Monday, 18 May 2015

வாடி ராசாத்தி - 36வயதினிலே

 




ஜோ-வுக்கு  நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் அட்டகாச ஒப்பனிங் 36 வயதினிலே.  “சினேகிதியே”வில் காட்சிக்குக் காட்சி பரபரவென்றோடும் வாசு*வாகட்டும்  “மொழி”யில் கட்டைவிரலை கம்பீரமாய் அசைத்து தன் இயல்பைச் சொல்லும் அர்ச்சனா*வாகட்டும் ஜோ மீதான ஈர்ப்பு இத்தனை ஆண்டுகள் பின்னும் ரசிக,ரசிகைகளிடம் அப்படியேதான் இருக்கின்றது.

 “36வயதினிலே” - இந்த ஸ்க்ரிப்ட்டை ஜோ பண்ணா நல்லா இருக்கும் என முடிவெடுத்த சூர்யாவுக்கு நிச்சயமாய் ஒரு பூச்செண்டு வழங்கலாம். இந்த கதாப்பாத்திரத்தை வேறு யார் செய்திருந்தாலும் வெள்ளிக்கிழமை ரிலீஸாகும் தமிழ் சினிமாக்களில் இதுவும் ஒரு படமாகக் கரை ஒதுங்கியிருக்கும்.

அம்மாவிடம் அடிக்கடி சொல்லுவேன், “நம்ம ஊரில் எதெல்லாம் பெண்கள் செய்யக்கூடாதுன்னு ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத தடை இருக்கோ அதெல்லாம் உலகத்திலே எங்காவது ஒரு மூலையில் சர்வசாதாரணமாக நடந்துகொண்டே தான் இருக்கு” என்று.  49 வயசெல்லாம் ஒரு வயசே இல்லை என்பதை அம்மா உணர்வதற்கு நாற்பத்து எட்டு வருடங்கள் செலவாகி இருக்கிறது.

மட்டம் தட்டி மட்டம் தட்டி அவளுக்குள்ளான திறமைகள் எல்லாவற்றையும் அவள் மனதுக்குள்ளே முதுமக்கள் தாழிபோல மூடிப்புதைத்து, மறுபடியும் அவள் எழுந்துவிடவேக்கூடாதென்று சுற்றி வட்டமாய் கல்லும் அடுக்கிவைத்து விட்டார்கள். அம்மாவுக்கு கைவினைப் பொருட்கள் பண்ணத் தெரியும். டி.வியில் ஒரு களிமண் பொம்மையைக் காண்பித்தால் போதும் அதைவிடச் சுலபமாய் இன்னும் அழகாய்ச் செய்துவிடுவாள். கோலங்கள், சமையல், திரைச்சீலைகள், வர்ணங்கள், மெத்தைவிரிப்புகள், பாசிகள், மாலைகள், இன்னும் இன்னும் ..

கடற்கரைக்கு ஒருநாள் அந்திநேரத்தில் சென்றிருந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அனிச்சை செயலாய் கடல் மணலை அலசி அலசி கிடைத்த சிப்பி உறைகளை கைக்குட்டையில் குவித்து எடுத்து வந்த மறுநாள் அது வீட்டு வாசலில் தோரணமாய்த் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அப்பா இறந்தபோது, அவர் படத்தை அம்மாவே தன் கையால் ப்ரேம் வடிவமைத்து வர்ணங்கள் தீட்டி வைத்திருந்தாள்.   இப்படி வீடு முழுக்க அம்மாவின் கைவண்ணங்கள் தான் நிரம்பி இருந்தது.  அம்மாவுக்கு ஏன் பீடி சுற்றுவது பிடிக்காது என்பதை பின்னாட்களில் தெரிந்துகொண்டேன்.

வீட்டுக்குப் பின்னே கொஞ்சம் இடம்விட்டுக் கட்டினோம். நிலத்தடி நீருக்குத் தோண்டின ஆழ்துளைக்கு அருகிலே, வயல்புரங்களில் இருப்பதுபோல் ஒரு சதுரத் தொட்டி அமைத்திருந்தாள்.  அதைச் சுற்றியே துணிதுவைக்கும் கல்லை அம்மாவே கட்டினாள்.  வீட்டின் பின்வாசல் படிகள் கூட அம்மா கட்டியதுதான்.

பயன்பாட்டுக்கு மீந்த தண்ணீர் ஓடைவழியாக செல்லும் இடத்தில் தென்னை வாழை, மா, பலா, கருவேப்பிலை, தக்காளி, கத்தரி, பூசணி, கீரைகள், வெங்காயம், முருங்கை, அவரை, கத்திரி, வெண்டை, பூச்செடிகள் என்று ஒரு தோட்டமே அம்மாவுக்கென இருந்தது. என் பெயரிட்ட தென்னை ஒன்றிற்கு மட்டும் அடிக்கடி தண்ணீர் ஊற்றுவேன். வாளி நிறைய தண்ணீர் கோரிக்கொண்டு போய் அந்தத் தென்னை வரப்பில் வைத்துதான் குளிப்பேன். அம்மாவுக்கு இந்த ஏற்றத்தாழ்வெல்லாம் கிடையாது லேசாக வெண்டை வாடிவிட்டாலே அம்மாவுக்கு கைகால் பரத்தம் கொண்டு தோட்டமே பழியாய் கிடப்பாள்.

