Skip to main content

வாழ்வியல்

“இரு இரு ஞாயிற்றுக்கிழமை வரட்டும் வேப்பங்கொழுந்து அரைச்சு வாயிலேயே புகட்டுறேன்” என்ற மிரட்டல்கள் எங்கே போனதென்றே தெரியவில்லை.

சுக்கு அரைத்து கூடவே கொஞ்சம் இனிப்புக்கு கருப்பட்டி சேர்க்க, வேணாம் வேணாமென அடம்பிடிக்கும் குழந்தைகளைக் காணவே காணோம்.
நொச்சி இலையை கொதிக்கவிட்ட தண்ணீரில், வெங்கிச்சான் கல்லைப்போட்டு கனத்தப்போர்வைக்குள் வியர்க்க வியர்க்க ஆவி பிடிக்கும் பழக்கத்தை தொலைத்தே விட்டோம்.

புளியும் வெல்லமும் சேர்த்துப் பிசைந்து,கரைத்துக் கொடுக்கும் பானாகாரத்தைக் கேள்வியே படாத தலைமுறை ஒவ்வொரு வீட்டிலும் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

வெட்டிவேர் மிதக்கும் மண்பானைக் குடிநீரை ஆங்காங்கே நகரத் தண்ணீர் பந்தல்களில் பார்க்க முடிவது சற்று ஆறுதல் அளிக்கும் விசயம்.
ஆரோக்கியம் என்று நாம் குடிக்கும் பாலும், மோரும், இளநீரும்,
தன் தனித்துவத்தை இழந்து பலகாலங்கள் ஆகிவிட்டது. ஒரு கணக்குப் போட்டுப் பாருங்களேன். பல்லாயிரம் லிட்டர் பால் நம்முடைய ஒருநாள் தேவையாக இருக்கிறது, அத்தனை லிட்டர் பால்கறக்கும் பசுக்கள் நம்மிடம் எங்கே இருக்கிறது? கெமிக்கல் தான் விடை.

மட்டுமல்லாமல் வளர்சிதை மாற்றங்களை அடையும் முன்னே பாலுக்காக வளர்த்தெடுக்கப்பட்டு, பால் வற்றியதும் செத்துப்போகும் கறவைகளை காட்டின் நுழைவிடத்தில் வீசிச்செல்லும் வழக்கங்களை வடமாநிலங்களில் ஏகமாகப் பார்க்கமுடியும்.

அந்த மாடுகளின் இறந்த உடலைத் தின்ற பிணந்தின்னிக் கழுகுகள் பசுவின் உடலில் கலந்துள்ள மருந்துவீரியத்தில், தலை தொங்கிச் செத்துப் போய், அழியும் நிலையில் உள்ள விளிம்பு நிலைப் பறவைகளில் ஒன்றாகிவிட்டது.
கழுகுகள் தின்னாத மாடுகளைத் தின்ன சிறுத்தைகள் ஊருக்குள் வருகின்றன. இதனால் சிறுத்தைகளின் உணவுச் சங்கிலியிலே இல்லாத நாய்களும்/ குழந்தைகளும் அதற்கு உணவாகின்றது.

இப்படி ஏகப்பட்ட சிதைவுகள். ஆனால் கவலையே வேண்டாம் நம்முடைய பால்பொருட்கள் ஆரோக்கியமானவை என்று காலத்துக்கும் நம்பிக்கொண்டிருப்போம்.

ஒரு தென்னையின் வயது நூற்றி இருபது ஆண்டுகாலம். ஆனால் இன்றைக்கு இளநீருக்காகப் பயிரிடப்படும் தென்னை ரகங்கள் இருபத்தைந்து ஆண்டுகளிலே தங்கள் ஆயுளை முடித்துக் கொள்கின்றன. இளநீர் வணிகப் பொருளாகிவிட்டதின் சோகங்களில் இதுவும் ஒன்று.

நாட்டுக்கோழிகளுக்கு அதிகவிலை கிடைக்கிறதென்றால் ஆறு மாதத்தில் அடைய வேண்டிய வளர்சியை தொன்னூறு நாட்களில் அடைய வைக்க முடியும். அதுதான் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அதிக விலை கொடுக்கத்தான் நீங்கள் இருக்கின்றீர்களே.

பாக்கெட்டில் அடைத்த எல்லாமே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கோதுமைகளால் பார்த்துப் பார்த்துச் சலித்து அரைத்தது போன்ற பசப்பு வார்த்தைகளின் பின்னே என்னென்ன குப்பைகள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன என்ற கேள்விகள் சிந்திக்கப்படுவதில்லை.

