Skip to main content

சொற்களைத் தேர்ந்தெடுத்தவர் “பாப் டிலன்”



மருத்துவம், பொருளாதாரம், வேதியியல், இயற்பியல், உலக அமைதி என, ஐந்து நோபல் பரிசுகளும் அறிவித்து முடித்த பின், இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு, யாருக்கு கிடைக்கப் போகிறது என்று, ஒட்டுமொத்த இலக்கிய ஆர்வலர்களும் காத்திருந்தனர். அத்தனை பேரையும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது அந்தச் செய்தி. 

அமெரிக்காவின் கவிதை முகத்தையே மாற்றியமைத்தவரும், கிடார் நரம்புகளின் அதிர்வுகளால், தன் எதிர்ப்புக் குரலை பாடல்களின் வழியாகப் பதிவு செய்து கொண்டிருக்கும், பாடலாசிரியருமான பாப் டிலனுக்கு, இந்த ஆண்டுக்கான நோபல் பரிசு அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. 

அமெரிக்க குடியுரிமைப் போராட்டங்கள், அந்நாடெங்கும் கொழுந்துவிட்டு எரிந்த போது, போராட்ட இயக்கங்களுக்கு, டிலனின் பாடல்கள் தான் தேசிய கீதம். 50 ஆண்டுகளாக, தன் பாடல் வரிகளில் அணையாத தழல் கொண்டிருந்த இசையைத் தந்து கொண்டிருக்கிறார், டிலன். யூதப் படுகொலைகளினால், அமெரிக்காவில் தஞ்சமைடைந்த டிலனின் குடும்பம், துருக்கியைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டது. 

சிறுவனாக இருந்த போது, ராபட் என்றே அறியப்பட்ட டிலன், பள்ளி நாட்களில், இசைக் குழுக்களை உருவாக்கி பாடல்களை அரங்கேற்றிய போது, 'உன்னுடையது இசையல்ல... இரைச்சல். அதன் அதிர்வுகள் எங்கள் காதுகளை அடைக்கிறது. நீ வாசித்தது போதும். கீழே இறங்கு' என்று வெளியேற்றப்பட்டார். 

மின்னசோட்டாவிலிருந்து, நியூயார்க் திசையை நோக்கி, இசைக் கனவுகளோடு புறப்பட்ட போதும், தான் ஒரு அகதி என்ற காரணத்தால், ரயிலில் இருந்து ஆற்றில் துாக்கி வீசப்பட்டார். ஆற்று வெள்ளத்தில் சிக்கித் தவித்தவரை காப்பாற்றிய பெண், டிலனுக்கு உணவளித்து, அவர் பாடல்களை லயித்துக் கேட்டார். 

கேட்டு முடித்த கணமே, 'உன் பாடல்கள் எளியவர்களுக்கானது. நீ உன் காலத்தைப் பாட வேண்டும்; உன் காலத்தில் நிகழ்வனவற்றைப் பாட வேண்டும்' என்றார். அங்கிருந்து தான் துவங்கியது, டிலனின் பயணம். 
மனித உரிமைப் போராளியும், போர் எதிர்ப்பாளருமான ஜோன் பயேஸ், தன்னுடைய இசை ஆல்பத்தில், முதன்முதலாக, டிலனை அறிமுகம் செய்தார். அவரே, பிறகு டிலனின் காதலியாகவும் ஆனார். ஆரம்ப காலத்தில், மேற்கத்திய இசை மரபுகளில், தன் பாடல்களை இசைத்தவர், மெல்ல அவற்றை ஒருபுறம் ஒதுக்கிவிட்டு, தான் வாழும் மண்ணின், மக்களின் இசையை கையிலெடுத்தார். 

இசையைத் தாண்டியும், தன் கூர் ஆயுதமாக டிலன் தேர்ந்தெடுத்தது, தன் சொற்களைத் தான். சுதந்திரம் என்பது என்ன, போர் இந்த உலகத்தை என்ன செய்யும், மனிதனுக்கு, அமைதி எப்பேர்ப்பட்ட தேவை என்பதைத் தீர்க்கமாக எடுத்துரைக்கும் சொற்களாக அவை இருந்தன; இருக்கின்றன. 