வீட்டில் ஒரு முட்டை ஓடு, உரித்த வெங்காயத்தாள், ஆட்டாம் புழுக்கை, என்று எல்லாமே அம்மாவின் தோட்டத்திற்கான உரமாகிக் கொண்டிருந்தது. கார்ஷெட்டுக்கு ஒதுக்கிய இடத்தில் கடை நடத்தினாள். கடை என்ற பெயரில் கஷ்ட்டப்பட்டோருக்கு தன்னாலான உதவிகளைச் செய்தாள். அந்த சின்னக் கடையின் வரவு செலவு கணக்கு நோட்டை எடுத்துப் பார்த்தால் ஆயிரம் ரெண்டாயிரம் கடன் வாங்கியவர்களெல்லாம் இருப்பார்கள். பலரது குடும்ப கஷ்டங்களுக்கு உதவிக்கொண்டிருந்தாள்.

அத்தை அத்தையென்று பக்கத்து வீட்டுப் பெண்களெல்லாம் எங்கள் வீட்டில் வளைய வந்துகொண்டிருந்தார்கள்.  எல்லார் வீட்டின் சாவியும் எங்கள் வீட்டு உள்திண்ணைக்கு மேலே ஆணிகளில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும். கூடவே அவர்களது குடும்பச் சண்டைகளும்... பலர் வீட்டுப் பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வு சொல்லி அந்த சிற்றூருக்குள் ஒரு சீர்திருத்தமே தொடங்கி நடத்திக் கொண்டிருந்தாள் அவள்.  எவ்வளவோ காரியங்கள்  முன்னெடுத்துச் செய்யதாலும் அவை அத்தனையும் தன் வீட்டுக் கதவுகளுக்குள்ளிருந்தபடி தான்.

வருடங்கள் சில ஓடியதும் பிள்ளைகள் வளர்ந்து திருமணம் செய்துகொண்டதும் அவர்கள் போக்குகள் மாறத்தொடங்கிவிடும் என்பது பாவம் அவளுக்குத் தெரியவில்லை.  தேசாந்திரியாய்த் திரிந்துகொண்டிருந்த எனக்குச் சொல்லத் தெரிந்ததெல்லாம். “அம்மா உன் கதவுகளுக்கு வெளியே ஒரு உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அதையும் கொஞ்சம் கைப்பற்று” என்ற வார்த்தை மட்டுமே.

அவள் காலத்தில் படித்த மருத்துவம் அம்மாவுக்குக் கைகொடுத்தது. நிரம்பிய மன வருத்தங்களோடு வீட்டைவிட்டு வெளிவந்தவளுக்கு இயலாத மனிதர்களைக் கவனித்துக் கொள்வதிலிருக்கும் ஆத்ம திருப்தி பூரண மருந்தைக் கொடுத்தது. செவிலியாக தன்னை மாற்றிக் கொண்டாள். இவளுக்கென்றேயான பிரத்யோகமான அன்பு எல்லா மனிதர்களையும் நெகிழ்ச்சியுறச் செய்கிறது. அதுசரி ஆட்டுக்குட்டியை அத்தனை நேசிப்பவள் மனிதர்களிடம் கருணைகாட்டுவைதென்பது புதிதா என்ன.

கொஞ்சக்காலம் தைரியத்துக்காக என் கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டு நடந்தவள் இப்போது தன்னந்தனியாக மாநிலங்கள், நகரங்கள்,சிற்றூர்கள், கிராமங்கள் என்று தன் எல்லைகள் விரித்துப் பறக்கிறாள். அம்மா ஒரு தன்னம்பிக்கை மனுஷி என்பதைச் சொல்லிக் கொள்ளும் பிள்ளையாக இருப்பதில் தான் எத்தனைச் செருக்கு.

இன்றைக்கு ஃபேஸ்புக்கில் எந்த அடையாளங்களும் இல்லாமல் பூங்கோதையாகவே நுழைந்து, எழுதிக் கொண்டிருக்கும் அம்மாவின் சிறகுகளுக்கு வானமே எல்லை. பெண்ணிற் சுதந்திரம் போற்றுக என்பதை எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்ததும் இதே பெண் தானே!.

36 வயதில் மட்டுமல்ல 46லும் நினைத்ததைச் சாதிக்கலாம்.  படத்தில் இடம்பெற்ற பாடல் வரிகளை இங்கே நினைவு கொள்கிறேன்.



