Skip to main content

ரெண்டு ரூவாத்துட்டு

கருப்பண்ண சாமி கோயிலுக்குப் பின்பக்கம் பாளையங் கால்வாய் வழிந்தோடுகிறது. ஊருக்குள் நுழைய உடைந்த பாலம் ஒன்று மிச்சமாய் இருக்க பாலத்தின் முனையில் அந்த ஆலமரம் விழுதுகளை கால்வாய்க்குள் ஊறப்போட்டபடி நிமிர்ந்து நிற்கும்.

கோவில் பூடங்களுக்கும் ஆலமரத்துக்கும் உள்ள இடைவெளியில் தான்
பாரதி அக்காவுக்கும் சிவபாண்டி அண்ணனுக்குமிடையே காதல் பிறந்திருக்கக் கூடும். அவர்களை அங்கேதான் இரண்டொருமுறை பார்த்திருக்கிறேன்.

பள்ளிக்கூடம் விட்டு வரும்போது சைக்கிள் கேரியரில்
பெப்ஸி ஐஸ் என்றெழுதிய மரப்பெட்டிக்குள் சாக்ரீம் ஐஸை ஐம்பது பைசாவுக்கு விற்கும் பெரியவரை பின் தொடர்ந்து ஓடிய நாளில், மஞ்சள் தாவாணியில் இருந்த  பாரதி அக்காளை சிவபாண்டியண்ணன்
கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தார். கட்டிப் பிடிப்பதென்பது எத்தனை சுகானுபவம் என்பதெல்லாம் எனக்கு அறிமுகப்பட்டிருக்காத வயது அது.

மறுநாள் பள்ளிக்கூடம் விட்டதும் மேல்சட்டை இல்லாமல் டவுசரை மட்டும் இழுத்து முறுக்கிக் கொண்டு நேரே ஆலமரத்தடி கோவிலுக்கு விளையாட ஓடினேன். கோவில் என்பது கொடை எடுக்கும் காலங்களில் மட்டுமே பெரியவர்களுக்கானது. மற்ற பொழுதிலெல்லாம் அது எங்களைப்போன்ற வீட்டுக்கு அடங்காத பொடியன்களின் விளையாட்டுத் திடல்.

கொஞ்ச நேரத்திலே சீனி வாங்க கடைக்குப் போகச் சொல்லி வீட்டிலிருந்து தாக்கல் வந்தது.  கடைக்குப் போனால் பத்து பைசாவுக்குக் குறையாமல் கமிசனடித்து பாக்கு முட்டாயும், ஆர்லிக்ஸ் முட்டாயும் வாங்கித்தின்ன முடியும் என்ற நப்பாசையுடன் ரெண்டு ரூபாவை வாங்கிக்கொண்டு முருகன் கடைக்குக் கிளம்பினேன்.

முருகன் கடை என்பது ஊர் முனையில் கூரைச் சாய்ப்பு போட்டு பக்கத்துக்கு இரண்டு மரப்பெஞ்சு உட்கார்ந்தே தேய்ந்து போய் கிடக்க, ஆம்ஃப்லிபேரில் வயர்கள் சொறுகிக்கிடக்க  பொத்தல் விழுந்த மண்பானைக்குள் பழைய ஸ்பீக்கரை துணிசுற்றி வைத்து  “வைதேகி காத்திருந்தாள்” படப்பாடல்களை ஒலிக்கவிட்டு ஏழெட்டுபெருசுகள் சுற்றியமர்ந்து வெட்டிக்கதை பேசிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மண்குடிசை.

சாணம் மொழுகப்பட்டு உள்ளே ஆள்நுழைமுடியாதபடி, எல்லா  இண்டு இடுக்கிலும் டவுணிலிருந்து வாங்கி வந்திருக்கும் பலசரக்குகளை எல்லாம் ஒரு சுருட்டுப் பொட்டலம் போல கட்டிவைத்திருந்தால் அதுதான் முருகன்கடை என்பதற்கான விளக்கம். இரண்டு ரூவாய்க்கு சீனி மடக்க சிறுவர்மலர் லக்கிமேன் சொரிமுத்து கதை இருக்கும் பேப்பர்தான் வேண்டுமென அடம்பிடிப்பேன்.