'தி எட் சலிவான்' என்ற தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி ஒன்றில், பாப் பாட இருந்தார். நிகழ்ச்சிக்கான ஒத்திகையின் போது, அவரது பாடல் வரிகள், தங்கள் ஆதரவு இயக்கத்துக்கு எதிரானதாக இருக்க, சில வரிகளை நீக்கிக் கொள்ளுங்கள் என்றார் நிகழ்ச்சி பொறுப்பாளர். 'உங்கள் தணிக்கைக்கு இணங்கிப் போவதைவிட, என் படைப்புக்கு நேர்மையாக இருந்த நிம்மதி போதும். நான், இந்த நிகழ்ச்சியில் பாடப் போவதில்லை' என்று பதிலளித்துவிட்டு, கிடாருடன் வெளியேறினார் டிலன். 

பாப் மற்றும் ராக் இசை ஜாம்பவான்களிலே, அதிக பாடலை தந்தவர் பாப் டிலன். மொத்தம், 460 பாடல்கள். 'நெவர் எண்டிங் டூர்' என, உலகம் முழுக்க தன் செவ்வியல் இசையாலும், எதிர்ப்புச் சொற்களாலும், தன்னுடைய அரசியலைப் பாடியபடியே சொன்னார். எந்த இசைக் கலைஞரையும், தன் நாட்டுக்குள் இசை நிகழ்ச்சி நடத்த அனுமதிக்காத சீனாவே, பாப் டிலனை, தன் நாட்டில் பாடச் சொல்லி அழைத்து சிறப்பித்தது. 


தன்னுடைய சுயசரிதையை, தானே எழுதிய பாப் டிலனின், 'க்ரானிக்கல்ஸ் வால்யும் ஒன்' புத்தகம், சிறந்த நுாலுக்கான தேசிய விருதுக்கும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. அவரது வாழ்க்கையைச் சித்தரித்து எடுக்கப்பட்ட, “ஐ ஆம் நாட் தேர்” என்ற திரைப்படத்திலும், அவரே கூட, டிலனாகச் சில காட்சிகளில் நடித்திருக்கிறார். 


சமரசமில்லாத படைப்பாளனாகத் திகழும் டிலனை, விருதுகள் ஒருபோதும் புறக்கணித்ததில்லை. தன்னுடைய பாடல்களுக்காக, 11 கிராமி விருதுகள், ஆஸ்கர், குளோப் விருதுகள், ஹால் ஆப் பேம் என, பல்வேறு விருதுகளை வாரிக் குவித்தவருக்கு, நோபலும் இப்போது மணிமகுடமாகி விட்டது. 

எனது அனைத்து தேடல்களும் ஒருபுறமிருக்க 
ஆகையால் எனது கிடாரை கையிலெடுத்து
அடுத்த பாடலை இசைக்க துவங்குகிறேன்.


-நன்றி தினமலர்
15-10-2016

Comments

Popular posts from this blog

‘நல்ல சுழி சல்லி மாடு’ - ஜல்லிக்கட்டு ஒரு கிராமத்தான் கதை

            பால்க்காரக் கோனாரிடம் கதைகேக்கப் போனால் அவர் முதலில் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறது மாடுகளின் கதையைத்தான். அப்படி மாடுமாடாய் வரிசைக்கு நிறுத்தி அவர் சொன்ன கதைகளில் ஒன்றுதான் அய்யமுத்துத் தாத்தனின் கதை. எங்கள் வட்டாரமான திருநெல்வேலியில் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுக்கென்று காளை வளர்ப்பவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் இருந்தார்கள். அய்யமுத்து தாத்தா அதிலொருத்தர். நல்ல வளர்த்தியான பாராசாரிக் குதிரையும், வில்வண்டியும் கட்டிக்கொண்டு, கருத்த உடம்பும், கழுத்தில் வெண்சங்கு மாலையும் போட்டுக்கொண்டு ஊருக்குள் நடமாடுவாராம். நான் சொல்லுவது எழுபது எண்பது வருசத்துக்கு முந்தி. மூக்குக் கருத்து, முதுகெல்லாம் வெளுத்து, நல்ல காட்டெருது கனத்தில் கிண்ணென்று நிற்கும் காளை ஒன்று அவர் வளர்ப்பிலே சிறந்த வித்து என்று வெளியூர் வரைக்கும் பேர் இருந்தது. ஆட்களெல்லாம் வண்டிகட்டிக்கொண்டு வந்து அந்த மாட்டை விலைக்குப் பேசுவார்களாம். “காளிப்பட்டிச் சந்தையில் வாங்கிவந்த நேர்விருத்தி இவன். அஞ்சாறு தலைமுறை தொட்டு வந்த  கலப்பில்லாத ஆண் வாரிசு. பிள்ளை மாதிரி இருப்பவனை விக்கவா கொடுப்போன். போவே அந்தப் பக்கம்” விரட்டித் தள்ளுவாராம். உழுவதற்…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும் | நூல் வெளியீடு நிகழ்வு