தங்கமுனு ஊரு உன்ன மேல தூக்கி வைக்கும்...
திண்டுக்கல்லு பூட்டு ரெண்டு மாட்டி பூட்டி வைக்கும்...
விட்டு வாடி ராசாத்தி... உன்ன நீயே காப்பாத்தி...
ராசாத்தி.. ராசாத்தி... ராசாத்தி...
நீ வாடி ராசாத்தி... அட வாடி ராசாத்தி... 


பொட்டப்புள்ள போக உலகம் பாதை போட்டு வைக்கும்...
முட்டுச்சந்து பாத்து அந்த ரோடு போயி நிக்கும்...
படங்காட்டும் ஏமாத்தி... கலங்காத ராசாத்தி... 

ஊரே யாருனு கேட்டா...
உம்பேர மைக்கு செட்டு போட்டு உறுமிக் காட்டு...
காட்டு... காட்டு... காட்டு... காட்டு...”


- முதல் நாள் இரவே ஜோவுக்காக படத்துக்குச் சென்றிருந்தேன். ப்ரேமுக்கு ப்ரேம் ஜோ ஜோ ஜோதான்.  முற்பாதியில் இருந்த காட்சி இணைப்பு கதைக்கு பக்காவாக வழு சேர்க்க டைமிங் வசனங்கள். நிறைய நடிகர்கள், காட்சிகள் என்று அழுத்தமாகச் சென்றுகொண்டிருந்த கதை மாரத்தானுக்குப் பின் தள்ளாடுகிறது. வலுவான காட்சி அமைப்பென்று பார்த்தால் ஜோ எடுக்கும் செமினார் மட்டுமே. இளவரசுவும் ஜோவும் இடம்பெறும் அந்த கெமிக்கல் காய்கறி பேக்டரி காட்சிகள் எல்லாம் மக்கள் மண்டையில் உரைக்கும்படி இன்னும் ஆழமாய் எடுத்திருக்கலாம்.

பிற்பாதி கதையில் ஜோ (அஜீத்தை விட) அதிகமாய் நடக்கிறார். பறக்கிறார். சிரிக்கிறார். அபிராமிக்கு வேறு அத்தனைக் க்ளோசப்புகள் வைத்து தமிழ் சினிமா ரசிகனைப் பயங்காட்டுகிறார்கள். சமையல்காரப் பாட்டியின் துடுக்குத் தனமும், கண்ணீரும் மெட்ராசின் நிறைய இட்லிக்காரப் பெரியம்மாக்களின் அடையாளம். படத்தில் அத்தனை கதாப்பாத்திரங்கள் இருந்தும் யாரையும் சரியாய்ப் பயன்படுத்தாதது போல ஒரு ஏமாற்றம். பாலச்சந்தர் படங்களில் வரும் அலுவலக நண்பன் கதாப்பாத்திரம் மட்டும் ஓகே. ஆனால் அவரையும் கடைசியில் தமிழ் புத்தகங்கள் பரிசாய்க் கொடுப்பவன் என்று வாருகிறார்கள்.  

ஜோ நடத்தும் மொட்டைமாடி காய்கறிப் புரட்சி என்னதான் சாதனைகள் செய்திருந்தாலும் மனதில் பதியாத காட்சிகளாய் நகர்கிறது. ஜோவை ரசிப்பவர்களுக்குக் கூட இந்தக் குறை தெரியவந்துவிடுவதுதான் இயக்குனரின் ஏமாற்றம். ஏழாம் அறிவு படத்தில் முருகதாஸ் கேமிராவின் பின் அமர்ந்திருக்க சூர்யா, “மஞ்சள் பற்றியும், கறவைகள், உணவுப்பழக்கம் பற்றியும்” பேசும் நான்குவரி வசனம் அளவுக்குக்கூட உரைக்கவில்லை. மற்றபடி கதைக்கருவுக்காக பெரிய அப்ளாஸ். தவிர மீண்டும் ஜோ அதற்காக ஒரு ஹார்ட்டின். (சுஜாதாவின் “மீண்டும்ஜீனோ” மாதிரி).


வேறென்ன சொல்ல படத்தைப் பாருங்கள். எல்லா ஆண்கள் கையிலும் ஒரு திண்டுக்கல் பூட்டு இருப்பதை உணரலாம். அது தாய், காதலி, மனைவி, மகள் என்று யாரையேனும் ஒரு பெண்ணை பூட்டி இருக்கும் அல்லது பூட்டத்துடிக்கும் என்பதை உணர்ந்துகொண்டு கொஞ்சம் சாவியைத் தேடலாம். 


- கார்த்திக். புகழேந்தி.
 18-05-2015.
























Monday, 11 May 2015

சந்திர நந்தி முதல் சர்வசிவ பண்டிதர் வரை - செஞ்சி வரலாற்றுச் சுற்றுப் பயணம் 09-05-2015

 “நாங்கள் முதலில் பாறைகள் குவிந்து கிடந்த குன்றுகளின் மீது ஏறினோம். அங்கே குகைகளுமிருந்தன. பின்னே பெரும் பாறையினைக் குடைந்து கட்டியிருந்த குடைவரைக்குள் நுழைந்திருந்தோம். எங்கள் வயது அப்போது ஆயிரத்து நானூறு ஆண்டுகள் இளைத்திருந்தது.” 



