்குக் கருத்து, முதுகெல்லாம் வெளுத்து, நல்ல காட்டெருது கனத்தில் கிண்ணென்று நிற்கும் காளை ஒன்று அவர் வளர்ப்பிலே சிறந்த வித்து என்று வெளியூர் வரைக்கும் பேர் இருந்தது. ஆட்களெல்லாம் வண்டிகட்டிக்கொண்டு வந்து அந்த மாட்டை விலைக்குப் பேசுவார்களாம். “காளிப்பட்டிச் சந்தையில் வாங்கிவந்த நேர்விருத்தி இவன். அஞ்சாறு தலைமுறை தொட்டு வந்த  கலப்பில்லாத ஆண் வாரிசு. பிள்ளை மாதிரி இருப்பவனை விக்கவா கொடுப்போன். போவே அந்தப் பக்கம்” விரட்டித் தள்ளுவாராம். உழுவதற்…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும் | நூல் வெளியீடு நிகழ்வு

ஒன்பது சிறுகதைகள் எழுதி முடித்து கைவசம் இருந்தன. ‘ஊருக்குச் செல்லும் வழி’ என்கிற கட்டுரைத்தொகுப்பு வெளியாகி, விற்பனைக்கு வந்து ஒரு மாதம் கூட முடிந்திருக்கவில்லை. அடுத்து எந்தப் பக்கம் கவனத்தைச் செலுத்த என்கிற மனத்தடையோடு நிற்கிறபோது இந்தச் சிறுகதைகளை எல்லாம் ஒரு ரவுண்டு திரும்ப வாசிக்கிற சூழல் அமைந்தது. ஊழ்வினை நம்மைச் சும்மாய் இருக்க விடாதில்லையா... 
அத்தனையையும் சீர்பார்த்து, முடிக்கிறபோது  ‘மைதீன் முதலாளி’ என்கிற தேங்காய்ப் பட்டணத்து கருவாட்டு வியாபாரியின் கதையான  “வள்ளம்” தனித்துவமாக மின்னி நின்றது. அதை உட்கார்ந்து ஓர் நாள் இரவு முழுக்க எழுதித் திருத்திவிட்டு, ஜோ டி குரூஸ் சாருக்கு அனுப்பிவைத்தேன்.

 "தம்பி.
நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் தேங்காப்பட்டனம் கடற்கரையில் நின்றபடி பாடு கேட்டது போலிருந்தது. ஆங்கில மாதங்களையே கேட்டுப் பழகிவிட்ட இன்றைய நிலையில் சித்திரைப்பாடு என்ற வார்த்தைப் பிரயோகமே கதைசொல்லி கார்த்தியோடு மனதளவில் நெருக்கமாக்கி விட்டது. சொன்ன சொல்லுக்கு மருவாதியோடு அறம் சார்ந்து வாழ்ந்தவர்கள் அன்று இருந்தார்கள். சிங்களத்தானுக்கு நம்ம ஊரு கருவாட்டைக…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும்

மழை இன்னும் கொட்டித் தீர்த்தபடியேதான் இருந்தது. நாளைக்குச் சந்திக்கலாம் என்று கடைசியாக ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது அவளிடமிருந்து. கொடிய இரவின் நீளத்திற்கு அது இன்னமும் அகலத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. போகலாமா வேண்டாமாவென்ற குழப்பம் ஒருபக்கம். போனாலும் என்னத்தைப் பேசுவது புரண்டு புரண்டு படுக்கிறேன் உறக்கம் பிடிக்கவில்லை கண்களுக்கு.
முதல்தடவை திருவான்மியூர் புத்தகக்கடையில் அவளைச் சந்திக்கும்போதே நீண்டநாளாகத் தெரிந்தவனைச் சந்தித்தது போல, அவளாகவே பெயரைச் சொல்லி அழைத்தாள். கிட்டேவந்து, ‘உங்க புக் வாங்கத்தான் வந்தேன்’ என்றாள். பெயரைச் சொல்லி அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டாள். படித்துக்கொண்டே ஏதோ ஒரு என்.ஆர்.ஐ ட்ரஸ்ட்டில் இயங்குவதாகச் சொன்னாள். கையில் வறீதையா கான்ஸ்தந்தின் எழுதின ‘என்னைத் தீண்டின கடல்’ இருந்தது. வெள்ளை நிற சல்வார், வெறும் நெற்றி, குதிரைவால் தலைமுடி என்று எந்த களேபரங்களும் இல்லாமல் பளிச்சென்று சிரித்தாள்.
*
இரண்டாவது தடவையில் எழும்பூர் ரயில் நிலைய நடைமேடையில் எதேச்சையாக அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. மின்சார ரயிலில் இப்போதுதான் வந்திறங்கியதாகச் சொன்னாள். “நீங்க!?” என்ற அவளுடைய…