Skip to main content

ரயிலும்... சமூகமும்.



கோவையிலிருந்து சென்னை செல்லும் ரயில்...
D11-ல் 60-வது இருக்கையை முன்பதிவு செய்திருந்ததால் அவசரமில்லாமல் இடத்தில் உட்கார்ந்துவிட்டேன்.

டிக்கெட் செக்கரிடம் பி.என் ஆர். மெஸேஜ் காண்பித்துச் சோதனை முடிந்தது..

கையிலிருந்த 'வறீதையா கான்ஸ்தந்தின் - அந்நியப்படும் கடல்" வாசிக்கத் தொடங்கினேன். மீண்டும்...

(எட்டாயிரம் கிலோமீட்டர் கடற்கரையைக் கொண்ட ஒரு தீபகற்ப நாட்டில் வாழும் மக்களில் பாதிப்பேர் கடலைப் பார்த்தே இராதவர்கள்.

ஆனால்,
இக்கடற்கரையில் வளங்கள் சார்ந்து வாழும் பூர்வக்குடி மக்கள் குறித்த எந்தப் புரிதலும் இல்லாத அதிகாரிகள் மேல்தட்டில் அமர்ந்து கொண்டு கடல் குறித்த கொள்கைகளை வகுக்கின்றார்கள்.
 - அ.கடல் )

ஆச்சர்யம் மிக்கதாய் நான் இருந்த வரிசையில் நானும் எதிரே ஒரு பெண்ணும் மட்டுமே இருந்தோம்.

கருமமே கண்ணாக அடுத்த புத்தகத்திற்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்தேன்.

 இடையில் ஈரோடு, சேலம் எல்லாம் கடந்துவிட்டிருந்தது.

அவ்வப்போது அனிச்சையான திரும்பலில் கவனித்தேன். அவர் அணிந்திருந்த இதய வடிவ சிமிக்கியும், நெழிற் வளைந்த மோதிரமும் பார்வையை ஈர்த்தது.
:P

இதனால் என்னை நீங்கள் திருட்டுப் பயல் என நினைச்சுக்கப்டாது. அழகா இருந்தா ரசிப்போம். அவ்வ்வ்வ் ;)

நிறைய ஸ்டேசன்கள் கடந்து,
தண்ணீர் பாட்டில் தீர்ந்து,
அவர் தோசையும்,
நான் சப்பாத்தியும் கொரித்து,
நான் காபியும்
அவர் டீயுமாக குடித்து...

ரயில் போய்க் கொண்டே இருந்தது இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை..

புத்தகத்தை எடுத்து வைத்துவிட்டு கொஞ்சம் மாலை வெயிலை ஜன்னலோடு வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது..

எனக்கு வீட்டிலிருந்து போன் வந்தது.. (நம்புக வீட்டிலிருந்துதான் :P ) ...

வழக்கம் போலே "அவளிடம் "எதிர் இருக்கை பெண்ணைப் பற்றி கொஞ்சம் சொல்லி வைத்து... செல்லச் சண்டைகளாக சிணுங்க வைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

எதிர்காற்று முகத்திலறைய இரயில் தண்டவாளத்தை விழுங்கி முன்னோறிக் கொண்டிருந்தது.

சரியாக நான்கு மணி நேரம் பின்
 ஜனனி வெங்கட்ராமன். வைத்திருந்த போன் சினுங்கியது.

 அது தான் எதிர் இருக்கைப் பெண்ணின் பெயர். நன்றி சீட்டிங்  சார்ட் .

காற்றுக்கும் கேட்காத சப்தத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்தார். இடையிடையே கீரிச்...சிணுங்கல்.
புரிந்தது. அவரும் ரிசர்வேஷன்.

மீண்டும் புத்தகத்தைக் கையிலெடுத்தேன். பெரிய புத்தகப் புழுவாக இருப்பான் போல என்று நினைத்தாரோ என்னவோ....
"யார் அது "மக்சிம் கார்கி" என்றார். "

"புகழ்பெற்ற ரஷ்ய எழுத்தாளர். உங்களுக்குத் தெரியுமா?"

"தெரியாமல் தான் யாரென்றே கேட்டேன்"

கையிலிருந்த புத்தகத்தைக் கவனித்திருக்கிறார்போல...

"இவ்ளோ பெரிய புக் முடிச்சிடுவீங்களா...?"

"பிடிச்சிருக்கே... படிச்சுடுவேன்."

"இப்படிக் கொடுங்க"

"ம்ம்"

இடையில் சில பக்கங்களை வாசித்துவிட்டு...

 "பெயரே வாய்க்குள் நுழையலே... நீலவ்னா பெலகேயா-வா என்ன பெயர் இதெல்லாம்... "

"இது ரஷ்யப் புரட்சி காலத்தில் எழுதப்பட்ட புத்தகம். தமிழில் மொழி மாற்றம் .. உலக அளவில் 120க்கும் மேலான மொழிகளில் மொழிமாற்றம் செய்திருக்காங்க.."

"ஓஹ்...இதெல்லாம் எப்டி படிக்கிறீங்களோ"

"ஹஹ..சென்னையா"

"ம்ம் ... you too aah?"