னுவல் புத்தக நிலையத்தின் சார்பில் ஏற்பாடு செய்திருந்த மூன்றாவது வரலாற்றுச் சுற்றுலாவில் நேற்றைக்கு (09-05-2015) நானும் நண்பர் கேசவனும் கலந்துகொண்டோம்.  

காலை சுமார் 6.30 மணிக்கே திருவான்மியூரில் அமைந்துள்ள புத்தக அரங்கில் சுற்றுலாவில் பங்கெடுப்பவர்கள் குழுமத் தொடங்கியிருந்தோம். ஏழு மணி முப்பது நிமிடங்களுக்கு கிண்டி, தாம்பரம் வழியாக இடையில் இணையும் குழுவினர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு பயணம் துவங்கியது.   வண்டலூர், மேல்மருவத்தூர் வழியாக திண்டிவனம் அடைந்து அங்கிருந்து மேற்கு நோக்கி சுமார் 28கி.மீட்டர் தூரம் பயணித்து செஞ்சியை அடைந்தோம்.  

பனுவலின் இரண்டாவது தொல்லியல் சுற்றுலாவில் காஞ்சி, திருப்பருத்தி குன்றம் ஆகிய ஊர்களில் எங்களை வழிநடத்திய பேராசிரியர். ஆ.பத்மாவதி அவர்களே இம்முறையும் எங்களை வழிநடத்தினார்.

பேராசிரியர்.பத்மாவதி ஆனையப்பன்


கடந்த முறை ஏற்பாடு செய்திருந்த அதே அளவிலுள்ள பேருந்து என்பதால் இம்முறையும் ஐந்துமாத குழந்தை முதல் எழுபது வயது பெரியவர் வரை சுமார் 46 பேர் வரை இடம்பெற்றிருந்தோம். ஆண்பெண் சதவிகிதம் (56% + 44%). 

செஞ்சி அடையும் வரைக்கும் பேருந்து பின்னிருக்கைக் காரர்களின் உற்சாகம் மிகுந்த பாடல்களால் நிரம்பி வழிந்தது. அதோ அந்த பறவைபோல வாழ வேண்டும்... டி.எம்.எஸ்சில் தொடங்கி,  இளையராஜா,  நாகூர் ஹனிபா என்று ஒருவரையும் விட்டுவைக்கவில்லை. தோழர்கள் முழுநேரப் பாடகர்களுக்கெல்லாம் டஃப் கொடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

நேயர் விருப்பம், விட்ட வார்த்தையில் தொடங்கும் சுற்று என்று இரண்டு மணி நேரம் மேல் கச்சேரி களைகட்டியது.  சிலர் வரிகளைத் துல்லியமாக நினைவு வைத்துப் பாடி அசத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். நாங்கள் கூகுளில் லிரிக்ஸ் துணையுடன் கோரசுக்கு மட்டும் உச்சஸ்தாதியில் குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தோம்... ல லலா... லா... லாஹ் லலா லா லாஹ்.. 

மலையுச்சியில் அமைந்துள்ள செஞ்சிக் கோட்டைக்குப் பக்கவாட்டில் அமைந்துள்ளது திருநாதர் குன்றம். இந்த இடத்திற்கு  “சதுர்விம்சதி ஜினாலயம்” என்றும் பெயராம்.  தமிழ்நாட்டில் கிடைத்த கல்வெட்டுச் சான்றுகளில் மிகச் முக்கியமானதாகக் கருதப்படும் சமணர்களின் கல்வெட்டு ஒன்று இங்குள்ள பாறையொன்றின் மீது அனாமத்தாக பொறிக்கப் பட்டுள்ளது.

கல்வெட்டு வரலாற்றில் முதன் முதலில் “ஐ” என்ற எழுத்து இங்குதான் கண்டுபிடிக்கப் பட்டுள்ளது.
ஐ  ( 9ம் நூற்றாண்டு ) 

அந்தக் கல்வெட்டில் எழுதப்பட்டுள்ள  ஐம்பத்து ஏழு நாட்கள் உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்நீத்த சந்திர நந்தி என்ற துறவி  பற்றிய குறிப்பும், மற்றொரு கல்வெட்டில் இளைய பட்டாரர் என்ற சமணத்துறவி முப்பது நாட்கள் வடக்கிருந்து உயிர்நீத்த குறிப்பும் செதுக்கப்பட்டுள்ளது.