அன்றைக்குக் கடைக்குப் போகும் வழியிலே கோயிலும் ஆலமரமும் வர கப்பித்தனமான பேராசையில், விழுதுகளைப் பிடித்துக் கொண்டு பாலத்துக்கும் பூடத்துக்கும் இரண்டு மூன்று தரம் ஊஞ்சலாடிக் கொண்டேன். கீழே இறங்கி கடைக்கு க் கிளம்பும்போது  டவுசர் பாக்கெட்டுக்குள் கையை விட்டால் வீட்டில் கொடுத்தனுப்பிய இரண்டு ரூவாய் நாணயம் தொலைந்து போன சங்கதி தெரிந்தது. அழுது புலம்பி ஆகப் போவது ஒன்றுமில்லை. மிட்டாய் வாங்கித்தின்னவும் வழியில்லை. புளிய விளாறால் புறங்காலிலே அடித்து தோல் உரிக்கப்படும் என்பது சந்தேகமில்லாமல் புத்திக்கு உரைத்திருந்தது.

ஆபத்பாந்தவனாக சிவபாண்டியண்ணன் தூரத்திலிருந்து எதிர்பட்டான். நேற்றைக்கு பாரதி அக்காவோடு அவன் பேசிக் கொண்டிருந்ததை யாருக்கும் சொல்லக்கூடாது என்று ரத்தச் சிவப்பில் இருக்கும் பழ ஐஸ் வாங்கிக் கொடுத்தது நினைவில் வந்தது. இவனைக் கேட்டால் இரண்டு ரூபாய்க்கு வழி கிடைக்குமென்று வியூகம் வகுத்துக்கொண்டு கிட்டே நெருங்கி அசடு வழிய, இன்றைக்கும் ஐசுக்கு வந்திருக்கிறான் என்று நினைத்து பொளெரென்று செவுளில் அறை விட்டான். அவன் நினைப்பில் குற்றமில்லை.
ஆனால், அடிபட்ட வீராப்பில் மூசு மூசென்று இறைக்க வீட்டை நோக்கி ஓடினேன். ஏற்கனவே காசு தொலைந்த பயத்தில் சொல்வதற்குத் தோதாய் ஒரு பொய் கிடைத்துவிட்டது. ”யம்மோய்ய்ய்” என்று அழுதுகொண்டே வீட்டுக்குள் நுழைந்தேன்..

“ஏலா சீனி வாங்கப் போனவன் என்னலா அழுதுகிட்டே வார”

“இல்லம்மோவ் இந்த சிவப்பாண்டி அண்ணன் இருக்காம்லா அவன் நேத்து நம்ம கடைசி வீட்டு பாரதி அக்காவ கட்டிப் பிடிச்சுட்டு நின்னத நான் பார்த்துட்டம்ன்னு என்னைய அடிச்சுட்டாம்மா.. கையில இருந்த காசையும் புடிங்கிக்கிட்டாம்மா” என்று பச்சையாக புழுகி வைத்தேன்.

ஆங்காரக் கொண்டையை சுழற்றிக்கொண்டு நேரே பாரதி அக்காள் வீட்டுமுன்னே அம்மா கூப்பாடு போட ஆரம்பித்துவிட்டாள். அந்த நேரத்தில் காபியோ சீனியோ இரண்டு ரூபாயோ அவளுக்குப் பெரிய காரியமாய் இல்லாமல் போனது பெரிய ஆச்சர்யத்தைக் கொடுத்தாலும் அடிவிழாமல் தப்பித்துக் கொண்டதாலே நான் சச்சரவுகளை வேடிக்கை பார்க்கத் துவங்கி இருந்தேன். கொஞ்ச நேரத்தில் மேல் வளவு மணிகண்டன் டயர் உருட்டி விளையாடக் கூப்பிட்டதும் அவனோடே கூட தெரட்டுக்குப் போய்விட்டேன்.

