Wednesday, 30 December 2015

சந்திரஹாசம் - அகமும் புறமும்..




    புத்தகம் கையில் கிடைத்த தினத்திலிருந்து இன்றைக்குவரைக்கும் “படிச்சதும் கொடுங்க” என்று முன்பதிவு செய்தவர்களின் எண்ணிக்கை நூறைத் தொட்டிருக்கும். சரி என்ன இருக்கிறது சந்திரஹாசத்தில். என்னதான் அந்த முடிவில்லா பெரும் யுத்தத்தின் கதை?

      நிற்க!... முழுக்கதையுமோ புத்தகத்தின் மொத்த தொகுதியையுமோ இங்கே நான் எழுதப் போவதில்லை. அதற்கு வாய்ப்புமில்லை. ஆம்! வாசித்துவிட்டு எப்படி இருக்கின்றதெனச் சொல்லுங்கள் என “விகடன் கிராபிக்ஸில்” இருந்து தரப்பட்டது முதலாம் பாகம் மட்டுமே. அந்த அனுபவத்தை மட்டுமே நான் முலாம் பூசமுடியும்.

    பாண்டியர்களின் சரித்திரம் சோழர்கள் அளவுக்கு மெய்கீர்த்திகளால் நிரம்பியது அல்ல. சமகாலத்தில் வெளியான பல சரித்திரநாவல்கள்கூட சோழர்களின் உயர்வைக் கொண்டாடும் மனநிலையிலே எழுதப்பட்டவையாகவே கருதுகிறேன். அந்தவகையில் பாண்டியர்களின் சரித்திர மற்றும் புராணக் கதைகள் திரைப்படங்களின் மூலம்தான் அதிகம் வெளிப்பட்டது. 

சோழர்கள் தங்களைச் சூரியகுலத்தினர் என்று அழைக்க, பாண்டியர்களோ தங்களைச் சந்திர குலத்தினரென்று அடையாளப்படுத்திக் கொண்டார்கள். ஆக, பாண்டியர்களின் குலச்சின்னமான இரண்டு மீன்கள் பொறிக்கப்பட்ட அவர்களின் தொன்மையான வாளுக்கு “சந்திரஹாசம்” என்று பெயர் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

பின்னாளில் மதுரைமீது படையெடுத்து வந்த விஜயநகர மன்னனின் மனைவி கங்காதேவி எழுதிய “ மதுரா விஜயம்” சுவடியில் சந்திரஹாசம் பற்றிய குறிப்புகள் கிடைக்கிறது. அந்த வாளின் பெயரிலே  “சந்திரஹாசம்” கிராபிக் நாவல் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. 

கொஞ்சம் வரலாற்றுக்குள்....

மூன்றாம் இராஜராஜனை வடிகட்டின முட்டாள் என்றும், திறமைக் குன்றியவன் என்றும், அவராலே சோழப்பேரரசு வீழ்ச்சியை நோக்கித் திரும்பியது என்றும், அதிகாரத்திலிருந்த மூன்றாம் இராஜேந்திரனின் மெய்கீர்த்தியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மூன்றாம் இராஜேந்திரனால் (1246-1279) மட்டுமே சோழ அரசு தாக்குப்பிடித்தது என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

சோழர்களின் கடைசி மன்னனான மூன்றாம் இராஜேந்திரனையும், இலங்கை மன்னன் பராக்கிரமபாகுவையும், கேரளத்தையும் வெற்றிகொண்டு, “மலைநாடும் சோனாடும் இருகொங்கும், ஈழமும், தொண்டை மண்டலமும் கொண்டருளியவன்” என்றபட்டங்களைத் தாங்கியவர் முதலாம் மாறவர்மன் குலசேகர பாண்டியர் (1268-1311). சரியாகச் சொன்னால் பிற்காலப் பாண்டியர்களில் இவருக்கு அடுத்து ஆட்சிசெய்த விக்கிரம பாண்டியனும் (1268-1281), சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியனும் (1276-1293) துணையாட்சி புரிந்தவர்களே.  குலசேகர பாண்டியன் தான்  “பிற்காலப் பாண்டியர்களின்” கடைசிப் பேரரசன். இவரது பட்டத்து அரசிக்குப் பிறந்த இளையமகன் சுந்தரபாண்டியன், துணைவிக்குப் பிறந்த மூத்தமகன் வீர பாண்டியன். 

இருவரில் மூத்தவரான வீரபாண்டியன் தந்தையின் தலைமையிலான ஈழப்போரில் கடல்கடந்துசென்று, சிறுபடையுடன் களமிறங்கி இலங்கைமன்னன் பராக்கிரமபாகுவை வீழ்த்துகிறான். இலங்கையின் மன்னன் யார் என்பதை நிர்ணயிக்கும் பௌத்தமதப் பிக்குகளின் பாதுகாப்பிலிருக்கும் “புத்தனின் புனிதப்பல்லைக்” கைப்பற்றுகிறான். பௌத்த பிக்குகள் தப்பியோடிய பராக்கிரமபாகுவை குலசேகர பாண்டியன் முன்னிலையில் ஒப்படைக்க, பாண்டியப் பேரரசின் சின்னமான மீன்கொடியின் கீழ் பணிந்து நடப்பதாக வாக்களித்து திரும்ப ஆட்சி பொறுப்பேற்கிறான். 

இந்த இடைப்பட்டகாலத்தில் சீனத்திலிருந்து கடற்பயணமாக தென்னிந்தியாவிற்கு வருகைதரும் மார்கோபோலோ குலசேகரபாண்டிய மன்னனின் அவைக்கு வருகிறார். சீனத்தூதுவராக தொன்மையான மதுரையின் அழகையும், அதன் பாரம்பரியத்தையும் நகரின் கலைநயத்தையும் தன் பயண நூலில் விவரிக்கிறார். நல்முத்துக்களால் நிறைந்த பாண்டிய மன்னர்களின் செல்வச்செழிப்பை வியந்து அங்கிருந்து விடைபெறுகிறார். 