திருநாதர் குன்றம்











குன்றின் மேலே கொஞ்சம் தூரத்தில் முக்குடையுடன் சமணர் ஒருவரின் நின்றசீர் உருவமும்,  குன்றின் உச்சியில் இருபத்து நான்கு தீர்த்தங்கரர்களில் உருவங்கள் செதுக்கின பெரிய பாறை அமைந்துள்ளது. 24 தீர்த்தங்கர் பற்றி கழுகுமலைக் வெட்டுவான் கோவிலுக்கு அடுத்து இங்கே தான் காணப்படுகிறது ஆனால் இங்கு அவர்களின் இலாஞ்சினையோ பெயரோ குறிப்பிடப் படவில்லை. இவர்களில்  நான்காவதான ஒருவருக்கு  “அம்பவழமேனி சம்பவ நாதன்” என்று பெயராம், அவரை அழைக்கும் போதெல்லாம் தமிழ் கொஞ்சி விளையாடியிருக்குமே.


மலையிலிருந்த ஆடு மேய்க்கும் சிறுவர்களிடம் பேச்சுக்கொடுத்து அங்கிருந்த தாழ்வான குகைக்குள் நுழைந்து சென்றேன். குருவிகள் சப்தமும் குளிர்ச்சியும் அடித்த வெயிலுக்கு அப்படி ஒரு இதம். திருநாதர் குன்றிலிருந்து கீழிறங்கி பேராசிரியர் சமணர்களின் வாழ்க்கைமுறையையும், தமிழ் இலக்கண நூல்களில் சமணர்களின் பெரும்பங்களிப்பையும், பொன்னும் பொருளும் தேவைப்படாத சமணர்க்கு மன்னர்கள் ஆடுகள் (ஆட்டுப்பாலில் நெய்யுருக்கி நெய்யில் விளக்கெரிக்க ) வழங்கிய குறிப்புகளையும் விவரித்தார்.

திருநாதர் குன்றிலிருந்து பேருந்து புறப்பட, 17கி.மீட்டர் தொலைவில்  தமிழ் நாட்டின் முதல் குடைவரை கோயில் (மலைப்பாறைகளைக் குடைந்து அமைக்கப்பட்ட மண்டபம் அல்லது கோவில்) என்று அறிமுகத் தோடு வந்து இறங்கிய இடம் “மண்டகப்பட்டு”.

ஒற்றையடிப்பாதையிலே வட்டக் கிணறு ஒன்று அமைந்திருக்க ஊர்மக்கள் குடங்களில் தண்ணீர் இறைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.  வேடிக்கைபார்க்கும் அந்த மக்களிடையே நுழைந்து, விச்சித்திர சித்தன், நித்திய வினிதன் என சுமார் நானூறுக்கும் மேல் சிறப்புப் பெயர்கள் கொண்ட முதலாம் மகேந்திர வர்மரின் முதல் குடைவரைக் கோவிலை நெருங்கினோம்.


எட்டு தூண்களும், இருபக்கம் துவாரபாலகர்களும் பல்லவச் சாயலுடன் நிற்கும் அந்த குடைவரை தமிழ்நாட்டின் முதல் குடைவரைக் கோயில் அல்ல என்பதை பேராசிரியர் கொஞ்சம் உற்சாகமாகவே எடுத்துச் சொன்னார்.

தமிழ்நாட்டின் முதல் குடைவரைக்கோயில் பல்லவனுக்கும் முன்பாக பாண்டிய மன்னன் எழுப்பியிருக்கிறான் என்பதே அந்த உற்சாகத்துக்குக் காரணம். பேராசிரியர் மட்டுமல்ல நானும் பாண்டிய நாட்டுக் காரர்கள் என்பதால் மண்மீதான செருக்கு கொஞ்சம் வெளிப்பட்டுத்தான் விட்டது ஹஹ!

மகேந்திரவர்மரை பட்டயங்கள் எல்லாம் மகேந்திரர் என்று அழைத்தபோதும் தன்னுடைய கல்வெட்டுகள் எதிலும் அந்தப் பெயரை அவர்பயன்படுத்தாதது ஆச்சர்யமே. நித்யவினிதனுக்கு  “என்றும் அடக்கமுள்ளவன்” என்று பொருள் இருப்பது ரொம்பவே பொறுத்தம் தான் போல.

மகேந்திர வர்மரால் (கி.பி590-630) தரையிலிருந்து சுமார் பன்னிரண்டு அடிகள் உயரத்தில் குடைந்தெடுக்கப்பட்டுள்ள இந்த குடைவரை கோயிலின் முதல் துணில், “ விசித்திர சித்தனாகிய நான் பிரம்மா விஷ்ணு சிவனுக்கு மரம், உலோகம், சுதை எதுவுமில்லாமல் இந்தக் கோயிலை எழுப்பியுள்ளேன்” என்று நானூறு ஆண்டுகள் முன் எழுதி வைத்துள்ள கல்வெட்டும் சான்றாக நிற்கின்றது.