அடுத்த நாளில் சிவன்பாண்டி அண்ணனும், பாரதி அக்காவும் ஊரைவிட்டு ஓடிப்போனதாகப் பேசிக் கொண்டார்கள். மக்யாநாளே ஏரலுக்குப் பக்கத்தில் இரண்டுபேரும் சொந்தக்காரர்கள் வீட்டில் பதுங்கி இருந்ததாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு , வெள்ளை அம்பாசிடர் காரிலும், தங்கமுத்து மாமா புல்லட்டிலும்  திரும்ப அழைத்து வரப்பட்டார்கள்.

பஞ்சாயத்துப் பேசி தீர்த்த இரண்டாம் வாரத்தில் இரண்டுபேரும் கல்யாணம் கட்டிக்கொண்டு எங்கள் வீட்டுக்குப் பின்கட்டிலே குடியும் வந்தார்கள். நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் பாரதி அக்காவுக்கு என்மீது துளியும் கோபமில்லை என்பது தெரியவந்த பிறகுதான் நான் கோழியடைக்கக் கூட பின்கட்டுக்குப் போகவே தொடங்கினேன்.

சொல்ல மறந்ததென்னவென்றால் தொலைந்துபோனதாகக் கருதப்பட்ட அந்த இரண்டு ரூபாய் கருப்பண்ணசாமி பூடத்துக்குப் பின்னாலே மறுநாளே கண்டெடுக்கப்பட்டது.



-கார்த்திக் . புகழேந்தி
25-03-2015

Comments

  1. ரெண்டு ரூவாத்துட்டு - சொல்ல மறந்ததென்னவென்றால் தொலைந்துபோனதாகக் கருதப்பட்ட அந்த இரண்டு ரூபாய் கருப்பண்ணசாமி பூடத்துக்குப் பின்னாலே மறுநாளே கண்டெடுக்கப்பட்டது.= அருமையான சிறுகதை. படிக்கும் போது நாமும் கிராமத்தில் இருக்கிறோம். எனது பக்கத்தில் பகிர்கிறேன். வாழ்த்துகள் கார்த்திக் புகழேந்தி.

    ReplyDelete

Post a Comment

மேலான விமர்சனங்கள் வரவேற்கப்படுகின்றது

Popular posts from this blog

‘நல்ல சுழி சல்லி மாடு’ - ஜல்லிக்கட்டு ஒரு கிராமத்தான் கதை

            பால்க்காரக் கோனாரிடம் கதைகேக்கப் போனால் அவர் முதலில் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறது மாடுகளின் கதையைத்தான். அப்படி மாடுமாடாய் வரிசைக்கு நிறுத்தி அவர் சொன்ன கதைகளில் ஒன்றுதான் அய்யமுத்துத் தாத்தனின் கதை. எங்கள் வட்டாரமான திருநெல்வேலியில் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுக்கென்று காளை வளர்ப்பவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் இருந்தார்கள். அய்யமுத்து தாத்தா அதிலொருத்தர். நல்ல வளர்த்தியான பாராசாரிக் குதிரையும், வில்வண்டியும் கட்டிக்கொண்டு, கருத்த உடம்பும், கழுத்தில் வெண்சங்கு மாலையும் போட்டுக்கொண்டு ஊருக்குள் நடமாடுவாராம். நான் சொல்லுவது எழுபது எண்பது வருசத்துக்கு முந்தி. மூக்குக் கருத்து, முதுகெல்லாம் வெளுத்து, நல்ல காட்டெருது கனத்தில் கிண்ணென்று நிற்கும் காளை ஒன்று அவர் வளர்ப்பிலே சிறந்த வித்து என்று வெளியூர் வரைக்கும் பேர் இருந்தது. ஆட்களெல்லாம் வண்டிகட்டிக்கொண்டு வந்து அந்த மாட்டை விலைக்குப் பேசுவார்களாம். “காளிப்பட்டிச் சந்தையில் வாங்கிவந்த நேர்விருத்தி இவன். அஞ்சாறு தலைமுறை தொட்டு வந்த  கலப்பில்லாத ஆண் வாரிசு. பிள்ளை மாதிரி இருப்பவனை விக்கவா கொடுப்போன். போவே அந்தப் பக்கம்” விரட்டித் தள்ளுவாராம். உழுவதற்…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும் | நூல் வெளியீடு நிகழ்வு