ஈழப்போரில் வீரபாண்டியன் கையாண்ட விவேகமும், அவனுடைய வீரமும் பேரரசின் அடுத்த இளவரசன் என்ற பதவியைக் கொடுக்க, வாரிசுரிமைப்படி தனக்கு வரவேண்டிய ஆட்சி பறிபோவதைத் தாங்கிக்கொள்ளமுடியாத பட்டத்தரசியின் மகன் சுந்தரபாண்டியன் தன் தந்தை மாறவர்மன் குலசேகர பாண்டியரைக் கொலைசெய்து கோட்டையைக் கைப்பற்றுகிறார். கோட்டைக்காவல் தலைவன் வானவீரன் இளவரசர் வீரபாண்டியர் ஆணைக்கிணங்க கோட்டைவாயிலைத் திறந்துவிட சுந்தரபாண்டியனும் அவனது தாய்மாமன் செந்தூரனும் தப்பியோடுகிறார்கள். மணிமுடிக்கான யுத்தம் இங்கிருந்து தொடங்குகிறது.


தப்பியோடிய சுந்தரபாண்டியன் தனக்கு மீண்டும் மதுரையின் ஆட்சிப் பதவி கிடைக்க தில்லி சுல்தான் அலாவுதீன் கில்ஜியின் படைத் தளபதியான மாலிக் கபூரின் உதவியை நாடிச் செல்கிறான். மாலிக் கபூரின் படைகள் வட இந்தியாவில் செய்த அட்டகாசங்களையும், கொலை கொள்ளைகளையும் அறிந்த செந்தூரன், சுந்தரபாண்டியன் எடுத்த முடிவுக்கு தடையாக நிற்கிறார். அவரைக் கொன்றுவிட்டு மாலிக் கபூருடன் கூட்டு சேர்ந்து மதுரையின் செல்வச் செழிப்பை பணயமாக வைத்து, எனக்கு ஆட்சி உனக்கு செல்வம் என்ற ரீதியில் போருக்குத் தயார்ப்படுகிறான் சுந்தரபாண்டியன். தென்னிந்தியாவின் கருப்புச் சரித்திரம் இங்கிருந்து தொடங்குகிறது. 

மனிதக்கடலென புறப்பட்டுவரும் மாலிக்கின் பெரும்படையை எதிர்கொள்ள வீரபாண்டியன் தன் தளபதிகளுடன் வியூகம் வகுப்பதோடு முடிகிறது. சந்திரஹாசம் முதல்பாகம். முதல்பாகம் வரைக்குமே கையிலளித்திருந்தார்கள் என்பதால் என் வாசிப்பும் இங்கோடு நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 


சரி கிராபிக் நாவல் கிராபிக் நாவல் என்கிறார்களே. அது எப்படி இருந்தது என்று என்னைக் கேட்டால், மிகமொத்தமாக நாவலில் வாசிக்கவேண்டிய வார்த்தைகள் எல்லாவற்றையும் ஒரு ஏ4-காகிதத்தில் எழுதிமுடித்துவிடலாம். முழுக்க வரைபடங்கள் மூலமாகவே கதைசொல்லப் பட்டிருக்கிறது.

ஓவியங்களின் மூலம் பிரம்மாண்டங்களை காகிதத்தில் விஷுவலாகக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். திரைப்படங்களுக்கான  “ஸ்டோரிபேட்”  வடிவம். அல்லது காமிக் வடிவம் என்று சொன்னால் சட்டெனப் புரிந்துகொள்வீர்கள். ஆனால் இந்த மெனக்கிடல் பெரிது. தவிர பாண்டியர்கள் பக்கத்திலிருந்து வரலாற்றைப் பார்க்கும் விதமும் சேர்ந்திருக்கிறது. 

நிறைகள்  

*வரலாற்றுப் புதினங்களின் நீள, அகல, தலையணை சைஸ் புத்தகங்களை வாசிப்பதிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறவர்களுக்கு எளிமை செய்திருக்கிறது இந்த கிராபிக்நாவல் வரவு.

*எதையும் விஷுவலாகச் சிந்திக்கும் அடுத்த தலைமுறையினருக்கு வரலாற்றுக் கதைகளின் தொடர்பை கையிலெடுத்துக் கொடுத்திருக்கிறது.

*ஓவியக்கலையின் அடுத்த வடிவத்திற்குக் கிடைத்திருக்கும் பலத்த வரவேற்பு இது. kஉகைச் சுவர்களிலும், களிமண்ணிலும் கோட்டுச்சித்திரமாகத் தொடங்கிய கலை டிஜிட்டலில் சக்கைபோடு போடுகிறது என்பதை வளர்ச்சியோடு சேர்த்தே அணுகலாம்.

*விகடன் மாதிரியான ஜனரஞ்சக ஊடகம் வியாபார சிந்தனையோடேகூட சரித்திரக் கதைகளில் புதுமை புகுத்தும் முயற்சிக்கு வாய்ப்பளிப்பது நல்லமாதிரியான தொடக்கம். 

*சு.வெங்கடேசன் க.பாலசண்முகம் இரண்டு படைப்பாளிகளின் உழைப்பு.

எதிர்ப்பார்த்தவை 

*சந்திரஹாசம் கிராபிக் “நாவல்” என்ற விளம்பரங்கள், அது ஏற்படுத்தியிருந்த  தோற்றத்திலும் நாவலைப் புரட்டிவிட்டு வாசிக்க அதிகம் வேலை இல்லை “படம்பார்த்துக் கதைசொல்” மாதிரி என்றதும் முதலில் ஏமாற்றமாகவே இருந்தது(எனக்கு). என் நண்பர்கள் சிலருக்கு அப்படி இல்லைபோல.