மண்டகப்பட்டு -குடைவரை கோயில்

நாங்கள் அந்த கல் மண்டபத்தில் உள்நுழையும் போது ஆயிரத்து நானூறு ஆண்டுகள் முன்னே பல்லவன் இந்தப் பாறையைக் கண்ட காட்சியும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கரம்பி எடுத்து கருவறை மண்டபம் வரைக்கும் கட்டிமுடித்த அந்த நூற்றாண்டும் கண்முன் வந்து போனது.   ஆம் நாங்கள் முதலில் பாறைகள் குவிந்துகிடந்த குன்றுகள் மீது ஏறினோம். பின்னே பெரும் பாறையைக் குடைந்து கட்டியிருந்த குடைவரைக்குள் நுழைந்திருக்கிறோம் எங்கள் வயது அப்போது ஆயிரத்து நானூறு ஆண்டுகள் இளைத்திருந்தது.

பல்லவன் மண்டபத்திலே மதிய உணவினை முடித்துவிட்டு அங்கிருந்து நேரே எண்ணாயிரம் நோக்கிப் புறப்பட்டோம். எண்ணாயிரத்துக்கு அன்றைய பழைய பெயர்  “ராஜ ராஜ சதுர்வேதி மங்களம்”. இங்குள்ள கோயில் ராஜ ராஜ விண்ணகரமாய் இருந்து இன்றைக்கு அழகிய நரசிங்க பெருமாள் கோயிலாய் நியூமாரலஜிப் படி பெயர்மாற்றம் செய்யப்பட்டுவிட்டது. (!)

கோவிலின் உட்புறம் நுழையும் முன்பே அதன் வரலாற்றை எடுத்துரைக்க ஆரம்பித்துவிட்டார் பேராசிரியர்.ஆ.பத்மாவதி அவர்கள்.

 900 வருடம் பழைமையான வேதங்கள் கற்றுக் கொடுத்த கல்லூரி ஒன்று இயங்கியதையும், என்னென்ன பாடங்கள்,  மாணாக்கர்கள், மாணாக்கியர்கள், ஆசிரியர்கள், கேட்போர் எத்தனையெத்தனை பேர், அவர்கள் உணவுக்கு வழங்கிய வயல் எத்தனை (45) வேலி நிலம், பொற்கழஞ்சுகள் எவ்வளவு,  வசூல் செய்யும் பங்கு (1/16 பங்கு) எவ்வளவு, வணிகர்கள் தரவேண்டிய அரிசியின் தரம் முதற்கொண்டு கல்வெட்டு ஆய்வில் கிடைத்த துல்லியக் கணக்குகளை எடுத்துச் சொன்ன போது அத்தனை பேரும் பிரம்மித்துப் போனோம். சோழ நிர்வாகம் என்றால் சும்மாவா.. ஆனால் இதை அத்தனையையும் சோழப்பிரதிநிதி ஒருவர் முன்னிலையில் கிராம சபையினரே நிர்வகித்திருக்கிறார்கள்.  இதுவே நம் ஊர் எம்.எல்.ஏ ம்ஹூம் கவுன்சிலரே போதும் ஸ்வாஹா தான்....

விண்ணகரத்தின் பிரகார உட்புறம் நுழைந்ததும் இராமானுஜர் அமர்ந்திருக்க, ஒரு காலை தரையிலும், மற்றதை தன் மனைவியாரின் மடியிலும் வைத்து பன்றி அவதாரத்தில் இருந்த வழிபாட்டுச்சிலையை  செல்போன் வெளிச்சத்தில் பார்த்துக் கொண்டோம்.  அந்நேரம் கோவிலுக்குள் பவர்கட்டாக இருந்தது கடவுள் சித்தமென்றால் நாமென்ன செய்யமுடியும்.

கோவில் முழுக்க புதுப்பிப்புப் பணிகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. தரையிலிருந்து இரண்டரை அடி ஆழத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கல்வெட்டுகளை கிரில் போட்டு மூடியிருந்தார்கள். சுற்றுப் பிரகாரத்தில் இறங்கி, பயணத்தில் கலந்துகொண்டவர்கள் சூழ்ந்து நிற்க, கல்வெட்டுகளில் எப்படி படி எடுக்கப் படுகிறது என்ற செயல்விளக்கத்தை பேராசிரியரும் தொல்லியல் துறையைச் சேர்ந்த  திரு. ________________ (தற்சமயம் நினைவில்லை ) அவர்களும் செய்து காண்பித்தார்கள்.

அதன்படி, கல்வெட்டில் பாசி, தூசு, அழுக்குகள் இருந்தால் அது நீக்கப்பட்டு, தண்ணீர் கொண்டு நனைக்கப்படுகின்றது. அடத்தி மிகுந்த வெள்ளைத்தாள் ஒன்றை ஈரமான பரப்பின் மீது ஒட்டி, காற்றுக் குமிழ்கள் ஏதுமில்லாமல் நீக்கப்படுகிறது. பின் beating Brush என்றழைக்கப்படும் நார்மட்டையால் தாள்
ஒட்டப்பட்ட பகுதியில் அடிக்க கல்வெட்டின் குழிவான பகுதிகளில் எழுத்து அப்படியே பளிச்சிடுகிறது. தொல்லியல் துறைக்காரர்கள் தங்களுக்கென துத்தநாகம் இன்னும் சில தனிமங்கள்,கனிமங்கள் கலந்து செய்த பிரத்யோக மையினை டேபர் என்றழைக்கப்படும் மிருதுவான பஞ்சுப்பொதியில் தோய்த்து தாள் மீது தடவ கொஞ்சம் கரடு முரடாகவே கல்வெட்டில் எழுத்து இருக்கும் இடங்களைத் தவிர மற்ற இடங்கள் கருப்பேறுகின்றது. இந்த தாள் காய்ந்ததும் பின்புறமாக மடித்து அலுவலகத்துக்குக் கொண்டுபோய் எழுத்துகளை அடையாளம் காண்கின்றனர்.