"ஆமாம்"

"சென்னையில் எங்கே?"

"நுங்கம் பாக்கம்" நீங்க என்று கேட்கத்தயக்கம். கேட்கவில்லை அவளே சொன்னாள்.

"வேளச்சேரி. "

"ட்ரெய்ன் ஒன் ஹவர் லேட். எப்படிப் போவீங்க .. கால்டாக்சியா"

"அப்பா வந்திடுவார்"

"ஓஹ்... தனியா எங்கே கோவை?"

"எக்ஸாம் எழுத வந்தேன். சென்னைல ப்ளாட்ல இருக்கோம்."

"ஓஹ்.. "

கொஞ்சம் மௌனங்கள் பின்.. காற்றை வேடிக்கை பார்க்கத் துவங்கிவிட்டேன்.

சென்னை நெருங்க நெருங்க... ரிஷர்வேசன் இல்லாத மக்கள் அதிகரித்து வர...

இடுப்பின் உள்ளாடை வெளியில் தெரிய அணிந்த கூட்டம் ஒன்று.. கதவுகளுக்கருகே நின்று சீட்டியடித்துக் கொண்டிருக்க... இருக்கை மாற்றக் கேட்டாள்.

எழுந்து மாறிக் கொண்டேன். பக்கத்து வரிசை நிரப்பப்பட... இங்கே இரண்டு பேர் மட்டும்.

அடுத்து எதுவும் பேசவில்லை. எனக்கும் துணிவில்லை... நிறைய பேசுபவன் தான். ஆனாலும் தயக்கமாக இருந்தது.

தூக்கம் கண்களைத் தழுவ காலை நீட்டி எதைஎதையோ எழுதத்துவங்கினேன்.

தேவதைத் தனத்தோடு அவளை கவிதை எழுதவெல்லாம் தோன்றவில்லை..

நான் நிச்சயம் எழுதியிருக்கக் கூடியவன் தான். ஆனாலும் எழுதத் தோன்றவில்லை..
ஏன்..?
தெரியாது.

இரயில் சிநேகம் என்ற வார்த்தை கூட முளைவிட்டிருக்காது இருவருக்குள்.

அத்தனை அடக்கமான உரையாடல். அது அவளுக்கொரு பாதுகாப்பு வளையம். இனி அவளின் நன்மதிப்புக்காகவேணும் நான் மிகுந்த கவனத்துடன் , பலம் கொண்ட கண்ணியத்துடன் பயணிக்க வேண்டும்.

தோழமையின் பெயரால் அவளுக்கு பாதுகாப்பளிக்கும் கடமை!
கேள்விகளில்லாமல் எனக்குள் தொற்றிக் கொள்ளும்.

ஆக, அவள் என்னை பயன்படுத்திக் கொள்கிறாளா? என்னை என்றால் இச்சமூகத்தை?

 கோளாறு பிடித்த சமூகம். எந்த வினாடியிலும் தன் அஸ்திரத்தை மாற்றி விடும்.

அதைத் தெரிந்து கொண்டவள். எந்த சமூகத்திடமிருந்து தன்னை காக்க வேண்டியிருக்கின்றதோ... அதே சமூகத்தையே தனக்கு கேடயமாக அறிவிக்கின்றாள்.

சிந்தனைகளில் ஒரு கம்பீரம் வருகிறது...
நான் என்பது இந்த இடத்தில் ஒழுங்குமிக்க ஒரு சமூகமாக காட்டப் படவேண்டும்.
தயார் பட்டுக் கொள்கிறேன்.
பயணம் முடியும் வரையிலும் வேறு சம்பாசணைகள் தேவைப் படாது.. அவள் தன்னை தேவைப்படும் அளவு அறிவித்துவிட்டாள் (வேளச்சேரி.
 அப்பா வருவார்) .

கனம் பொருந்திய ரயில்.. எனை புதிதாய் என்னென்னவோ சிந்திக்கவைத்துவிட்டது.

புத்தகங்களுக்குப் பதில் நான் என்னையே புரட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

சென்னை இருள் சூழ்ந்த ஒளியுடன்.. இரைச்சலாய் நெருங்குகிறது..