* சரித்திரக் கதையில் இருக்கும் வேகமும் அழகியலும் வார்த்தை விவரங்களில் இல்லாமல் போவதால் ஓவியங்கள் தான் அந்த இடத்தைப் பூர்த்தி செய்தாக வேண்டும். அது சில இடங்களில் தடைபடுகிறது.  சரியாகச் சொன்னால் அகநிலைக் காட்சிகளிலும், போர்க்காட்சிகளிலும் கூட உக்கிரம் குறையாதவர் போல ஒரே உர்ரென்ர முகத்தோற்றத்தில் இருக்கும் வீரபாண்டியனது ஓவியம். அவனது மனைவி சித்ராதேவி இன்னும் உம்ம்ம்ம்.

* மொத்தமாகச் செலவிட்டால் முதல்பாகத்தை இருபது நிமிடங்களுக்குள் வாசித்து முடித்துவிடலாம். போர்க்காட்சிகள், மதுரை நகரக் காட்சிகள், மாலிக் கபூர் படை புறப்படுவது ஆகிய மூன்று நான்கு இடங்களே மனதில் பதிந்தன. திரும்பத் திரும்ப பிரம்ம்மாண்டம் பிரம்மாண்டம் என்று காதுகளுக்குள் ஒலித்த சொல் சின்ன மழையைப் போல கரைந்துபோவதை ஏற்கமுடியவில்லை. 

குறைகள் 

*சிலர் சொல்லி இருக்கலாம்.. சில படங்கள் ரிப்பீட் ஆகிறது. ஒழுங்கற்ற ஏனோ தானோ கிராபிக் தன்மை. (ஒருவேளை அப்படித்தான் இருக்கவேண்டுமோ என்னவோ). அவ்வளவு பெரிய மதுரை நுழைவாயிலில் ஒரு மீன் சின்னம்கூடவா இல்லாமல் விடுவார்கள்? 

*பக்கம் எண் இல்லாததால்... சரி வேணாம் விடுங்க.

*1499/- ரூபாய் விலைக்கு இந்த ஒருபுக்தானான்னு பக்கோன்னு ஆகிடுச்சு. மொத்தம் எத்தனை பாகம். இன்னும் எவ்வளவுதூரம் கதை நீளும்? மாலிக் கபூர் படையெடுப்புக்குப் பின்னான சரித்திரத்தில் சந்திரஹாசத்தின் முக்கியத்துவம் என்ன? இதெல்லாம் சொல்லாமல் பாதியிலே புத்தகத்தை விட்டுவைத்தால் என்ன நியாயம் இதெல்லாம் ஹஹ.   

*இரண்டாவது பாகம் எப்போசார் குடுப்பீங்க..  

நேர்மையாகச் சொல்ல நினைப்பது 

இவ்வளவு விலை கொடுத்துத் தான்  காகிதத்தில் சரித்திரம் படிக்கப் போகிறதா அடுத்த தலைமுறை. நிறைய பேர் விலைகேட்டதுமே வெறுப்பு மனநிலையோடு “வெறும் பொம்மைப் படம்தான் சார்” என்ற கம்மெண்ட் அடித்ததைக் கேட்டேன். கோச்சடையான் துயரம் இதையேதான் நிகழ்த்தியது.

நன்றி 
திரு. தமிழ் மகன்   மற்றும் விகடன் குழுமத்திற்கு... 


Monday, 21 December 2015

ஆட்டோகிராஃப் பதிவுகள் 2015…© 4 | Saya Sundaram | Keerthi Maniam



பாளையங்கோட்டையில் வீடுகட்டி முடித்து குடிபுகுகிற நாள் அது. அந்த பகுதி அப்போதுதான் பழக்கமாகிறது. அக்கம்பக்கத்துவீட்டுக்காரர்களுக்கு அப்பாவைத் தெரியும். எங்களைச் சின்னப்பிள்ளையில் பார்த்திருக்கலாம். அவ்வளவுதான் பரிச்சயம்.

முதல்நாள் சாயங்காலம் மாடிக்குச் செல்லும் வெளிப்படிக்கெட்டில் நின்றுகொண்டு அண்ணன் தம்பிகளாகக்  கதையடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். கூடுகிற இடம் கோயில் மாடமாக இருந்தாலும் சரி  குட்டிச்சுவராக இருந்தாலும் சரி அண்ணன் தம்பியென்றெல்லாமில்லாமல் கலகலப்பாக்கிவிடுவது எங்கள் பழக்கமாகவே இருந்தது.

எங்கள் வீட்டுக்கு நேர் எதிர்த்தமாதிரி இருந்தது தெருக்குழாய். நல்ல தண்ணீருக்கு எல்லாருமே அந்தக் குழாயையும் நம்பி இருந்தார்கள். அது முரண்டுபிடிக்கும் காலங்களில் எங்கள் வீட்டுக்குப் பின்னால் உள்ள தொட்டிதான் அட்சய பாத்திரம். 
அப்படி தண்ணீர் பிடிக்க வந்து கொஞ்ச நாட்களிலே எங்கள் தங்கைகளாக மனத்தில் இடம்பிடித்தவர்கள் ஆன்ஸியும் ப்ரீத்தியும். 

அக்காளுக்கும் தங்கைக்கும் ஆகவே ஆகாதாம். ஆனால் எங்கள் மீது அன்பு வைப்பதில் யார் அதிகம் என்று போட்டிபோட்டுக்கொண்டு பாசமழை பொழியும்கள். சேட்டையும் ரவுசும் தாங்கமுடியாது. “ஆன்ஸி இங்க வாயேன்” என்பேன். “மாட்டேன் நீங்க மண்டைல கொட்டுவீங்க” என்பாள். இந்த மண்டையில் கொட்டுகிற பழக்கத்தை இப்போதெல்லாம் மறந்தேவிட்டேன். ஹாஹா... வெறும் வாய்ச்சொல்லாக மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

அக்காவும் தங்கச்சியும் இப்போது தொடர்பில் இல்லாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால் அந்தப் பிள்ளைகளின் பாசமும் நேசமும் நெஞ்சிலே நின்றுகொண்டிருக்கும் காலத்துக்கும். 