ஒன்பது சிறுகதைகள் எழுதி முடித்து கைவசம் இருந்தன. ‘ஊருக்குச் செல்லும் வழி’ என்கிற கட்டுரைத்தொகுப்பு வெளியாகி, விற்பனைக்கு வந்து ஒரு மாதம் கூட முடிந்திருக்கவில்லை. அடுத்து எந்தப் பக்கம் கவனத்தைச் செலுத்த என்கிற மனத்தடையோடு நிற்கிறபோது இந்தச் சிறுகதைகளை எல்லாம் ஒரு ரவுண்டு திரும்ப வாசிக்கிற சூழல் அமைந்தது. ஊழ்வினை நம்மைச் சும்மாய் இருக்க விடாதில்லையா... 
அத்தனையையும் சீர்பார்த்து, முடிக்கிறபோது  ‘மைதீன் முதலாளி’ என்கிற தேங்காய்ப் பட்டணத்து கருவாட்டு வியாபாரியின் கதையான  “வள்ளம்” தனித்துவமாக மின்னி நின்றது. அதை உட்கார்ந்து ஓர் நாள் இரவு முழுக்க எழுதித் திருத்திவிட்டு, ஜோ டி குரூஸ் சாருக்கு அனுப்பிவைத்தேன்.

 "தம்பி.
நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் தேங்காப்பட்டனம் கடற்கரையில் நின்றபடி பாடு கேட்டது போலிருந்தது. ஆங்கில மாதங்களையே கேட்டுப் பழகிவிட்ட இன்றைய நிலையில் சித்திரைப்பாடு என்ற வார்த்தைப் பிரயோகமே கதைசொல்லி கார்த்தியோடு மனதளவில் நெருக்கமாக்கி விட்டது. சொன்ன சொல்லுக்கு மருவாதியோடு அறம் சார்ந்து வாழ்ந்தவர்கள் அன்று இருந்தார்கள். சிங்களத்தானுக்கு நம்ம ஊரு கருவாட்டைக…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும்

மழை இன்னும் கொட்டித் தீர்த்தபடியேதான் இருந்தது. நாளைக்குச் சந்திக்கலாம் என்று கடைசியாக ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது அவளிடமிருந்து. கொடிய இரவின் நீளத்திற்கு அது இன்னமும் அகலத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. போகலாமா வேண்டாமாவென்ற குழப்பம் ஒருபக்கம். போனாலும் என்னத்தைப் பேசுவது புரண்டு புரண்டு படுக்கிறேன் உறக்கம் பிடிக்கவில்லை கண்களுக்கு.
முதல்தடவை திருவான்மியூர் புத்தகக்கடையில் அவளைச் சந்திக்கும்போதே நீண்டநாளாகத் தெரிந்தவனைச் சந்தித்தது போல, அவளாகவே பெயரைச் சொல்லி அழைத்தாள். கிட்டேவந்து, ‘உங்க புக் வாங்கத்தான் வந்தேன்’ என்றாள். பெயரைச் சொல்லி அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டாள். படித்துக்கொண்டே ஏதோ ஒரு என்.ஆர்.ஐ ட்ரஸ்ட்டில் இயங்குவதாகச் சொன்னாள். கையில் வறீதையா கான்ஸ்தந்தின் எழுதின ‘என்னைத் தீண்டின கடல்’ இருந்தது. வெள்ளை நிற சல்வார், வெறும் நெற்றி, குதிரைவால் தலைமுடி என்று எந்த களேபரங்களும் இல்லாமல் பளிச்சென்று சிரித்தாள்.
*
இரண்டாவது தடவையில் எழும்பூர் ரயில் நிலைய நடைமேடையில் எதேச்சையாக அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. மின்சார ரயிலில் இப்போதுதான் வந்திறங்கியதாகச் சொன்னாள். “நீங்க!?” என்ற அவளுடைய…