Skip to main content

ஆரஞ்சு முட்டாய் - விமர்சனம் | விஷால்ராஜா


Image may contain: 1 person, eating, sitting and food


இன்று தமிழில் இடைநிலை எழுத்துக்களுக்கு என்று ஒரு தேவை எழுந்துள்ளது. செய்தித்தாள் வாசிக்கும் பழக்கம்கூட இல்லாத ஒரு தலைமுறையால் நேரடியாக தீவிர இலக்கியத்திற்குள் நுழைய முடியாது.அவர்களுக்கு ஆரம்பக்கட்ட வாசிப்பு பயிற்சி தேவை. அதை இடைநிலை எழுத்துக்களால் அளிக்க முடியும். முன்பு இந்த வேலையை வெகுஜன பத்திரிக்கைகள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. தொலைக்காட்சி வந்து பத்திரிக்கை வாசிப்பை விழுங்கிச் சென்ற பிற்பாடு அங்கு ஒரு வெற்றிடம் உருவானது. அது நிரப்பப் படவே இல்லை. 

நூலகத்தில் சுபா, சுஜாதா, பாலகுமாரன் என்று வாசிக்கத் தொடங்கிதான் நான் இலக்கிய வாசிப்பிற்கு வந்தேன். இப்போது அப்படி ஒரு தளம் அமைத்து தர ஆட்கள் இல்லை. இணையம் ஒரு வலிமையான ஊடகமாக மாறியிருக்கும் நிலையில் தமிழில் வாசக பரப்பு அதிகரித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அது நடக்கவில்லை. இணையத்தில் முனைப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் சராசரிகளுக்கோ இலக்கிய பரிச்சயம் கிடையாது. எனவே அவர்களாலும் பிரயோஜனம் இல்லை. திரைப்படமோ அரசியலோ வாழ்க்கை பதிவோ நகைச்சுவையோ ஒற்றைப்படையான சராசரி சிந்தனைகளையே பார்த்து சலித்துவிட்டது.

ஆரஞ்சுமிட்டாய் சிறுகதை தொகுதியை படித்தபோது கார்த்திக் புகழேந்தி ஒரு நல்ல இடைநிலை எழுத்தாளராக வர முடியும் என்று எனக்கு தோன்றியது. இடைநிலை எழுத்துக்கள் பற்றி பேசும்போது ஒரு விஷயத்தில் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். எப்போதுமே தீவிரமான விஷயங்களை எடுத்துக் கொண்டு இடைநிலை படைப்புகளை எழுதக்கூடாது. 

இடைநிலை எழுத்துக்களால் ஒரு அளவுக்கு மேல் ஆழமாக செல்ல முடியாது.மறுபக்கம், தீவிரமான விஷயங்களோ மேலோட்டமான வாசிப்புக்கானவை இல்லை. இரண்டும் எதிர்நிலைகள். எனவே, வெறுமனே வாசக கவனத்தை பெறுவதற்காக முக்கியமான பிரச்சனையை எடுத்துக் கொண்டு மேலோட்டமாக எழுதுவது ஏற்புடையது அல்ல.

கார்த்திக் புகழேந்தி வெகுஜன வாசிப்புக்கேற்ற கதைக் கருக்களையே அதிகம் எடுத்துக் கொள்கிறார். விடலைப் பருவக் காதல், நட்பு போன்றவை உதாரணங்கள். அவரது கதைகளை சுலபமாக யூகித்துவிட முடிகிறது. வாசகனோடு உரையாடும் பகுதிகளிலும் கூட எந்த புதுமையும் இல்லை. ஆனால் அவருக்கு தன் மண் மீது அளப்பரிய வாஞ்சை இருக்கிறது. அது அவரது கதைகளுக்கு பொலிவு அளிக்கிறது. வசனப் பகுதிகளில் வட்டார வழக்கை கச்சிதமாக பயன்படுத்துகிறார். அவருடைய நகைச்சுவையும் கூட மிகைப் படுத்தப் பட்டதுதான். ஆனால் அது இடைநிலை எழுத்துக்களுடைய கூறுகளில் ஒன்று. எனவே அதுவும் துருத்துவதில்லை.