இங்கே முகநூலில் எனக்கு ஆன்சியை அதிகம் நினைவுபடுத்திகிறவள் கீர்த்தி தான். கீர்த்தி கொஞ்சம் சுழிச்சேட்டை மிக்கவள். ஆன்ஸிதான்  கீர்த்தியாக ஃபேக் ஐடியில் வருகிறாளோ என்றுகூடத் தோன்றும். போனவருடம் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு நேரில் வந்துவிட்டு தூரத்தில் இருந்தே பார்த்துவிட்டு, “அண்ணே உங்களுக்கு கொஞ்சம் முடிகொட்டுதுண்ணே” என்று மெஸேஜ் அனுப்பிவிட்டுச் சென்றிருந்தது எருமை. கூடவே காஞ்சி காமாட்சி குங்குமத்தை கவரில் முடிந்து,”நீங்க சாமி கும்புடுவீங்களான்னுல்லாம் தெரியாது. எங்க அண்ணனுக்காக வேண்டிக்கிட்டு கொண்டுவந்தேன்” என்று எழுதியிருந்தாள்.

ப்ரீத்தி சாயலில் நான் நினைத்துக்கொள்வது சாயாவை. “ஓய் அண்ணோவ், கோவமா இருக்கீங்களா” என்றபடிதான் பேச்சையே தொடங்குவாள். வார்த்தைவிடாமல் பேசுவதை எல்லாம் அம்மாவிடம் சொல்லிக்காட்டுவாள். நிறைய வாசிக்கிறாள். திடீர் திடீரென்று  “நீயாம்மா எழுதுனே இதை” என்று கேட்கும்படிக்கு நல்ல கவிதைகள் எழுதுகிறாள். தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் எத்தனை சிற்றிதழ்கள் இருக்கின்றன. எத்தனை மின்னிதழ்கள் இருக்கின்றன என்று கணக்கெடுக்க வேண்டுமானால் சாயாவின் கவிதைகள் வெளியான இதழ்களின் பெயர்களை எண்ணினால் போதும். ஹஹ் 

இந்த இரண்டுபேரும்போல இன்னும் நேயமான அன்பைச் சிந்துகிற தங்கைகள் இருக்கிறார்கள் என்றாலும் எழுதவேண்டுமென்று நினைக்கும் வாஞ்சையினை எப்படித் தடுத்துவிட. 

அன்பாயிருக்கிற பிள்ளைகளைச் சூழ்ந்த நாட்கள் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டதெனில் நானும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருக்கிறேன். நல்லா இருங்க பிள்ளைகளா! 

#Autograph2015 21-12-2015

 Saya Sundaram

Keerthi Maniam 
​ 


Thursday, 17 December 2015

ஆட்டோகிராஃப் பதிவுகள் 2015…© 3 | Madakkulam Prabhakaran

 (கோப்பு படம்)


வீடு என்பதின் மேலான எனது பிரியத்தை சர்வசாதாரணமாக எழுதிவிட முடிவதில்லை. தாத்தாவுக்குக் கூடப் பிறந்த சனம் ஏழுபேர். ஏழும் ஆண்பிள்ளைகள். தாத்தாதான் மூத்தவர். குடும்பங்கள் ஒவ்வொன்றும் ”ப” வரிசையில் சுத்தி வீடுகட்டிக்கொண்டு ஒண்ணுமண்ணாக வாழ்ந்தார்கள்.

வீடுகளின் நடு முத்தத்தில் தாயாருக்கு பூடம்கட்டி, சீலை சாத்தி, சூலம் நிறுத்தி வைத்திருக்கும். நல்ல நாளில் குடும்பங்கள்கூடி, கறவைகளையும், கன்றுகளையும், வண்டிமாடுகளையும் குளிப்பாட்டி, சாம்பிராணிபோட்டு சீராட்டி வரிசையில் நிறுத்தி அலங்கரிக்கும் காட்சிகளை எல்லாம் கதைகளாகக் கேட்டு வளர்ந்தவன்.

தாத்தா காலத்து வீடுகளுக்குள் நுழையும்போதே ஓலைப்பெட்டிகளுக்குள்ளிருந்து நெல்உமி வாசனையடிக்கும். பின்கட்டில் இனி கரி ஒட்டுவதற்கு இடமில்லை என்ற கனத்தில் ஈயப்பானையில் வென்னீர் புகைவிட்டுக்கொண்டே இருக்கும். நிறம் மாய்ந்து போன நிலைக்கதவும், உத்திரக்கட்டையில் கழட்டப்பட்ட ஊஞ்சல் கொக்கியும் விளையாடின காலத்து வாழ்க்கையை ஏக்கமாய்ப் பார்க்க வைக்கும்.

ஆச்சி வீட்டில் கம்பியில் பின்னின ஒரு பழங்கட்டில் உண்டு. “வயக்காட்டில் நார்க்கட்டிலில் உக்காந்தா குத்துதுங்கா”ன்னு பொண்டாட்டிக்குப் பிரியமாய் தாத்தா பின்னிப் போட்டது. கட்டுக்கம்பியையே குறுக்கும் நெடுக்குமாக இழிசி இருப்பார். வெற்று முதுகோடு அந்த கட்டிலில் படுத்தால் தாயக்கட்டம் மாதிரி தடுப்பு ஏறிக்கொள்ளும்.

வீடு விடுத்த துயரங்களை எல்லாம் கடந்து பெருமாள் கோனார் காம்பவுண்டில் ஓலைச் சாய்ப்பு வீட்டிலும், மூளிக்குளம் தங்கம்மாள் காம்பவுண்டில் இல்லாத மாடுகளுக்கென மிச்சமிருந்த மாட்டுத் தொழுவத்தை வீடாக்கினபோதும் பாரம்பரியத்தின் மீதான இழப்பு பேரிழப்பாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

கொஞ்சம் வளர்ந்து காலங்கள் சுழன்ற பிறகு, டவுண் குற்றால ரோட்டின் வளைவு திரும்பும் துவக்கத்தில் இருக்கும் எங்கள் தாத்தன் பிறந்த இடத்திற்குள் நுழைகிறேன். ஆச்சி ஒருத்தி இறந்த துட்டிக்குச் சென்றவன் அந்த வீட்டை விட்டு நீங்க மனசே இல்லாமல் விடைபெறுகிறேன். அன்றுமுதல் பழசை மறக்காமல் பொக்கிசமாகத் தேக்கிவைக்கும் யாருடைய வீட்டைக் கண்டாலும் சின்னப்பிள்ளையாகிவிடும் மனம்.