-கார்த்திக்.புகழேந்தி

Comments

Popular posts from this blog

‘நல்ல சுழி சல்லி மாடு’ - ஜல்லிக்கட்டு ஒரு கிராமத்தான் கதை

            பால்க்காரக் கோனாரிடம் கதைகேக்கப் போனால் அவர் முதலில் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறது மாடுகளின் கதையைத்தான். அப்படி மாடுமாடாய் வரிசைக்கு நிறுத்தி அவர் சொன்ன கதைகளில் ஒன்றுதான் அய்யமுத்துத் தாத்தனின் கதை. எங்கள் வட்டாரமான திருநெல்வேலியில் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுக்கென்று காளை வளர்ப்பவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் இருந்தார்கள். அய்யமுத்து தாத்தா அதிலொருத்தர். நல்ல வளர்த்தியான பாராசாரிக் குதிரையும், வில்வண்டியும் கட்டிக்கொண்டு, கருத்த உடம்பும், கழுத்தில் வெண்சங்கு மாலையும் போட்டுக்கொண்டு ஊருக்குள் நடமாடுவாராம். நான் சொல்லுவது எழுபது எண்பது வருசத்துக்கு முந்தி. மூக்குக் கருத்து, முதுகெல்லாம் வெளுத்து, நல்ல காட்டெருது கனத்தில் கிண்ணென்று நிற்கும் காளை ஒன்று அவர் வளர்ப்பிலே சிறந்த வித்து என்று வெளியூர் வரைக்கும் பேர் இருந்தது. ஆட்களெல்லாம் வண்டிகட்டிக்கொண்டு வந்து அந்த மாட்டை விலைக்குப் பேசுவார்களாம். “காளிப்பட்டிச் சந்தையில் வாங்கிவந்த நேர்விருத்தி இவன். அஞ்சாறு தலைமுறை தொட்டு வந்த  கலப்பில்லாத ஆண் வாரிசு. பிள்ளை மாதிரி இருப்பவனை விக்கவா கொடுப்போன். போவே அந்தப் பக்கம்” விரட்டித் தள்ளுவாராம். உழுவதற்…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும் | நூல் வெளியீடு நிகழ்வு

ஒன்பது சிறுகதைகள் எழுதி முடித்து கைவசம் இருந்தன. ‘ஊருக்குச் செல்லும் வழி’ என்கிற கட்டுரைத்தொகுப்பு வெளியாகி, விற்பனைக்கு வந்து ஒரு மாதம் கூட முடிந்திருக்கவில்லை. அடுத்து எந்தப் பக்கம் கவனத்தைச் செலுத்த என்கிற மனத்தடையோடு நிற்கிறபோது இந்தச் சிறுகதைகளை எல்லாம் ஒரு ரவுண்டு திரும்ப வாசிக்கிற சூழல் அமைந்தது. ஊழ்வினை நம்மைச் சும்மாய் இருக்க விடாதில்லையா... 
அத்தனையையும் சீர்பார்த்து, முடிக்கிறபோது  ‘மைதீன் முதலாளி’ என்கிற தேங்காய்ப் பட்டணத்து கருவாட்டு வியாபாரியின் கதையான  “வள்ளம்” தனித்துவமாக மின்னி நின்றது. அதை உட்கார்ந்து ஓர் நாள் இரவு முழுக்க எழுதித் திருத்திவிட்டு, ஜோ டி குரூஸ் சாருக்கு அனுப்பிவைத்தேன்.

 "தம்பி.
நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் தேங்காப்பட்டனம் கடற்கரையில் நின்றபடி பாடு கேட்டது போலிருந்தது. ஆங்கில மாதங்களையே கேட்டுப் பழகிவிட்ட இன்றைய நிலையில் சித்திரைப்பாடு என்ற வார்த்தைப் பிரயோகமே கதைசொல்லி கார்த்தியோடு மனதளவில் நெருக்கமாக்கி விட்டது. சொன்ன சொல்லுக்கு மருவாதியோடு அறம் சார்ந்து வாழ்ந்தவர்கள் அன்று இருந்தார்கள். சிங்களத்தானுக்கு நம்ம ஊரு கருவாட்டைக…

அவளும் நானும் அலையும் கடலும்

மழை இன்னும் கொட்டித் தீர்த்தபடியேதான் இருந்தது. நாளைக்குச் சந்திக்கலாம் என்று கடைசியாக ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது அவளிடமிருந்து. கொடிய இரவின் நீளத்திற்கு அது இன்னமும் அகலத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. போகலாமா வேண்டாமாவென்ற குழப்பம் ஒருபக்கம். போனாலும் என்னத்தைப் பேசுவது புரண்டு புரண்டு படுக்கிறேன் உறக்கம் பிடிக்கவில்லை கண்களுக்கு.
முதல்தடவை திருவான்மியூர் புத்தகக்கடையில் அவளைச் சந்திக்கும்போதே நீண்டநாளாகத் தெரிந்தவனைச் சந்தித்தது போல, அவளாகவே பெயரைச் சொல்லி அழைத்தாள். கிட்டேவந்து, ‘உங்க புக் வாங்கத்தான் வந்தேன்’ என்றாள். பெயரைச் சொல்லி அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டாள். படித்துக்கொண்டே ஏதோ ஒரு என்.ஆர்.ஐ ட்ரஸ்ட்டில் இயங்குவதாகச் சொன்னாள். கையில் வறீதையா கான்ஸ்தந்தின் எழுதின ‘என்னைத் தீண்டின கடல்’ இருந்தது. வெள்ளை நிற சல்வார், வெறும் நெற்றி, குதிரைவால் தலைமுடி என்று எந்த களேபரங்களும் இல்லாமல் பளிச்சென்று சிரித்தாள்.
*
இரண்டாவது தடவையில் எழும்பூர் ரயில் நிலைய நடைமேடையில் எதேச்சையாக அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. மின்சார ரயிலில் இப்போதுதான் வந்திறங்கியதாகச் சொன்னாள். “நீங்க!?” என்ற அவளுடைய…