Skip to main content

உப்பு புளி மொளகா....



தோழமை ஒருவரோடு வாட்சப்பில் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். நகரத்து உணவு விடுதிகளில் பதார்த்தங்களை,“ ஸ்டார்ட்டரில் தொடங்கி டெசர்ட் வரைக்கும்” விதவிதமாக விரும்பிச் சாப்பிடும் அனுபவத்தைச் சிலாகித்துக் கொண்டிருந்தார்.

விதவிதமாகச் சமைக்க ‘மட்டுமே’ தெரிந்து வைத்திருந்த தலைமுறைப் பெண்கள் தனக்குப் பிடித்ததை தேர்ந்தெடுத்து விரும்பிச் சாப்பிடுவதைப் பற்றி பெருமையாக சொல்லும் போது கேட்கவே மகிழ்ச்சியாயிருக்கிறது. காலம் எவ்வளவு மாறிவிட்டது என்றேன்.

ஆமாம், சமைக்க மட்டுமே தெரிந்தவர்கள் சாப்பிட மட்டுமே தெரிந்தவர்களாக உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று புன்னகைக்க வைத்தார். ஏதோ வென்னீரில் கொதிக்கவிட்டு இந்த மேகி மட்டுமாவது கைகொடுத்து வந்தது அதுவும் போச்சு என்ற ஆதங்கமும் வெளிப்பட்டது.

நிஜம் தான். வருங்காலங்களில் அம்மாவின் சமையலை சிலாகிக்கும் குழந்தைகள் அரிதாகிவிடுவார்களோ என்னவோ. ஒரு ஹைக்கூ படித்தேன். “விமானங்களை அனாயசமாகவும் பட்டாம்பூச்சிகளை ஆச்சர்யமாகவும் கடக்கும் நகரத்துக் குழந்தைகள்” என்று.

புதிதாய் திருமணமான அத்தனை மாப்பிள்ளைகளையும் நமட்டுச் சிரிப்போடு வீட்டில் சமையல் எல்லாம் எப்படி என்ற கேள்வி உதிர்க்கிறோம் தானே. உப்பு குறைவாகவும், உளுந்து கூடுதலாகவும் என்று தினம் ஒரு சுவைகளில் உணவு சமரசங்களோடு படைக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. அஷ்டகோணலாய் முகத்தை வீட்டில் மட்டும் சுளித்துவிட்டு ஆபீசில் மனைவி சமையலை பொறுத்துக் கொள்கிற கணவன்கள் தியாகிகளேதான். இந்த தியாகம் அன்பை வளர்க்கும்.

நல்லவேளையாக மேன்சன் காலத்தில் எனக்கும் மணிகண்டனுக்கும் கூட வாய் ருசிக்குச் சமைக்கத் தெரிந்திருக்கிறது. எல்லாம் இந்த உப்பு, காரம் கொண்ட சைவ,அசைவ சமாச்சாரங்களில் தான். அம்மா வைப்பது போல ஒரு சாம்பார் வைக்கவேண்டுமென்றால் திண்டாடித்தான் போகிறோம்.

பிரகாஷ்ராஜ் நடித்த ”உன் சமையலறையில்” திரைப்படத்தில் ஒரு பாடல் வரும். ‘இந்த பொறப்புத்தான் நல்லா ருசிச்சு சாப்பிட கிடைச்சது” விட்டால் நாள் முழுக்க அந்த பாடலைப் பார்த்தே ருசியாறிக் கொள்ளலாம்.

சின்னவயதில் கிரிக்கெட் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் போது
தண்ணீர் குடிக்கச் செல்லும் டீக்கடையில் நண்பன் ஐய்யப்பனின் சித்தப்பா வெங்காய வடை சுடும் வாசத்தில் மயங்கி அங்கேயே நின்று கொண்டிருப்பேன். நாங்கள் வசித்த தெருவிற்கு ஒரு வாசமுண்டு.
சனிக்கிழமைகளில் எல்லா வீடுகளிலும் மீன்குழம்பு வாசமடிக்கும். ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆடு, கோழிக்குழம்பு வாசம்.