மாடக்குளம் பிரபாகரன் அண்ணனை கனவுப் பிரியன் மூலமாகத் தான் தெரியும். வற்றாநதி வெளியானபோது மதுரைக்குச் சென்ற சந்தர்ப்பத்தில் அவருடைய வீட்டுக்குச் செல்லும் சந்தர்ப்பம் அமைந்தது. வீட்டின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் அதன் பின்னே இருந்த கதைகளையும் வரலாற்றையும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

அத்தத்தில் மாட்டியிருந்த மூத்தவர்கள் படங்களைக் காட்டி ஒவ்வொருவரும் யார் யார் எந்த காலத்தில் தங்கள் குடும்பத்தை உய்வித்தவர்கள் என்றும், அவர்கள் ஊரையும் பேரையும் பெருமைகளையும் சொல்லி சுத்திக்காட்டவும் ஒருத்தரை உடன் அனுப்பிவைத்தார். இரண்டாவது தடவை கனவுப் பிரியனோடே கூட பிரபாகரன் அண்ணன் அவர்களுடைய வீட்டுக்குச் சென்றிருந்தோம்.

பழைய புகைப்படங்கள், செய்திக்குறிப்புகள், மாடக்குளம் பத்தின தகவல்கள், என்று நிறைய பார்த்திருந்தேன். தன் வீட்டுக்கு அத்திவாரம் நட்டது தொடங்கி அம்மனுக்கு சந்தனக்காப்பு சூட்டியது வரைக்கும் ஒவ்வொரு அசைவையும் தரவுகளாகத் திரட்டி சேமித்து வைத்திருந்தார். நான்கு வயது புகைப்படம், மாடாக்குழியில் வைக்கும் விளக்கு, பராமரிக்க கஷ்டம்தான் என்றாலும் ஞாபகார்த்தமாக இருக்கட்டுமே என்று ஒரு பசுவையும் கன்றையும் பராமரித்து வளர்க்கிறார்.

எனக்கு அவருடைய மொத்த வீடும், சுத்தியிருந்த மனிதர்களும் நிறைய நிறைய கதைகளையும் அனுபவங்களையும் உணர்த்திக்கொண்டே இருந்தன(ர்). வயலும் வயல் சார்ந்த வாழ்வியல் சூழலும் கூடவே பழசை நேசிக்கும் மனசும் தான் அவரை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கின்றன போலும். அதையெல்லாம் ஒன்றுகுவித்த உணர்வாய் அவருடைய வீடு இருந்தது.
மாடக்குளம் கீழ்த்திசை மதுரை என்று தொ.ப குறிப்பிட்டு வாசித்தபோது, அந்த ஊரின் பெருமையை உணர்ந்துகொண்டேன். மாடக்குளத்தில் பிரபாகரன் அண்ணனின் வீட்டில் அமர்ந்திருந்த தருணத்தில் அவரது இயல்பையும் நேசத்தையும் புரிந்துகொண்டேன்.

ஆறும் கடந்து ஊரும் கடந்து மதுரை வீதிகளைச் சுற்றித் திரிந்தபோது, “பழங்காநத்தம் வந்துடுங்க கார்த்தி வண்டி அனுப்புறேன்” என்ற ஒரு செல்பேச்சில் தொடங்கி நமக்குள் நிறைய நியாபகங்களையும், தவறவிட்ட பல பொக்கிசங்களையும் நினைவு படுத்துகிறவறாக அண்ணன் மாறிப் போயிருந்தார்.

இன்றைக்கும் சப்தமில்லாமல் வந்து நல்லகாரியங்களுக்குத் தன் பாராட்டைச் சொல்லிவிட்டு “நல்லா பண்ணுங்க கார்த்தி” என்று அர்த்தமாக விடைபெற்றுக்கொள்வார். இன்றைக்கு அண்ணனுக்குப் பிறந்தநாள் வேறு. இருக்கன்குடிக்குப் போய்விட்டு சாமிகும்பிட்டுவிட்டுத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன். நீங்க, கனவுப்பிரியன் எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தீர்கள். நல்லா இருக்கணும்ன்னு வேண்டிக்கிட்டோம் என்றார்.

வளர்த்த ஆட்டுக்குட்டியை கோவிலுக்கு கொடுக்கிறார்கள் என்றதும் விட்டுப்பிரிய மனசில்லாமல் கூடவே நெடுந்தொலைவு நடந்துபோன சிறுவன் நான் என்று அவர் சொன்ன தன் கதையைப் போலத்தான் நானும் அந்த வீட்டின் தொன்மையான நியாபகங்களோடு விடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தேன்.

மனம் நிறைந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்துகளும் அண்ணன்.





Madakkulam Prabhakaran

‪#‎Autograph2015‬ 17-12-2015

Wednesday, 16 December 2015

ஆட்டோகிராஃப் பதிவுகள் 2015…© 2 Packiaraj Sivalingam | Selva Kumar​


ஆச்சியும், பெரியம்மாவும், அக்காள்களுமென பெண்கள் சாம்ராஜ்ஜியம் கொண்டது நம் வீடு. நாங்கள் தலையெடுக்கும் முன்னே பழுத்த தலை தாத்தன்கள் எல்லாம் வரிசை வரிசையாக விழுந்துவிட்டார்கள்.  சுப்பையா தாத்தா என்பார் தான் நீண்டகாலம் தாக்குப்பிடித்துக் கிடந்தார். அவரையும் மங்கலாக பார்த்த நினைவுதான். பெரியப்பாக்களும் அவ்வண்ணமே...