எண்ணாயிரம் - கல்வெட்டு படியெடுக்கும் முறை செயல் விளக்கம்

இன்றைக்கிருக்கும் தொழில்நுட்பங்கள் பலவற்றைக் கணக்கில்கொண்டு பார்க்கும் போது பழமையான முறையாகவே தோன்றுகின்றது. ஆனால் அவர்கள் இதனிலும் மெருகேற்றின தொழில்நுட்பத்தை தொல்லியல் துறைக்கு அறிமுகம் செய்ய யார் முனைப்பு காட்டுகிறார்கள்?

எண்ணாயிரத்தில் சோழனின் கலைவடிவங்களின் முன்னே அங்கங்கே நின்று புகைப்படங்கள் சில எடுத்துக் கொண்டோம். அதற்குள் எல்லோரும் கிளம்பிவிட தனி வாகனத்தில் வந்திருந்த  “மாணக்கியர்கள் மட்டும்”  (சொல்லாடல் உபயம் சோழர்கள்)  குறிப்புகள் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சொல்ல மறந்ததென்னவென்றால் எண்ணாயிரத்தில்  கவி காளமேகப் புலவர் பிறந்தார் என்ற கருத்தும் நிலவுகிறது.  அட அவர்தாங்க நம்ம ”தாதிதூ தோதீது தைத்தைதூ தோதாது” புலவர்.

எண்ணாயிரத்தில் மூன்றாவது தளத்தை முடித்துவிட்டு கடைசியாக வந்து சேர்ந்தது  “எசாலம்” வந்து இறங்கியதுமே நம்ம ஊர் மாரியம்மன் கோவில் போல வண்ணம் பூசப்பட்ட சிவனும் பார்வதியும் இது பழைமையான கோவில் தானா என்ற அச்சத்தை விதைத்தனர். உள்ளே நுழைந்து பார்த்தால் மாற்றங்கள் அப்பட்டமாய் தெரிந்த காங்க்ரீட் கூரைகளும் பூச்சுகளும் எசாலத்தின் பழைய அடையாளத்தை அது துறந்து பல காலங்கள ஆனதை உணர்த்தியது. அதன் முக்கிய காரணம் 1987ல் இங்கு கிடைத்த 15 செப்பேடுகளும், சிலைகளுமாகக் கூட இருக்கலாம்.

கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தை இராஜேந்திர சோழன் கட்டினான் என்று காலம் காலமாக கூறி வந்தாலும் வலுவான சான்று இந்த எசாலம் செப்பேடுகளில் தான் கிடைக்கப்பெற்றுள்ளன. பகீரதன் ஆகாய கங்கையைப் பூமிக்குக் கொண்டு வந்தது போல், கங்கை நீரை சோழநாட்டிற்கு கொண்டுவந்து, பேரேரியை உருவாக்கியதுடன்  கங்கை கொண்ட சோழபுரியையும் உருவாக்கி சிவபெருமானுக்கு பெரிய கோயிலையும் இராஜேந்திரன் கட்டினான் என்கிறது எசாலம் செப்பேடு.

எசாலம் திருக்கோயிலை ராஜேந்திர சோழர்களின் குருவான சர்வசிவ பண்டிதர் என்பவர் எடுப்பித்தார் எனவும், இக்கோயிலுக்கு விக்கிரம சோழ நல்லூர் என்ற ஊர் தானமாக அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

திருப்பணிக்காக கோவிலைச் சீர் செய்யும் போது, இந்தச் செப்பேடும் சிலைகளும் கிடைத்ததாம். அப்படித் தோண்டும்போது சிலைகளின் முகம் சேதமடைந்துவிடக்கூடாதென முகத்தை தரையை நோக்கிக் கவிழ்த்தி வைத்திருந்திருக்கிறார்கள் சோழன்வழி வந்தவர்கள். இந்த கோவிலின் கருவறை விமானம் முதல் தூண்கள், நுழைவு வாயிலில் அமைந்துள்ள துவார பாலகர்,  நந்திக்கு எதிரேயுள்ள கல்சன்னல் வரை
அத்தனையிலும் அப்படி ஒருகலைநயம்.