என் கை மணக்குதா இன்னைக்கு எங்க வீட்டில் இன்ன குழம்பு என்று பெருமை பீத்திக்கொண்ட பொடிப்பயல்களாக வாழ்ந்து தீர்த்ததை இன்னுமொருமுறை நினைத்துப் பார்க்கத் தோன்றுகிறது. தெருமுனைவீட்டில் ராஜி அக்கா குடியிருந்தார்கள். அவர்கள் வீட்டு மீன்குழம்பு வாசம் இதோ இந்த வார்த்தையை எழுதும் போதே பசியைப் புரட்டுகிறது.

ராஜி அக்கா போலச் மீன்குழம்பு வைக்கும் பெண்ணாகப் பார்த்து கல்யாணம் கட்டிக் கொள்ளவேண்டும் என்றெல்லாம் நினைத்ததுண்டு. ஆனால் விதியின் விளையாட்டு மீன்குழம்பு மாத்திரம் நன்றாக வைக்கத் தெரிந்த பெண்ணை அனுப்பி வைத்துவிட்டார். பாத்திரம் கூட நாம் தான் தேய்க்க வேண்டும் போல..

ஒரு காலத்தில் பெண்குழந்தை பிறப்பே சாபம் என்று கருதப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. நான் சொல்லும் ஒருகாலம் பிந்தைய வேத காலம் வர்த்தமானருக்கும் புத்தருக்கும் முன்பிருந்த காலம்.
(கி.மு 1000முதல் 600வரை).

ஆனால் அன்றைக்கே காத்யாயினி, கார்கி, மைத்ரேயி போன்ற பெண்கள் மேதைகளாய் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். அதுபோல சமையலைக் குற்றஞ்ச் சொல்வது போல நான் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் எங்காவது அட்டகாசமாய் சமைக்கும் இக்காலப் பெண்கள் அஞ்சறைப் பெட்டியின் வாசனையோடு வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். அவர்களுக்கு வாக்கப்படப்போகின்றவர் பாக்கியவான்.





- கார்த்திக் புகழேந்தி
27-06-2015.

Comments

  1. வலைச்சர ஆசிரியருக்கு வாழ்த்துகள்...

    ReplyDelete
  2. சிந்தனையைத் தூண்டிய பதிவு...படித்தவுடன்...'நெசமாலுமே இல்ல...!?" என்று தோன்றியது...! வாழ்த்துக்கள் !

    ReplyDelete
  3. அருமை நண்பரே....

    வலைச்சரத்தில் இந்த வாரம்.... உங்கள் வாரம்! - வாழ்த்துகள்.

    ReplyDelete
  4. ரொம்பவே சுவைத்தோம் உங்களின் இந்தப் பதிவை....ரொமப்வே வாசனை இங்க வரை வீசுது...ஆமா என்ன வாசனை?!!!

    ReplyDelete

Post a Comment

மேலான விமர்சனங்கள் வரவேற்கப்படுகின்றது

Popular posts from this blog

‘நல்ல சுழி சல்லி மாடு’ - ஜல்லிக்கட்டு ஒரு கிராமத்தான் கதை

            பால்க்காரக் கோனாரிடம் கதைகேக்கப் போனால் அவர் முதலில் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறது மாடுகளின் கதையைத்தான். அப்படி மாடுமாடாய் வரிசைக்கு நிறுத்தி அவர் சொன்ன கதைகளில் ஒன்றுதான் அய்யமுத்துத் தாத்தனின் கதை. எங்கள் வட்டாரமான திருநெல்வேலியில் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுக்கென்று காளை வளர்ப்பவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் இருந்தார்கள். அய்யமுத்து தாத்தா அதிலொருத்தர். நல்ல வளர்த்தியான பாராசாரிக் குதிரையும், வில்வண்டியும் கட்டிக்கொண்டு, கருத்த உடம்பும், கழுத்தில் வெண்சங்கு மாலையும் போட்டுக்கொண்டு ஊருக்குள் நடமாடுவாராம். நான் சொல்லுவது எழுபது எண்பது வருசத்துக்கு முந்தி. மூக்குக் கருத்து, முதுகெல்லாம் வெளுத்து, நல்ல காட்டெருது கனத்தில் கிண்ணென்று நிற்கும் காளை ஒன்று அவர் வளர்ப்பிலே சிறந்த வித்து என்று வெளியூர் வரைக்கும் பேர் இருந்தது. ஆட்களெல்லாம் வண்டிகட்டிக்கொண்டு வந்து அந்த மாட்டை விலைக்குப் பேசுவார்களாம். “காளிப்பட்டிச் சந்தையில் வாங்கிவந்த நேர்விருத்தி இவன். அஞ்சாறு தலைமுறை தொட்டு வந்த  கலப்பில்லாத ஆண் வாரிசு. பிள்ளை மாதிரி இருப்பவனை விக்கவா கொடுப்போன். போவே அந்தப் பக்கம்” விரட்டித் தள்ளுவாராம். உழுவதற்…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும் | நூல் வெளியீடு நிகழ்வு