ஆக, வீட்டில் தங்கிக்கிடப்பது நானும் அண்ணன் ஒருத்தரும் தான். இரண்டுபேரும் பெண்கள் அரவணைப்பிலும் வளர்ப்பிலுமே எங்கள் சின்ன வயசை தொட்டு வந்திருக்கிறோம். இதனாலேயே வீட்டுக்கு மூத்தவர் என்ற இடத்தில் யாரையும் வைத்துப் பார்க்கச் சந்தர்ப்பங்கள் கிடைக்கவில்லை. கொஞ்சம் மூத்தவனான அண்ணனிடமும் பெரிய பேச்சும் பிரியமும் நினைவு தெரிந்து ஏற்பட்டதில்லை. ஒரேதடவையாக டி.வி நிகழ்ச்சியில் பார்த்ததாக இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அழைத்திருந்தான். அவ்வளவுதான்.

இந்த இடைவெளிகள்  இப்போது மூன்றாவது தலைமுறையில்  கொஞ்சம் தீர்ந்துவிட்டிருக்கிறது. வாண்டுகள் எல்லாவனும் ஒன்றுகூடிப் பண்ணுகிற சேட்டைகளைப்  பார்க்கையில் கொடுத்து வைத்திருக்கிறான்கள் என்றுகூடத் தோன்றும். ஆனாலும் எண்ணிக்கையில் பின் தங்கியே.  33% கூடத் தேறவில்லை. கிடக்கட்டும்.

இங்கு முகநூலில் எப்படி அக்காள்கள் என்று நீண்ட பட்டியல் எழுதுகிறேனோ அதே அளவுக்கு அண்ணன்கள் பட்டியலும் எனக்குண்டு. அவர்கள் கொடுத்த ஊக்கமும், உறுதுணையும் இங்கு யாரிடத்திலும் பெற்றதில்லை.

2012ம் வருடத்தில் இன்றைக்கு நீங்கள் பார்க்கும் நானாக நான் இருக்கவில்லை. நிறைய உழைத்துக் கொண்டிருந்தேன். மாட்டு வேலை. செய்யும் வேலையில் ஒரு முரட்டுத்தனம் இருக்கும். கூடே இருப்பவன் எல்லாவனும் ஒரு பெட்டி தூக்கும்போது நான் ரெண்டு பெட்டிகளைத் தூக்கிக்கொண்டு முன்னால் நடந்துகொண்டிருந்தேன். அவ்வளவுதான்.

ஆனால் என்னைச் சரியாக அடையாளம் கண்டுபிடித்து எனக்கான வாய்ப்புகளை ஒருவர் திறந்துவிட்டுக் கொண்டிருந்தார்.  இன்னொருத்தர் எனக்கான பாதைகளைச் சீரமைத்துக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

செல்வா அண்ணாவும், பாக்கியராஜ் அண்ணனும் தான் அந்த இரண்டுபேரும். ஆம் அந்த இரண்டுபேர் இல்லை என்றால் இன்றைக்கு நீங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நானாக நான் எப்போதுமிருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

 செல்வா அண்ணன் எப்போதுமே எல்லோருக்குமே ஒரு எனர்ஜி ரீசார்ஜ்.  ஊடகம் என்ற வெளிச்சத்தை எனக்குப் பாய்ச்சியவர் அவர்தான். அவர் எனக்கு எழுதின மடலை நீங்கள் வாசித்திருக்கலாம். அது ஒன்றுபோதும் என்மீதான அவர் அக்கறையை காலத்துக்கும் பெருமையடித்துக்கொள்ள. நான் பேசுவதைக் காதுகொடுத்துக் கேட்டு என்னென்ன செய்யலாம் நீ என்று நூறுவழிகளைக் கைகாட்டுவார். பத்துவருடங்களுக்குப் பிறகு என்ன செய்யப் போகிறேன் என்ற திட்டத்தைச் சொன்னால் அவர் 20வருடங்களுக்குச் சேர்த்து முன்யோசனை சொல்வார்.

பாக்கியராஜ் அண்ணனின் ”டேய் எங்கடா இருக்க” “சரி வா” ”அதொன்னும் பிரச்சனை இல்லடா”  ”இவன் நம்ம பையன்” இந்த
வார்த்தைகள் இந்த இரண்டு வருடத்தில் ஆயிரத்துசொச்சம் முறைகளுக்கு மேல் கேட்டிருக்கிறேன்.

உயர்மட்டத்தில் இருக்கும் பலரிடம் அறிமுகம் ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கிறார். சரியாக என்னைப் பல இடங்களில் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்திருக்கிறார்.  சோதனை முயற்சிகள் பலவற்றுக்கும் ஆதாரமாக நின்றிருக்கிறார். அண்ணன் எப்போதும் அண்ணன்.

 “ஆலமரங்களின் கீழே எந்தச் செடியும் முளைக்காது” இந்த ஒருவாசகத்தை எப்போதும் என் மனத்தில் வைத்திருக்கிறேன். சூழ்நிலைகள் நிழல்களுக்குக் கீழே கொண்டுபோய் நிறுத்தியபோதும் நான் ஒரு வெயில் விரும்பி.

என் வெயிலை, என் மழையை, என் சுதந்திரத்தை, என் தேவையை, என் பாதையை எப்போதும் அங்கீகரிக்கிறவர்களாய் இவர்கள் இரண்டுபேரும் வெவ்வேறு இடங்களில் அமர்ந்துகொண்டு அன்பைத் தருகிறவர்கள்.

இப்போது வீட்டுக்கு மூத்தப் பெரியாள் என்று யாரும் கேட்டால் தயங்காமல் செல்வா அண்ணனையும், பாக்கியராஜ் அண்ணனையும் தான் கைகாட்டுவேன்.