சில கதைகளில், பாதிக்கு மேல் ஆசிரியருக்கு நினைவு தப்பிவிடுகிறது. சிறுகதை எழுதிக் கொண்டிருப்பதை மறந்துவிட்டு கட்டுரை எழுத ஆரம்பித்துவிடுகிறார். இல்லையென்றால் பாடம் நடத்த தொடங்கிவிடுகிறார். அதை மட்டும் குறைத்துக் கொண்டால் தேவலாம்.மற்றபடி அவருடைய நல்ல மனமும் சமூக பொறுப்பும் புரியாமல் இல்லை. அதை படிப்பவர்களின் காது மேல் ஏறி நின்று சொல்ல வேண்டாம் என்று மட்டும் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.


இத்தொகுப்பில் எனக்கு பிடித்த கதை “வெட்டும்பெருமாள்”. நாட்டுப்புறக் கதையாடலை இயல்பாக நவீன சிறுகதை வடிவத்திற்குள் பொருத்தி யிருக்கிறார். அதைத் தாண்டி பிறக் கதைகளும் உண்மைக்கு பக்கமாகவே இருக்கின்றன. நிறைய கதைகளில் பெண் கதாபாத்திரங்கள் நன்றாக வந்திருக்கின்றன. கார்த்திக் புகழேந்தி போன்றவர்கள் வெகுஜன பத்திரிக்கைகளிலோ அல்லது இணையத்திலோ தொடர்ச்சியாக இயங்கினால் தமிழில் வாசகர் எண்ணிக்கையை கூட்ட முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன்.

- விஷால் ராஜா.
August 25, 2016 

Comments

Popular posts from this blog

‘நல்ல சுழி சல்லி மாடு’ - ஜல்லிக்கட்டு ஒரு கிராமத்தான் கதை

            பால்க்காரக் கோனாரிடம் கதைகேக்கப் போனால் அவர் முதலில் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறது மாடுகளின் கதையைத்தான். அப்படி மாடுமாடாய் வரிசைக்கு நிறுத்தி அவர் சொன்ன கதைகளில் ஒன்றுதான் அய்யமுத்துத் தாத்தனின் கதை. எங்கள் வட்டாரமான திருநெல்வேலியில் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுக்கென்று காளை வளர்ப்பவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் இருந்தார்கள். அய்யமுத்து தாத்தா அதிலொருத்தர். நல்ல வளர்த்தியான பாராசாரிக் குதிரையும், வில்வண்டியும் கட்டிக்கொண்டு, கருத்த உடம்பும், கழுத்தில் வெண்சங்கு மாலையும் போட்டுக்கொண்டு ஊருக்குள் நடமாடுவாராம். நான் சொல்லுவது எழுபது எண்பது வருசத்துக்கு முந்தி. மூக்குக் கருத்து, முதுகெல்லாம் வெளுத்து, நல்ல காட்டெருது கனத்தில் கிண்ணென்று நிற்கும் காளை ஒன்று அவர் வளர்ப்பிலே சிறந்த வித்து என்று வெளியூர் வரைக்கும் பேர் இருந்தது. ஆட்களெல்லாம் வண்டிகட்டிக்கொண்டு வந்து அந்த மாட்டை விலைக்குப் பேசுவார்களாம். “காளிப்பட்டிச் சந்தையில் வாங்கிவந்த நேர்விருத்தி இவன். அஞ்சாறு தலைமுறை தொட்டு வந்த  கலப்பில்லாத ஆண் வாரிசு. பிள்ளை மாதிரி இருப்பவனை விக்கவா கொடுப்போன். போவே அந்தப் பக்கம்” விரட்டித் தள்ளுவாராம். உழுவதற்…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும் | நூல் வெளியீடு நிகழ்வு