கல் சன்னலில் ஒவ்வொரு தையிலும் முதல் நாள் வெயில் வந்து பரவி உள்ளிருக்கும் சிவலிங்கத்தின் மேல் படருமாம். ஆனால் அதற்கு வாய்ப்பே இல்லாமல் நந்திக்கு காங்க்ரீட் கூரை அமைத்து தங்கள் கலைதாகத்தைத் தீர்த்துக் கொண்டிருக்கிறது கோவில் அறங்காவலர் குழு. அதுமட்டுமில்லை கலைநயம் மிக்க கல்சன்னலில் மீந்துபோன தீக்குச்சிகளும் எண்ணெய் பிசுகுகளுமாக நாசம் செய்து வைத்திருக்கிறார்கள்.  “ஜெயங்கொண்ட சோழ மண்டலத்து பனையூர் நாட்டு தனியூருக்கு வந்த சோதனை”.


  


















எசாலம் கோவிலைப் பற்றி திரு.ஸ்ரீதர் அவர்களும்,  பேராசிரியரும் பல விபரங்களை எடுத்துரைத்தார்கள். எசாலம் கோவில் சுவர் முழுக்கக் கல்வெட்டுத்தான்.   “ஸ்ரீராஜேந்திரத் தேவர்” என்று குறிப்பிடப்பட்ட இடத்தை நண்பரின் காமிராவின் துணைகொண்டு புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டேன்.
கூடவே பயணத்தில் உடன் வந்திருந்த வெகுசிலரையும்..



                                     
                                                                   






                                                                   


                                         








திருநாதர் குன்றம், மண்டகப் பட்டு, எண்ணாயிரம் , எசாலம் ஆகிய நான்கு இடங்களையும் ஒரே நாளில், அதுவும் கோடை காலத்தின் மையத்தில் எந்த தடங்களுமில்லாமல் எங்கள் குழு சுற்றிப் பார்த்து முடித்தது. எசாலம் ஊரின் போஸ்ட் ஆபீஸ் முன்னே குழுவினர் அமர்ந்திருக்க நினைவுப் பரிசுகள் வழங்கப் பட்டது. புத்தக நிலையத்தில் இருந்து நினைவுப் பரிசாக வேறு என்ன கொடுப்பார்கள் “புத்தகங்களே தான் நினைவுப் பரிசு”.  பேரா.பத்மாவதி அவர்களுக்கு “மிளிர்கல்” நாவல் நினைவுப் பரிசாக வழங்கப் பட்டது.



பயண நேரம் தாமதமாக அமைந்தாலும் பத்திரமாகவும், திருப்தியாகவும் வீடுவந்து சேர்ந்தோம். என்ன ஒன்று தேர்வுகள் முடிந்த விடுமுறையிலும் மாணவர்களாக ஊர்சுற்றிய பொறுப்புணர்ச்சியைத் தான் வீட்டில் உள்ளவர்கள் நம்பமறுக்கிறார்கள். ஹாஹா ஆம் இது ஒரு கல்விச் சுற்றுலாவாகவே எங்களுக்கு அமைந்தது.

பொதுவாக கோவில்களின் மீதான நம்முடைய கருத்தியல் பக்தி அடைப்படையில் பழக்கப் படுத்தப்பட்டது. ஆனால், கோவில்கள் நம்முடைய வரலாற்று ஆவணங்கள். இந்த கல்வெட்டுகளை வாசிக்கும் போது எழுதியவனின் காலத்தை நாம் திரும்பிப் பார்க்கிறோம்.
இந்த குடைவரைக்குள் நாம் நுழைகையில் நம் முப்பாட்டன்களின் முப்பாட்டன் நடந்த தடங்களின் மீது நிற்கிறோம்,

இந்த சிற்பங்கள் ஒவ்வொன்றும் நம்முடைய மூதாதையின் சாயல் எப்படி இருக்கும் என்பதின் காட்சி உருவங்கள்.  இதை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் சொல்லும் சமூகமாக நாம் கற்றுக் கொள்கிறோம் என்ற திருப்திதான் இந்த பயணங்களில் கிடைக்கிறது. கற்றுக் கொள்ளாவிட்டாலும் கூட பத்திரமாக அடுத்த தலைமுறைக்கு மிச்சம் வைத்துப் போக வேண்டிய பொறுப்பையாவது உணர்ந்து கொள்வோம் என்ற நம்பிக்கை உருவாகிறது.

அடுத்ததாக நான்காவது வரலாற்றுப் பயணம் தஞ்சாவூருக்கு ஆகஸ்ட் மாதம் இரண்டுநாட்கள் என்று அறிவித்திருக்கிறார்கள்...
பயணங்கள் தொடரட்டும்..

நான் போய் அந்த பாண்டியன் குடைவரை பற்றிய பிரதாபங்களைத் தேடிப் படித்துவிட்டு வருகிறேன். அட சொந்த ஊர் பெருமையை நாங்க பேசாம யார் பேசுவா!




-கார்த்திக். புகழேந்தி.
05-11-15.




There was an error in this gadget