பெட்ரோலியம் பிரிக்கும் போது வெளிப்படும் கழிவுகளில் தான் நம் அழகுச் சாதனப் பொருட்கள் தயாராகின்றதென்று தெரிந்தா ஏமாறுகின்றோம்.
ஒரு நிறுவனத்தின் நூடூல்ஸ் தடைசெய்யப்பட்டதும், எழும்பும் கேலிக் கிண்டல்களில், மதுபானம் என்ன உயிர்காக்கும் மருந்தா என்ற பகடியைப் பார்க்க முடிந்தது. மது உயிர்கொல்லி என்று தெரிந்து குடிப்பதற்கும், மேகி சுவையானது, ஆரோக்கியமானது என்று பிஞ்சுகளின் உள்ளத்தில் புகட்டுவதற்கும் இடையே உள்ள வித்யாசம் வேடிக்கைப் பேச்சுக்கானதல்ல.

நோய் எதிர்ப்பு சக்திகளைத் தரும் எல்லாவற்றையும் உதறிவிட்டு, இலவசங்கள் கொடுத்து நா ருசிக்கு நம்மை அடிமையாக்கி, கலப்படங்கள் செய்து பிழைக்கும் களவாணிகளிடமிருந்து நம்மை நாமன்றி வேறுயாரும் காப்பாற்ற வரப்போவதே இல்லை.

-கார்த்திக்.புகழேந்தி.

Comments

  1. உண்மைதான் புகழ். அருமையான கட்டுரை...//புளியும் வெல்லமும் சேர்த்துப் பிசைந்து,கரைத்துக் கொடுக்கும் பானாகாரத்தைக் கேள்வியே படாத தலைமுறை ஒவ்வொரு வீட்டிலும் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது.// இதுவாவது பரவாயில்லை புகழ் இன்னும் இருக்கின்றது அதாவது பல கோயில்களில் ப்ரதோஷத்தின் போது ப்ரசாதமாக வழங்கப்படுவதாலும், இன்னும் ஒரு சில வீடுகளில் செய்யப்படுவதாலும் ஒரு சில பண்டிகைகளின் போதும், கோயில் திருவிழாக்களின் போதும்..

    வெட்டிவேர் இட்ட நீரும், நீர் மோரும் கூட ஏதோ உயிர் தாங்கி இருக்கின்றது. ஆனால் மற்றவை எல்லாமே மறக்கப்பட்டு.

    ஆனால் பாருங்கள் புகழ், இப்போது சமீபகாலமாக சித்த மருத்துவரும் இன்னும் ஒரு சிலரும் நமது மறக்கப்பட்ட சிறுதானியங்களைக் குறித்துப் பேசிவருவது சந்தையில் அதன் விலையை எப்படி உயர்த்தி உள்ளது தெரியுமா? இப்போது இப்படி ஊடகங்களின் வழியாகத்தான் அறியும் நிலை என்பதாகி,இதைப் பற்றியக் கருத்துகளுடன் ஒரு பதிவு பாதியில் நிற்கின்றது எங்கள் வேர்ட்ஃபைலில். இப்போது உங்கள் பதிவையும் சுட்டிக் காட்டிவிடுகின்றோம்...நல்ல பதிவு...

    ReplyDelete

Post a Comment

மேலான விமர்சனங்கள் வரவேற்கப்படுகின்றது

Popular posts from this blog

‘நல்ல சுழி சல்லி மாடு’ - ஜல்லிக்கட்டு ஒரு கிராமத்தான் கதை

            பால்க்காரக் கோனாரிடம் கதைகேக்கப் போனால் அவர் முதலில் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறது மாடுகளின் கதையைத்தான். அப்படி மாடுமாடாய் வரிசைக்கு நிறுத்தி அவர் சொன்ன கதைகளில் ஒன்றுதான் அய்யமுத்துத் தாத்தனின் கதை. எங்கள் வட்டாரமான திருநெல்வேலியில் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுக்கென்று காளை வளர்ப்பவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் இருந்தார்கள். அய்யமுத்து தாத்தா அதிலொருத்தர். நல்ல வளர்த்தியான பாராசாரிக் குதிரையும், வில்வண்டியும் கட்டிக்கொண்டு, கருத்த உடம்பும், கழுத்தில் வெண்சங்கு மாலையும் போட்டுக்கொண்டு ஊருக்குள் நடமாடுவாராம். நான் சொல்லுவது எழுபது எண்பது வருசத்துக்கு முந்தி. மூக்குக் கருத்து, முதுகெல்லாம் வெளுத்து, நல்ல காட்டெருது கனத்தில் கிண்ணென்று நிற்கும் காளை ஒன்று அவர் வளர்ப்பிலே சிறந்த வித்து என்று வெளியூர் வரைக்கும் பேர் இருந்தது. ஆட்களெல்லாம் வண்டிகட்டிக்கொண்டு வந்து அந்த மாட்டை விலைக்குப் பேசுவார்களாம். “காளிப்பட்டிச் சந்தையில் வாங்கிவந்த நேர்விருத்தி இவன். அஞ்சாறு தலைமுறை தொட்டு வந்த  கலப்பில்லாத ஆண் வாரிசு. பிள்ளை மாதிரி இருப்பவனை விக்கவா கொடுப்போன். போவே அந்தப் பக்கம்” விரட்டித் தள்ளுவாராம். உழுவதற்…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும் | நூல் வெளியீடு நிகழ்வு