ஒன்பது சிறுகதைகள் எழுதி முடித்து கைவசம் இருந்தன. ‘ஊருக்குச் செல்லும் வழி’ என்கிற கட்டுரைத்தொகுப்பு வெளியாகி, விற்பனைக்கு வந்து ஒரு மாதம் கூட முடிந்திருக்கவில்லை. அடுத்து எந்தப் பக்கம் கவனத்தைச் செலுத்த என்கிற மனத்தடையோடு நிற்கிறபோது இந்தச் சிறுகதைகளை எல்லாம் ஒரு ரவுண்டு திரும்ப வாசிக்கிற சூழல் அமைந்தது. ஊழ்வினை நம்மைச் சும்மாய் இருக்க விடாதில்லையா... 
அத்தனையையும் சீர்பார்த்து, முடிக்கிறபோது  ‘மைதீன் முதலாளி’ என்கிற தேங்காய்ப் பட்டணத்து கருவாட்டு வியாபாரியின் கதையான  “வள்ளம்” தனித்துவமாக மின்னி நின்றது. அதை உட்கார்ந்து ஓர் நாள் இரவு முழுக்க எழுதித் திருத்திவிட்டு, ஜோ டி குரூஸ் சாருக்கு அனுப்பிவைத்தேன்.

 "தம்பி.
நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் தேங்காப்பட்டனம் கடற்கரையில் நின்றபடி பாடு கேட்டது போலிருந்தது. ஆங்கில மாதங்களையே கேட்டுப் பழகிவிட்ட இன்றைய நிலையில் சித்திரைப்பாடு என்ற வார்த்தைப் பிரயோகமே கதைசொல்லி கார்த்தியோடு மனதளவில் நெருக்கமாக்கி விட்டது. சொன்ன சொல்லுக்கு மருவாதியோடு அறம் சார்ந்து வாழ்ந்தவர்கள் அன்று இருந்தார்கள். சிங்களத்தானுக்கு நம்ம ஊரு கருவாட்டைக…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும்

மழை இன்னும் கொட்டித் தீர்த்தபடியேதான் இருந்தது. நாளைக்குச் சந்திக்கலாம் என்று கடைசியாக ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது அவளிடமிருந்து. கொடிய இரவின் நீளத்திற்கு அது இன்னமும் அகலத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. போகலாமா வேண்டாமாவென்ற குழப்பம் ஒருபக்கம். போனாலும் என்னத்தைப் பேசுவது புரண்டு புரண்டு படுக்கிறேன் உறக்கம் பிடிக்கவில்லை கண்களுக்கு.
முதல்தடவை திருவான்மியூர் புத்தகக்கடையில் அவளைச் சந்திக்கும்போதே நீண்டநாளாகத் தெரிந்தவனைச் சந்தித்தது போல, அவளாகவே பெயரைச் சொல்லி அழைத்தாள். கிட்டேவந்து, ‘உங்க புக் வாங்கத்தான் வந்தேன்’ என்றாள். பெயரைச் சொல்லி அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டாள். படித்துக்கொண்டே ஏதோ ஒரு என்.ஆர்.ஐ ட்ரஸ்ட்டில் இயங்குவதாகச் சொன்னாள். கையில் வறீதையா கான்ஸ்தந்தின் எழுதின ‘என்னைத் தீண்டின கடல்’ இருந்தது. வெள்ளை நிற சல்வார், வெறும் நெற்றி, குதிரைவால் தலைமுடி என்று எந்த களேபரங்களும் இல்லாமல் பளிச்சென்று சிரித்தாள்.
*
இரண்டாவது தடவையில் எழும்பூர் ரயில் நிலைய நடைமேடையில் எதேச்சையாக அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. மின்சார ரயிலில் இப்போதுதான் வந்திறங்கியதாகச் சொன்னாள். “நீங்க!?” என்ற அவளுடைய…