ஒன்பது சிறுகதைகள் எழுதி முடித்து கைவசம் இருந்தன. ‘ஊருக்குச் செல்லும் வழி’ என்கிற கட்டுரைத்தொகுப்பு வெளியாகி, விற்பனைக்கு வந்து ஒரு மாதம் கூட முடிந்திருக்கவில்லை. அடுத்து எந்தப் பக்கம் கவனத்தைச் செலுத்த என்கிற மனத்தடையோடு நிற்கிறபோது இந்தச் சிறுகதைகளை எல்லாம் ஒரு ரவுண்டு திரும்ப வாசிக்கிற சூழல் அமைந்தது. ஊழ்வினை நம்மைச் சும்மாய் இருக்க விடாதில்லையா... 
அத்தனையையும் சீர்பார்த்து, முடிக்கிறபோது  ‘மைதீன் முதலாளி’ என்கிற தேங்காய்ப் பட்டணத்து கருவாட்டு வியாபாரியின் கதையான  “வள்ளம்” தனித்துவமாக மின்னி நின்றது. அதை உட்கார்ந்து ஓர் நாள் இரவு முழுக்க எழுதித் திருத்திவிட்டு, ஜோ டி குரூஸ் சாருக்கு அனுப்பிவைத்தேன்.

 "தம்பி.
நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் தேங்காப்பட்டனம் கடற்கரையில் நின்றபடி பாடு கேட்டது போலிருந்தது. ஆங்கில மாதங்களையே கேட்டுப் பழகிவிட்ட இன்றைய நிலையில் சித்திரைப்பாடு என்ற வார்த்தைப் பிரயோகமே கதைசொல்லி கார்த்தியோடு மனதளவில் நெருக்கமாக்கி விட்டது. சொன்ன சொல்லுக்கு மருவாதியோடு அறம் சார்ந்து வாழ்ந்தவர்கள் அன்று இருந்தார்கள். சிங்களத்தானுக்கு நம்ம ஊரு கருவாட்டைக…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும்

மழை இன்னும் கொட்டித் தீர்த்தபடியேதான் இருந்தது. நாளைக்குச் சந்திக்கலாம் என்று கடைசியாக ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது அவளிடமிருந்து. கொடிய இரவின் நீளத்திற்கு அது இன்னமும் அகலத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. போகலாமா வேண்டாமாவென்ற குழப்பம் ஒருபக்கம். போனாலும் என்னத்தைப் பேசுவது புரண்டு புரண்டு படுக்கிறேன் உறக்கம் பிடிக்கவில்லை கண்களுக்கு.
முதல்தடவை திருவான்மியூர் புத்தகக்கடையில் அவளைச் சந்திக்கும்போதே நீண்டநாளாகத் தெரிந்தவனைச் சந்தித்தது போல, அவளாகவே பெயரைச் சொல்லி அழைத்தாள். கிட்டேவந்து, ‘உங்க புக் வாங்கத்தான் வந்தேன்’ என்றாள். பெயரைச் சொல்லி அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டாள். படித்துக்கொண்டே ஏதோ ஒரு என்.ஆர்.ஐ ட்ரஸ்ட்டில் இயங்குவதாகச் சொன்னாள். கையில் வறீதையா கான்ஸ்தந்தின் எழுதின ‘என்னைத் தீண்டின கடல்’ இருந்தது. வெள்ளை நிற சல்வார், வெறும் நெற்றி, குதிரைவால் தலைமுடி என்று எந்த களேபரங்களும் இல்லாமல் பளிச்சென்று சிரித்தாள்.
*
இரண்டாவது தடவையில் எழும்பூர் ரயில் நிலைய நடைமேடையில் எதேச்சையாக அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. மின்சார ரயிலில் இப்போதுதான் வந்திறங்கியதாகச் சொன்னாள். “நீங்க!?” என்ற அவளுடைய…