ஒன்பது சிறுகதைகள் எழுதி முடித்து கைவசம் இருந்தன. ‘ஊருக்குச் செல்லும் வழி’ என்கிற கட்டுரைத்தொகுப்பு வெளியாகி, விற்பனைக்கு வந்து ஒரு மாதம் கூட முடிந்திருக்கவில்லை. அடுத்து எந்தப் பக்கம் கவனத்தைச் செலுத்த என்கிற மனத்தடையோடு நிற்கிறபோது இந்தச் சிறுகதைகளை எல்லாம் ஒரு ரவுண்டு திரும்ப வாசிக்கிற சூழல் அமைந்தது. ஊழ்வினை நம்மைச் சும்மாய் இருக்க விடாதில்லையா... 
அத்தனையையும் சீர்பார்த்து, முடிக்கிறபோது  ‘மைதீன் முதலாளி’ என்கிற தேங்காய்ப் பட்டணத்து கருவாட்டு வியாபாரியின் கதையான  “வள்ளம்” தனித்துவமாக மின்னி நின்றது. அதை உட்கார்ந்து ஓர் நாள் இரவு முழுக்க எழுதித் திருத்திவிட்டு, ஜோ டி குரூஸ் சாருக்கு அனுப்பிவைத்தேன்.

 "தம்பி.
நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் தேங்காப்பட்டனம் கடற்கரையில் நின்றபடி பாடு கேட்டது போலிருந்தது. ஆங்கில மாதங்களையே கேட்டுப் பழகிவிட்ட இன்றைய நிலையில் சித்திரைப்பாடு என்ற வார்த்தைப் பிரயோகமே கதைசொல்லி கார்த்தியோடு மனதளவில் நெருக்கமாக்கி விட்டது. சொன்ன சொல்லுக்கு மருவாதியோடு அறம் சார்ந்து வாழ்ந்தவர்கள் அன்று இருந்தார்கள். சிங்களத்தானுக்கு நம்ம ஊரு கருவாட்டைக…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும்

மழை இன்னும் கொட்டித் தீர்த்தபடியேதான் இருந்தது. நாளைக்குச் சந்திக்கலாம் என்று கடைசியாக ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது அவளிடமிருந்து. கொடிய இரவின் நீளத்திற்கு அது இன்னமும் அகலத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. போகலாமா வேண்டாமாவென்ற குழப்பம் ஒருபக்கம். போனாலும் என்னத்தைப் பேசுவது புரண்டு புரண்டு படுக்கிறேன் உறக்கம் பிடிக்கவில்லை கண்களுக்கு.
முதல்தடவை திருவான்மியூர் புத்தகக்கடையில் அவளைச் சந்திக்கும்போதே நீண்டநாளாகத் தெரிந்தவனைச் சந்தித்தது போல, அவளாகவே பெயரைச் சொல்லி அழைத்தாள். கிட்டேவந்து, ‘உங்க புக் வாங்கத்தான் வந்தேன்’ என்றாள். பெயரைச் சொல்லி அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டாள். படித்துக்கொண்டே ஏதோ ஒரு என்.ஆர்.ஐ ட்ரஸ்ட்டில் இயங்குவதாகச் சொன்னாள். கையில் வறீதையா கான்ஸ்தந்தின் எழுதின ‘என்னைத் தீண்டின கடல்’ இருந்தது. வெள்ளை நிற சல்வார், வெறும் நெற்றி, குதிரைவால் தலைமுடி என்று எந்த களேபரங்களும் இல்லாமல் பளிச்சென்று சிரித்தாள்.
*
இரண்டாவது தடவையில் எழும்பூர் ரயில் நிலைய நடைமேடையில் எதேச்சையாக அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. மின்சார ரயிலில் இப்போதுதான் வந்திறங்கியதாகச் சொன்னாள். “நீங்க!?” என்ற அவளுடைய…