ஒன்பது சிறுகதைகள் எழுதி முடித்து கைவசம் இருந்தன. ‘ஊருக்குச் செல்லும் வழி’ என்கிற கட்டுரைத்தொகுப்பு வெளியாகி, விற்பனைக்கு வந்து ஒரு மாதம் கூட முடிந்திருக்கவில்லை. அடுத்து எந்தப் பக்கம் கவனத்தைச் செலுத்த என்கிற மனத்தடையோடு நிற்கிறபோது இந்தச் சிறுகதைகளை எல்லாம் ஒரு ரவுண்டு திரும்ப வாசிக்கிற சூழல் அமைந்தது. ஊழ்வினை நம்மைச் சும்மாய் இருக்க விடாதில்லையா... 
அத்தனையையும் சீர்பார்த்து, முடிக்கிறபோது  ‘மைதீன் முதலாளி’ என்கிற தேங்காய்ப் பட்டணத்து கருவாட்டு வியாபாரியின் கதையான  “வள்ளம்” தனித்துவமாக மின்னி நின்றது. அதை உட்கார்ந்து ஓர் நாள் இரவு முழுக்க எழுதித் திருத்திவிட்டு, ஜோ டி குரூஸ் சாருக்கு அனுப்பிவைத்தேன்.

 "தம்பி.
நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் தேங்காப்பட்டனம் கடற்கரையில் நின்றபடி பாடு கேட்டது போலிருந்தது. ஆங்கில மாதங்களையே கேட்டுப் பழகிவிட்ட இன்றைய நிலையில் சித்திரைப்பாடு என்ற வார்த்தைப் பிரயோகமே கதைசொல்லி கார்த்தியோடு மனதளவில் நெருக்கமாக்கி விட்டது. சொன்ன சொல்லுக்கு மருவாதியோடு அறம் சார்ந்து வாழ்ந்தவர்கள் அன்று இருந்தார்கள். சிங்களத்தானுக்கு நம்ம ஊரு கருவாட்டைக…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும்

மழை இன்னும் கொட்டித் தீர்த்தபடியேதான் இருந்தது. நாளைக்குச் சந்திக்கலாம் என்று கடைசியாக ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது அவளிடமிருந்து. கொடிய இரவின் நீளத்திற்கு அது இன்னமும் அகலத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. போகலாமா வேண்டாமாவென்ற குழப்பம் ஒருபக்கம். போனாலும் என்னத்தைப் பேசுவது புரண்டு புரண்டு படுக்கிறேன் உறக்கம் பிடிக்கவில்லை கண்களுக்கு.
முதல்தடவை திருவான்மியூர் புத்தகக்கடையில் அவளைச் சந்திக்கும்போதே நீண்டநாளாகத் தெரிந்தவனைச் சந்தித்தது போல, அவளாகவே பெயரைச் சொல்லி அழைத்தாள். கிட்டேவந்து, ‘உங்க புக் வாங்கத்தான் வந்தேன்’ என்றாள். பெயரைச் சொல்லி அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டாள். படித்துக்கொண்டே ஏதோ ஒரு என்.ஆர்.ஐ ட்ரஸ்ட்டில் இயங்குவதாகச் சொன்னாள். கையில் வறீதையா கான்ஸ்தந்தின் எழுதின ‘என்னைத் தீண்டின கடல்’ இருந்தது. வெள்ளை நிற சல்வார், வெறும் நெற்றி, குதிரைவால் தலைமுடி என்று எந்த களேபரங்களும் இல்லாமல் பளிச்சென்று சிரித்தாள்.
*
இரண்டாவது தடவையில் எழும்பூர் ரயில் நிலைய நடைமேடையில் எதேச்சையாக அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. மின்சார ரயிலில் இப்போதுதான் வந்திறங்கியதாகச் சொன்னாள். “நீங்க!?” என்ற அவளுடைய…