    Selva Kumar​


Packiaraj Sivalingam



#Autograph2015 16-12-2015

வாழ்வியல்

“இரு இரு ஞாயிற்றுக்கிழமை வரட்டும் வேப்பங்கொழுந்து அரைச்சு வாயிலேயே புகட்டுறேன்” என்ற மிரட்டல்கள் எங்கே போனதென்றே தெரியவில்லை.

சுக்கு அரைத்து கூடவே கொஞ்சம் இனிப்புக்கு கருப்பட்டி சேர்க்க, வேணாம் வேணாமென அடம்பிடிக்கும் குழந்தைகளைக் காணவே காணோம்.
நொச்சி இலையை கொதிக்கவிட்ட தண்ணீரில், வெங்கிச்சான் கல்லைப்போட்டு கனத்தப்போர்வைக்குள் வியர்க்க வியர்க்க ஆவி பிடிக்கும் பழக்கத்தை தொலைத்தே விட்டோம்.

புளியும் வெல்லமும் சேர்த்துப் பிசைந்து,கரைத்துக் கொடுக்கும் பானாகாரத்தைக் கேள்வியே படாத தலைமுறை ஒவ்வொரு வீட்டிலும் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

வெட்டிவேர் மிதக்கும் மண்பானைக் குடிநீரை ஆங்காங்கே நகரத் தண்ணீர் பந்தல்களில் பார்க்க முடிவது சற்று ஆறுதல் அளிக்கும் விசயம்.
ஆரோக்கியம் என்று நாம் குடிக்கும் பாலும், மோரும், இளநீரும்,
தன் தனித்துவத்தை இழந்து பலகாலங்கள் ஆகிவிட்டது. ஒரு கணக்குப் போட்டுப் பாருங்களேன். பல்லாயிரம் லிட்டர் பால் நம்முடைய ஒருநாள் தேவையாக இருக்கிறது, அத்தனை லிட்டர் பால்கறக்கும் பசுக்கள் நம்மிடம் எங்கே இருக்கிறது? கெமிக்கல் தான் விடை.

மட்டுமல்லாமல் வளர்சிதை மாற்றங்களை அடையும் முன்னே பாலுக்காக வளர்த்தெடுக்கப்பட்டு, பால் வற்றியதும் செத்துப்போகும் கறவைகளை காட்டின் நுழைவிடத்தில் வீசிச்செல்லும் வழக்கங்களை வடமாநிலங்களில் ஏகமாகப் பார்க்கமுடியும்.

அந்த மாடுகளின் இறந்த உடலைத் தின்ற பிணந்தின்னிக் கழுகுகள் பசுவின் உடலில் கலந்துள்ள மருந்துவீரியத்தில், தலை தொங்கிச் செத்துப் போய், அழியும் நிலையில் உள்ள விளிம்பு நிலைப் பறவைகளில் ஒன்றாகிவிட்டது.
கழுகுகள் தின்னாத மாடுகளைத் தின்ன சிறுத்தைகள் ஊருக்குள் வருகின்றன. இதனால் சிறுத்தைகளின் உணவுச் சங்கிலியிலே இல்லாத நாய்களும்/ குழந்தைகளும் அதற்கு உணவாகின்றது.

இப்படி ஏகப்பட்ட சிதைவுகள். ஆனால் கவலையே வேண்டாம் நம்முடைய பால்பொருட்கள் ஆரோக்கியமானவை என்று காலத்துக்கும் நம்பிக்கொண்டிருப்போம்.

ஒரு தென்னையின் வயது நூற்றி இருபது ஆண்டுகாலம். ஆனால் இன்றைக்கு இளநீருக்காகப் பயிரிடப்படும் தென்னை ரகங்கள் இருபத்தைந்து ஆண்டுகளிலே தங்கள் ஆயுளை முடித்துக் கொள்கின்றன. இளநீர் வணிகப் பொருளாகிவிட்டதின் சோகங்களில் இதுவும் ஒன்று.

நாட்டுக்கோழிகளுக்கு அதிகவிலை கிடைக்கிறதென்றால் ஆறு மாதத்தில் அடைய வேண்டிய வளர்சியை தொன்னூறு நாட்களில் அடைய வைக்க முடியும். அதுதான் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அதிக விலை கொடுக்கத்தான் நீங்கள் இருக்கின்றீர்களே.

பாக்கெட்டில் அடைத்த எல்லாமே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கோதுமைகளால் பார்த்துப் பார்த்துச் சலித்து அரைத்தது போன்ற பசப்பு வார்த்தைகளின் பின்னே என்னென்ன குப்பைகள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன என்ற கேள்விகள் சிந்திக்கப்படுவதில்லை.

பெட்ரோலியம் பிரிக்கும் போது வெளிப்படும் கழிவுகளில் தான் நம் அழகுச் சாதனப் பொருட்கள் தயாராகின்றதென்று தெரிந்தா ஏமாறுகின்றோம்.
ஒரு நிறுவனத்தின் நூடூல்ஸ் தடைசெய்யப்பட்டதும், எழும்பும் கேலிக் கிண்டல்களில், மதுபானம் என்ன உயிர்காக்கும் மருந்தா என்ற பகடியைப் பார்க்க முடிந்தது. மது உயிர்கொல்லி என்று தெரிந்து குடிப்பதற்கும், மேகி சுவையானது, ஆரோக்கியமானது என்று பிஞ்சுகளின் உள்ளத்தில் புகட்டுவதற்கும் இடையே உள்ள வித்யாசம் வேடிக்கைப் பேச்சுக்கானதல்ல.

நோய் எதிர்ப்பு சக்திகளைத் தரும் எல்லாவற்றையும் உதறிவிட்டு, இலவசங்கள் கொடுத்து நா ருசிக்கு நம்மை அடிமையாக்கி, கலப்படங்கள் செய்து பிழைக்கும் களவாணிகளிடமிருந்து நம்மை நாமன்றி வேறுயாரும் காப்பாற்ற வரப்போவதே இல்லை.

-கார்த்திக்.புகழேந்தி.

ஆட்டோகிராஃப் பதிவுகள் 2015…© 1 Amutha Thamizh



கிராமத்துக்கும் நகரத்துக்கும் இடைப்பட்ட ஊர் எங்களுடையது. ஒருபக்கம் வாய்க்காலும், ஒன்னொரு பக்கம் ஆறும் பாயும் நகரத்தில், ஈய வாளிகள் நிறைய அழுக்குத் துணிகளைச் சுமந்துகொண்டு படித்துறைக்குப் போய், கொலுசு அழுக்கைக் கடிக்க வரும் மீன்களை எத்தித் தள்ளிக்கொண்டே துணிகளை வெளுக்கும் மதினிகள் கூட்டத்தில் சின்னஞ்சிறுவனாக மேல்சட்டையில்லாமல் துணைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும் ஒரே ஆண் துணையாக நான் மட்டுமே இருந்திருக்கிறேன்.

ஆலம் பழம் விழுந்துகிடக்கும் மரத்தடியில் சுள்ளிக் குச்சிகளைக் கையில் பிறக்கி, நாலுதூண் நட்டு வீடுகட்டி முடிக்கும் வரைக்கும் அவர்கள் சோப்புப்போட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். அலசி முடித்ததும் பிளிந்து காயப்போடும்போது நமக்கு வேலையிருக்கும். மூக்கைப் பொத்திக்கொண்டு முங்காச்சி போட்டுக் குளித்துக் கரையேறும் ஈரம் மிகுந்த அந்நாட்களில்தான் எனக்குள் பேச்சுக் கதைகள் மெல்ல புத்து கட்டிக் கொண்டிருந்தன.

அந்த மதினிமார்களுடைய அரசல்புரசலான சாடைப்பேச்சுக் கதைகளுக்குள், அறுவடைமுடிந்து திருணையில் காயப்போட்டிருக்கும் உழுந்து நெத்து வெடிப்பதுபோல அங்கங்கே சில வார்த்தைகள் நமக்கு பிடிபடும். அந்த வார்த்தைகளைக் கொண்டு என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்பது சூசகமாய் விளங்கும்.

கோணங்கியின் மதினிமார் கதை வாசித்தபோது எனக்கு எங்கூரின் எருக்குழி தொழுவம் பக்கத்தில் கிடந்த உரலும், மஞ்சள் அப்பி முகம் சிவந்து மிஞ்சி ,மாட்டிய காலை நீட்டிக்கொண்டு நீள்வட்டச் சொளவில் பீடி சுற்றிக்கொண்டிருந்த மதினிகளும் தான் நினைவுக்குள் சொட்டினார்கள்.

சரி இதெல்லாம் யாருக்கு! இப்படிச் சொல்லித்தான் தொடங்கணும் என்று துளியளவுக்கும் நினைக்கவில்லை. ஆனால் இப்படித்தான் வாக்கியங்கள் நூல்கோர்த்துக் கொண்டன. “அமுதா தமிழ்” யார் என்ன எவர் என்று ஒரு பகிர்வும் கேட்டுக் கொண்டதில்லை. கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடங்களுக்கும் மேல் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். வெகு சமீபத்தில்தான் அர்த்தமர்த்தமாய் பேசிக் கொள்வது. அங்கங்கு “தொ.ப” வந்து குடிகொள்வார்.

ஊரின் மீதும் ஆறின் மீதும் எக்கச்சக்கப் பிரியம் கொண்டவன் என்பதால் அதேமாதிரியாகக் கிடைத்தவர். எப்போதாவது வார்த்தையிலிருந்து “தம்பி” என்று வந்துவிழும். எனக்கு தலை வருடிவிட்ட மதினிமார்களின் நியாபகங்கள் துளிர்க்கும் அந்த வார்த்தையில். பாதி உடைந்தும், மீதி இத்தும்போன வாய்க்கால் கரை பாலத்தில் நிகழ்ந்த என் பால்யகாலத்தில் இந்த நியாபகங்கள் மாத்திரம் வேறாரிடத்திலிருந்தும் எனக்குள் எட்டிப்பார்த்ததே இல்லை என்பதால் இவரிடமிருந்து வரும் ஒரு குறுஞ்செய்திகூட ஆனந்தப்படுத்திவிடும் என்னை.

அப்துல் வாஹப் பாய் பதிவுகளில்தான் முதன்முதலாக அவரைப் பார்த்த நினைவு. திருநெல்வேலிக்கார அன்பு, தமிழ் என்ற பெயர் இதெல்லாம் ஈர்ப்புக்கு காரணமாகி நின்றாலும் , பேஸ்புக் பரணில் தொடங்கி... மங்கை, புத்தகம், தமிழக மாந்தர்கள் என எத்தனையோ வினையூக்கங்கள். இதெல்லாம் தாண்டிய ஆளுமைத்திறன். மிகையென்று எதுவுமில்லாமல் எளிதாகவே அந்த ஆளுமை வெளிப்படுவதும் என் வியத்தலுக்குக் காரணங்கள்.

இவர் மாதிரியாக எழுதத்துணிந்த / தன் அறிவை, இல்லாத வாசிப்பை வெளிப்படுத்த முயன்று தோற்றுப் போனவர்களைக் கண்கூடாகப் பார்த்திருக்கிறேன். கற்றுக் கொள்கிறதில் ஒரு சினேகத்தையும் பற்றுக் கொள்கிறதில் பெரும் அன்பையும் கண்டதால் முதல் தொடக்கமாய் இவர் பற்றி என் அபிப்ராயங்களை எழுதிக் கிறுக்குகிறேன். அக்காள் என்று அன்பில் அழைக்கும் மிகச் சொற்பமானோர்களில் செயற்கைத் தனங்களை யாரிடத்திலும் வழங்கியதில்லை. அது பழகினவர்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். ஆகவே, எனக்கும் அன்புக்கு அன்பு செய்ய இதுமாதிரியல்லாமல் வேறு வழிகளென்று ஏதுமில்லை.

@Amudha Thamizh

‪#‎Autograph2015‬ 15-12-2015

There was an error in this gadget